Қавлаи таъолӣ :у أўҳинои إлии Мӯсоу أхиаҳи أни тбўءои лқўмкмои бмсри биўтоу аҷълўои биўткми қибла аз рӯй зоҳири бзбони тафсири муъминонро байти алхдмаҳи масҷид ва миҳроб аст мегуяд : онро сохта доред , ибодату хизмати моро , ва дар он мӯътакиф нишинед талаби қурбати моро ,у суди худ дар он ҷӯйед ки он бозор охиратаст ва шумо бозаргонону тавҳиди раъси алмолу асли бизоъат ва ҳар касро суд бар андоза бизоъат бошад , чунон ки дар хабар ме ояд
قوله تعالی: وَ أَوْحَیْنا إِلی مُوسی وَ أَخِیهِ أَنْ تَبَوَّءا لِقَوْمِکُما بِمِصْرَ بُیُوتاً وَ اجْعَلُوا بُیُوتَکُمْ قِبْلَةً از روی ظاهر بزبان تفسیر مؤمنان را بیت الخدمة مسجد و محراب است میگوید: آن را ساخته دارید، عبادت و خدمت ما را، و در آن معتکف نشینید طلب قربت ما را، و سود خود در آن جویید که آن بازار آخرت است و شما بازرگانان و توحید رأس المال و اصل بضاعت و هر کس را سود بر اندازه بضاعت باشد، چنان که در خبر میآید
« алои ани алмсоҷди асўоқи алохраҳ ва сукконҳо туҷҷорҳоу кули тоҷири ирбҳи алии қадари бизоъата »
«الا ان المساجد اسواق الآخرة و سکانها تجارها و کل تاجر یربح علی قدر بضاعته»
Шарт онаст ки чун рӯй ба байт алхдмаҳ наҳйу қасди масҷид ва миҳроб кунӣ то бҳзрти намози шӯии нахусти ботини худ боб тавба башуе чунон ки зоҳирро ба оби мутлақ таҳорат додӣ он гуҳи хоҷагӣу раъноеу такаббур бар дар масҷид аз худ фурӯ наҳй , бандаи вори басони бандагони шикастау кӯфтаи қадами аҷзу ниёз дар масҷид наҳй сар дар пеши афканда ,у забони тазаррӯъи бигушода , бо дилии пари дарду ҷонии пари ҳасрату чашмии пари об бо тшўир ва бо хиҷлати такбири бандӣ дар ҳоли такбири кбрёء ҳақ бидида сар бидида ,у буқати қиём дар хиҷлати гуноҳ худ бимонада ва чун ному калом ӯ бар забони вои неи ниҳоди ту бакулят бояд ки айн огоҳӣ гардад , дар рукӯъи ҳамаи айн тавозуъ шавад , дар суҷуди адаби ҳазрати биҷои орад , ва чунон донад ки дар ҷавор қурб ӯст , ва дар айн ва назар ӯст , ки мегуяд ҷли ҷалола :у асҷду ақтрб чун салом боз диҳад ҳамаи бишорат ва шодӣ бинад , чун тавфиқи ин тоъат ёфту бҳкми фармони ин хизмати басар барад инаст ки аллоҳ бо Мӯсо гуфт :у أқимўои алслоаҳу башари алмؤмнин эй Мӯсои қавми худро гӯии намоз бпоӣ дореду шарти бандагӣ ва фармон бурдорӣ дар он биҷой оред чун тавфиқ ёфтеду ҳақи хизмати гзордид шодӣ кунед брҳмти ман , бинозед бФзли ман , гӯш доред бикрами ман , фахр кунед бФрмони ман , инс гиред биёади ман , пуштӣ доред бо номи ман , такя кунед бар змони ман , чашм доред бар въди ман . Ва башари алмؤмнин эй Мӯсои бишорати даҳ эшонро бъзи ршоду рости роҳӣу накӯномӣ дар дунё ,у Наими боқӣу малики ҷовдонӣ дар уқбо , аз рӯй зоҳири бзбон тафсир инаст маънии оят ва бар забони ишорат бар завқи аҳли маърифати байти алхдмаҳи нафас обидонаст , байти алҳрмаҳи дил орифонаст , байти алсҳбаҳ ҷон ошиқонаст . Хизматёнро « ҷинот »у наҳр сохтаанд , ҳурматёнро фии мақъади сидқ ниҳодаанд , суҳбатёнро ъанд млик муқтадир ёфтаанд .
