Қавлаи таъолӣу тақаддус : ё أиҳои анноси худованди бузургвор , ҷаббори кирдигор , мегуяд : ҷли ҷалолае мардумони Нидоӣ омаст воҳимагон мегуяд , то худ ки ниўшд , хитоб ҷомеъаст то ки пазирад , ҳамаро мехонд то кро хоҳад , Нидоӣ омасту бор додани хоси даъват омасту ҳидояти хоси фармон омасту тавфиқи хоси эълом омасту қабули хос , на ҳар кро хонд ӯро хоҳад набинӣ ки онҷо гуфт :у аллоҳи идъўои إлии дори ассалому иҳдии ман ишоءи إлии сироти мустақӣми нохостаро хонд ҳуҷҷатро ,у хостаро хонд қурбатро , зоҳири Нидои якеу ботини Нидои мухталиф .

قوله تعالی و تقدس: یا أَیُّهَا النَّاسُ خداوند بزرگوار، جبّار کردگار، میگوید: جلّ جلاله ای مردمان ندای عامّ است واهمگان میگوید، تا خود که نیوشد، خطاب جامع است تا که پذیرد، همه را میخواند تا کرا خواهد، ندای عامّ است و بار دادن خاصّ دعوت عامّ است و هدایت خاص فرمان عامّ است و توفیق خاصّ اعلام عامّ است و قبول خاصّ، نه هر کرا خواند او را خواهد نبینی که آنجا گفت: وَ اللَّهُ یَدْعُوا إِلی‌ دارِ السَّلامِ وَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ إِلی‌ صِراطٍ مُسْتَقِیمٍ ناخواسته را خواند حجّت را، و خواسته را خواند قربت را، ظاهر ندا یکی و باطن ندا مختلف.

ё أиҳои аннос эй мардумони қади ҷоءткми мавъизаи ман рбкм онк омад бшмои мавъизатӣ аз худованди шумо яъне қуръон ки ёдгор муъминонаст , ҷое дигар гуфт :у зикрии ллмؤмнини ёдгор муъминонасту мӯниси орифон ,у селоаи муҳибону осоиши муштоқону шФоءи лмои фии алсдўри шифои бемори дилон ,у осоиши андўҳгнон , ҷое дигар гуфт :у ннзли ман алқуръони мо ҳўи шФоءи қуръони шФоء дардҳоаст ,у доруии иллатҳо ва шустан ғамҳоу чароғи дилҳо , чароғ тавҳидаст ки аз дилҳои кофарони торикии куфри бабрад , чароғ ихлосаст ки аз дилҳои мунофиқони торикии шаки бабрад , чароғ иршодаст ки аз дилҳои мбтдъони торикии ҳайрати бабрад , чароғ ҳудоаст ки аз дилҳои мутаҳайирони торикии ҷаҳли бабрад , чароғ ризоаст ки аз дилҳои бахилони торикии шҳи бабрад , чароғ аноятаст ки аз дилҳои мутаъаллиқони торикии асбоби бабрад .

یا أَیُّهَا النَّاسُ ای مردمان قَدْ جاءَتْکُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ آنک آمد بشما موعظتی از خداوند شما یعنی قرآن که یادگار مؤمنان است، جایی دیگر گفت: وَ ذِکْری‌ لِلْمُؤْمِنِینَ یادگار مؤمنان است و مونس عارفان، و سلوة محبان و آسایش مشتاقان وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُّدُورِ شفای بیمار دلان، و آسایش اندوهگنان، جایی دیگر گفت: وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ قرآن شفاء دردها است، و داروی علّتها و شستن غمها و چراغ دلها، چراغ توحید است که از دلهای کافران تاریکی کفر ببرد، چراغ اخلاص است که از دلهای منافقان تاریکی شک ببرد، چراغ ارشاد است که از دلهای مبتدعان تاریکی حیرت ببرد، چراغ هدی است که از دلهای متحیّران تاریکی جهل ببرد، چراغ رضا است که از دلهای بخیلان تاریکی شح ببرد، چراغ عنایت است که از دلهای متعلّقان تاریکی اسباب ببرد.

Ва шФоءи лмои фии алсдўри шифо дар қуръон бар се ваҷҳаст : шифоӣ омаст ,у шифои хос ,у шифои хоси алхос , шифоӣ ом онаст ки гуфт : фӣаи шФоءи ллносу шифоӣ хос онаст ки гуфт : мо ҳўи шФоءу раҳмаи ллмؤмнину шФоءи лмои фии алсдўру шифои хоси алхосу إзои маразати Фҳўи ишФини шифои ом неъмат ӯст , шифои хос калом ӯст , шифои хоси алхос худ ӯст , ва гуфтаанд : дарин ояти қуръонро чаҳор сифат гуфт : мавъизату шФоءу ҳудоу раҳмат , мавъизати авоми рост , шифои хавоси рост , ҳудои хоси алхоси рост , раҳмати ҳамгинони рост , Фбрҳмтаҳу слўои илои злк . Ва бидон ки шифоӣ ҳар кас бар андоза дард ӯст , шифои гунаҳкорон дар раҳмат ӯст , шифои мутӣъони бёФт неъмат ӯст , шифои орифони бзёдт қурбат ӯст , шифои воҷидон дар шуҳуд ҳақиқат ӯст , шифои муҳибон дар қурб ва муноҷот ӯст .

وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُّدُورِ شفا در قرآن بر سه وجه است: شفای عامّ است، و شفای خاص، و شفای خاص الخاص، شفای عامّ آنست که گفت: فِیهِ شِفاءٌ لِلنَّاسِ و شفای خاص آنست که گفت: ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُّدُورِ و شفای خاصّ الخاص وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ شفای عامّ نعمت اوست، شفای خاصّ کلام اوست، شفای خاصّ الخاصّ خود اوست، و گفته‌اند: درین آیت قرآن را چهار صفت گفت: موعظت و شفاء و هدی و رحمت، موعظت عوام راست، شفا خواص راست، هدی خاصّ الخاص راست، رحمت همگنان راست، فبرحمته و صلوا الی ذلک. و بدان که شفای هر کس بر اندازه درد اوست، شفای گنهکاران در رحمت اوست، شفای مطیعان بیافت نعمت اوست، شفای عارفان بزیادت قربت اوست، شفای واجدان در شهود حقیقت اوست، شفای محبّان در قرب و مناجات اوست.

Қул бФзли аллоҳу брҳмтаҳ ё Муҳамади муъминонро бишорати даҳ эшонро бигӯ бФзлу раҳмати ман шод бошед , боямону қуръону ислому Муҳамади шуморо гиромӣ кардам бинозед , биёади ман инс гиред , бар въди ман чашм доред , бар даргоҳи ман хуй кунед , бо зикри ман ором гиред , аҳди ман бҷон пазиред , бмҳр ман бинозед , абдӣ шод онаст ки шодаст бмн , шодӣ нест магари шодии бмн , шоди мабодо ки на шодаст бмн , бандаро ду шодӣ аз ман , имрӯзи шоди бмн ,у фардои шод бо ман .

قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ یا محمد مؤمنان را بشارت ده ایشان را بگو بفضل و رحمت من شاد باشید، بایمان و قرآن و اسلام و محمد شما را گرامی کردم بنازید، بیاد من انس گیرید، بر وعد من چشم دارید، بر درگاه من خوی کنید، با ذکر من آرام گیرید، عهد من بجان پذیرید، بمهر من بنازید، عبدی شاد آنست که شاد است بمن، شادی نیست مگر شادی بمن، شاد مبادا که نه شاد است بمن، بنده را دو شادی از من، امروز شاد بمن، و فردا شاد با من.

Ва қили фазли аллоҳу раҳматаи алзӣ лак манеҳ фии собиқи алқсмаҳи хайри ммои тклФтаҳи ман сунуфи алтоъаҳу анвоъи алхдмаҳ . Аз рӯй ишорат мегуяд : бандаи ман бар фазлу раҳмати ман эътимод кун на бар тоъату хизмати хеш , ки эътимод на ҷуз бар фазли ман ,у осоиш на ҷуз бо раҳмати ман , ҳар касро моя эйу мояи муъминони фазли ман , ҳар касро хазинаеу хазинаи даравишони раҳмати ман , ҳар касро такя гоҳеу такяи гоҳи орифони сабақи ман , ҳар касро ганҷӣу ганҷи мутаваккилони змони ман , ҳар касро айшӣу айши зокирони биёади ман , ҳар касро умедӣу умеди дӯстони бадӣдори ман .

و قیل فضل اللَّه و رحمته الّذی لک منه فی سابق القسمة خَیْرٌ مِمَّا تکلّفته من صنوف الطّاعة و انواع الخدمة. از روی اشارت میگوید: بنده من بر فضل و رحمت من اعتماد کن نه بر طاعت و خدمت خویش، که اعتماد نه جز بر فضل من، و آسایش نه جز با رحمت من، هر کس را مایه‌ای و مایه مؤمنان فضل من، هر کس را خزینه‌ای و خزینه درویشان رحمت من، هر کس را تکیه‌گاهی و تکیه‌گاه عارفان سبق من، هر کس را گنجی و گنج متوکّلان ضمان من، هر کس را عیشی و عیش ذاکران بیاد من، هر کس را امّیدی و امّید دوستان بدیدار من.

Дар банӣ Исроили зоҳидӣ буд ҳафтод сол дар савмиъа нишаста ,у худоиро ибодат карда , баъд аз ҳафтод сол ба пайғомбари он рӯзгор ваҳй омад ки зоҳидро гӯии некӯи рӯзгор басар оварадӣ ва умр гузоштӣ дар ибодати ман , ваъда додам туро ки бФзлу раҳмат хеш биёмурзам туро . Зоҳид гуфт : марои бФзли хеш ббҳшт мерасонад , пас он ҳафтод солаи ибодати ман куҷо водӣад ояд , ва аз он чаҳ ояд ? раби алъзаҳи ҳамон соъат бар як дандони ваии дардии азими ниҳод ки аз он бФрёд омад бар пайғомбар шуд ва зорӣ карду шифои хост , ваҳй омад ба пайғомбар ки зоҳидро гӯии ибодати ҳафтод сола хоҳам , то турои шифои даҳум , зоҳид гуфт : ризо додаму нақдӣ шифо хоҳам фардои ту донеи хоҳ бдўзх фирист хоҳи ббҳшт , фармон омад аз ҷаббори коинот ки он ибодати ту ҷумла дар муқобили он як дард дандон афтод чаҳ монад ӣнҷои магари фазлу раҳмати ман , Фбзлки ФлиФрҳўои ҳўи хайри ммои иҷмъўни тؤмлўни ман алсўоби алии алоФъол .

در بنی اسرائیل زاهدی بود هفتاد سال در صومعه نشسته، و خدای را عبادت کرده، بعد از هفتاد سال به پیغامبر آن روزگار وحی آمد که زاهد را گوی نیکو روزگار بسر آوردی و عمر گذاشتی در عبادت من، وعده دادم ترا که بفضل و رحمت خویش بیامرزم ترا. زاهد گفت: مرا بفضل خویش ببهشت میرساند، پس آن هفتاد ساله عبادت من کجا وادید آید، و از آن چه آید؟ ربّ العزّة همان ساعت بر یک دندان وی دردی عظیم نهاد که از آن بفریاد آمد بر پیغامبر شد و زاری کرد و شفا خواست، وحی آمد به پیغامبر که زاهد را گوی عبادت هفتاد ساله خواهم، تا ترا شفا دهم، زاهد گفت: رضا دادم و نقدی شفا خواهم فردا تو دانی خواه بدوزخ فرست خواه ببهشت، فرمان آمد از جبار کاینات که آن عبادت تو جمله در مقابل آن یک درد دندان افتاد چه ماند اینجا مگر فضل و رحمت من، فَبِذلِکَ فَلْیَفْرَحُوا هُوَ خَیْرٌ مِمَّا یَجْمَعُونَ تؤملون من الثواب علی الافعال.

أлои إни أўлёءи аллоҳи лои хавфи алайҳиму лои ҳам иҳзнўни авлиёӣ худо эшонанд ки дар баҳори улӯми ҳақиқати ғаввосони гавҳар ҳикматанд , ва дар осмони фитрати хуршеди иродату мустақари аҳд давлатанд , мақбули ҳазрати илоҳяту садафи асрор рубубиятанд , унвони шариъату бурҳон ҳақиқатанд , насаби Мустафо дар олами ҳақоиқ боишон зинда ,у мнҳҷи сидқи бсботи қадами эшон маъмур , зоҳирашони боҳуккоми шаръи ороста , ботинашони бгўҳри фақри афрӯхта , осори назари ин азизони баҳри хорстони хизлон ки расад ъбҳр дайн барояд , баракоти анфоси эшон баҳри шўрстони идбор ки тобади анбари ишқ буи диҳад , агар бъосӣ назар кунанд мутӣъ гардад агар бзнори дории дида боз кунанд мақбулу маҳфӯзи даргоҳ иззат шавад , чунон ки аз он азизи рӯзгору Сайиди асри хеши шблӣ боз гӯйанд ки вақте бемори гашту Халифаи рӯзгор ӯро дӯст доштӣ , буи расед ки шблӣ бемораст табибии тарсо буд сахти ҳозиқ ӯро бшблӣ фиристод то мудовоа кунад табиб омаду шблиро гуфт : эй шайх агар туро аз пӯсту гӯшти худ дору бояд кард дареғ надорам ва алоҷ кунам шблӣ гуфт : доруии ман кам аз инаст , гуфт : доруӣ ту чист ? гуфт : ақтъи знорку қади Авфӣат .

أَلا إِنَّ أَوْلِیاءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ اولیای خدا ایشانند که در بحار علوم حقیقت غوّاصان گوهر حکمت‌اند، و در آسمان فطرت خورشید ارادت و مستقر عهد دولت‌اند، مقبول حضرت الهیّت و صدف اسرار ربوبیّت‌اند، عنوان شریعت و برهان حقیقت‌اند، نسب مصطفی در عالم حقایق بایشان زنده، و منهج صدق بثبات قدم ایشان معمور، ظاهرشان باحکام شرع آراسته، باطنشان بگوهر فقر افروخته، آثار نظر این عزیزان بهر خارستان خذلان که رسد عبهر دین برآید، برکات انفاس ایشان بهر شورستان ادبار که تابد عنبر عشق بوی دهد، اگر بعاصی نظر کنند مطیع گردد اگر بزنّار داری دیده باز کنند مقبول و محفوظ درگاه عزّت شود، چنان که از آن عزیز روزگار و سیّد عصر خویش شبلی باز گویند که وقتی بیمار گشت و خلیفه روزگار او را دوست داشتی، بوی رسید که شبلی بیمار است طبیبی ترسا بود سخت حاذق او را بشبلی فرستاد تا مداواة کند طبیب آمد و شبلی را گفت: ای شیخ اگر ترا از پوست و گوشت خود دارو باید کرد دریغ ندارم و علاج کنم شبلی گفت: داروی من کم از این است، گفت: داروی تو چیست؟ گفت: اقطع زنّارک و قد عوفیت.

Табиб гуфт : шарт ҷавонмардӣ набошад ки даъвӣ кардам ва басар набарам агар шифои ту дар қатъи зуннор моаст осон корӣаст . Табиб зуннор мебуриду шблӣ аз беморӣ бар мехост , хабар бхлиФаҳ расед ки ҳол чунин рафт Халифаро хуш омад гуфт : ман пиндоштам ки табибӣ бар бемор мефиристам надонистам ки худ бемориро бар табиб мефиристам أлои إни أўлёء аллоҳ гуфтаанд : аломат вале онаст ки сар то пои ваии айн ҳурмат шавад , чашмаши бҳрмти бёроинд то бҳич ношоист нанигарад , забонаши бодб банд кунанд то беҳуда нагӯяд , қадами вайро банди ҳақиқат бар ниҳанд то баҳри кӯй фурӯ нашавад , халқи вайро банди шариъат бар ниҳанд то ҷузи ҳалоли бахуди роҳи надиҳад , ҷавориҳи вайро дар банди бандагии кашанд то ҷузи камари бандагии ҳақ бар миён набандад , дар дунё чунин доранд ва дар уқбои лои хавфи алайҳиму лои ҳам иҳзнўн дар дунёи бхдмту ҳурмати ороста , ва дар уқбои бнъмту руяти расида , дар дунёи шинохту муҳаббат , ва дар уқбо навохту мшоҳдт , дар дунёи сафоу вафои дида , ва , дар уқбои блқоу ризои расида , инаст ки раб Алъоламин гуфт ҳам албшрии фии алҳёҳи алднёу фии алохраҳ

طبیب گفت: شرط جوانمردی نباشد که دعوی کردم و بسر نبرم اگر شفای تو در قطع زنّار ما است آسان کاریست. طبیب زنّار می‌برید و شبلی از بیماری بر می‌خاست، خبر بخلیفه رسید که حال چنین رفت خلیفه را خوش آمد گفت: من پنداشتم که طبیبی بر بیمار می‌فرستم ندانستم که خود بیماری را بر طبیب می‌فرستم أَلا إِنَّ أَوْلِیاءَ اللَّهِ گفته‌اند: علامت ولیّ آنست که سر تا پای وی عین حرمت شود، چشمش بحرمت بیارایند تا بهیچ ناشایست ننگرد، زبانش بادب بند کنند تا بیهوده نگوید، قدم وی را بند حقیقت بر نهند تا بهر کوی فرو نشود، خلق وی را بند شریعت بر نهند تا جز حلال بخود راه ندهد، جوارح وی را در بند بندگی کشند تا جز کمر بندگی حقّ بر میان نبندد، در دنیا چنین دارند و در عقبی لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ در دنیا بخدمت‌ و حرمت آراسته، و در عقبی بنعمت و رؤیت رسیده، در دنیا شناخت و محبت، و در عقبی نواخت و مشاهدت، در دنیا صفا و وفا دیده، و، در عقبی بلقا و رضا رسیده، اینست که رب العالمین گفت‌هُمُ الْبُشْری‌ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَةِ

Эшонро ду бишоратаст яке имрӯзи яке фардо , имрӯзу башари аллазӣнаи омнўои أни ?лаами қадам сидқ ъанд рбҳми фардои ибшрҳми рбҳм брҳмаҳ манеҳу ризвону ҷинот инат навохт бекарон ,у Наими ҷовдон ,у шоди дӯстон , малики хушнӯду бандаи нозон , бандагони ман ҳар чаҳ ҷӯйед ма аз хушнӯдии ман нҷўӣид , бҳрчаҳ расед ба аз фазл ман нарасед , ҳар кро гузинед бдўстӣ чун ман нагузинед , ва ҳар кро байнед ҳаргиз чун ман набинед , ?илдори доркму анои ҷоркм .

ایشان را دو بشارت است یکی امروز یکی فردا، امروز وَ بَشِّرِ الَّذِینَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ فردا یُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَ رِضْوانٍ وَ جَنَّاتٍ اینت نواخت بی‌کران، و نعیم جاودان، و شاد دوستان، ملک خشنود و بنده‌نازان، بندگان من هر چه جویید مه از خشنودی من نجوئید، بهرچه رسید به از فضل من نرسید، هر کرا گزینید بدوستی چون من نگزینید، و هر کرا بینید هرگز چون من نبینید، الدّار دارکم و انا جارکم.

Бузургвори он рӯзгор ки саранҷомаш инаст , азизи он бандае ки сазоаш инаст , некӯи он тухмӣ ки буриш инаст , мубораки он шабӣ ки бомдодаш инаст , сарой аз нур , ҷовиди сарвар ,у мавлои ғафур .

بزرگوار آن روزگار که سرانجامش اینست، عزیز آن بنده‌ای که سزاش اینست، نیکو آن تخمی که برش اینست، مبارک آن شبی که بامدادش اینست، سرای از نور، جاوید سرور، و مولی غفور.