شرط آنست که چون روی به بیت الخدمة نهی و قصد مسجد و محراب کنی تا بحضرت نماز شوی نخست باطن خود بآب توبه بشویی چنان که ظاهر را به آب مطلق طهارت دادی آن گه خواجگی و رعنایی و تکبر بر در مسجد از خود فرو نهی، بندهوار بسان بندگان شکسته و کوفته قدم عجز و نیاز در مسجد نهی سر در پیش افکنده، و زبان تضرع بگشاده، با دلی پر درد و جانی پر حسرت و چشمی پر آب با تشویر و با خجلت تکبیر بندی در حال تکبیر کبریاء حق بدیده سر بدیده، و بوقت قیام در خجلت گناه خود بمانده و چون نام و کلام او بر زبان وا نی نهاد تو بکلیت باید که عین آگاهی گردد، در رکوع همه عین تواضع شود، در سجود ادب حضرت بجای آرد، و چنان داند که در جوار قرب اوست، و در عین و نظر اوست، که میگوید جلّ جلاله: وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ چون سلام باز دهد همه بشارت و شادی بیند، چون توفیق این طاعت یافت و بحکم فرمان این خدمت بسر برد اینست که اللَّه با موسی گفت: وَ أَقِیمُوا الصَّلاةَ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ ای موسی قوم خود را گوی نماز بپای دارید و شرط بندگی و فرمان برداری در آن بجای آرید چون توفیق یافتید و حق خدمت گزاردید شادی کنید برحمت من، بنازید بفضل من، گوش دارید بکرم من، فخر کنید بفرمان من، انس گیرید بیاد من، پشتی دارید با نام من، تکیه کنید بر ضمان من، چشم دارید بر وعد من. وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ ای موسی بشارت ده ایشان را بعز رشاد و راست راهی و نکونامی در دنیا، و نعیم باقی و ملک جاودانی در عقبی، از روی ظاهر بزبان تفسیر اینست معنی آیت و بر زبان اشارت بر ذوق اهل معرفت بیت الخدمة نفس عابدان است، بیت الحرمة دل عارفان است، بیت الصحبة جان عاشقانست. خدمتیان را «جنات» و نهر ساختهاند، حرمتیان را فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ نهادهاند، صحبتیان را عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ یافتهاند.
Қавла : рбнои атмси алии أмўолҳму ашдди алии қлўбҳми алоиаҳ . Мӯсо кулем дар бдоити кори шабоне буд дар климии аллоҳи таъолии бмқоми мколмтши расониди брзоъи астноъши бпрўрди тоҷи астФо бар сараши ниҳоди ҳазорон муъҷиза дар яди Байзоу Асои вай ошкоро кард аммо аҳди ваии аҳди адл буд ,у рӯзгори ваии рӯзгори қаҳр буд , чун даъват кард қавми хешро ва аз имони эшон навмеди гашти бтклми бадаргоҳи раб алъзаҳ шуд аз эшон баҳақ нолид ва бар эшон дуоӣ бад кард ки рбнои атмси алии أмўолҳму ашдди алии қлўбҳми алоиаҳ .
قوله: رَبَّنَا اطْمِسْ عَلی أَمْوالِهِمْ وَ اشْدُدْ عَلی قُلُوبِهِمْ الآیة. موسی کلیم در بدایت کار شبانی بود در کلیمی اللَّه تعالی بمقام مکالمتش رسانید برضاع اصطناعش بپرورد تاج اصطفا بر سرش نهاد هزاران معجزه در ید بیضا و عصای وی آشکارا کرد اما عهد وی عهد عدل بود، و روزگار وی روزگار قهر بود، چون دعوت کرد قوم خویش را و از ایمان ایشان نومید گشت بتکلم بدرگاه رب العزة شد از ایشان بحق نالید و بر ایشان دعای بد کرد که رَبَّنَا اطْمِسْ عَلی أَمْوالِهِمْ وَ اشْدُدْ عَلی قُلُوبِهِمْ الآیة.
Раби алъзаҳи дуои вай иҷобат кард адли худ боишон намӯд ҳукми қаҳр бар эшон баранд бар вифқи дуои Мӯсои эшонро фаро имон нагузошт то буқати муъоинаи азоб , ва он гуҳ имон оварад фиръавн дар он Фўрти локин суд надошт ӯро гуфтанд олону қади ъсит қабл боз ки навбати бмстФӣ арабӣ расед аҳди ваии аҳди фазл буду рӯзгори раҳмат буд он ҳамаи ранҷ аз куффори Қурайш буи расед дандонаш мешикастанд , тир дар комаш менишонданд наҷосат бар меҳр набувват меандохтанд ,у Сайид ( с ) дасти шафқату рأФт бар сари эшон ниҳодау дасти тараҳҳуму шафоати бигушода , ки « аллоҳами аҳади қавмии Фонҳми лои иълмўн » худовандо роҳашон намой ки мендонанд , узр эшон мехоҳам ки маро намешиносанд , раби алъзаҳ худ донист ки дили вай тангаст ,у ранҷи дилу андӯҳи ваии бғоити расида , аз даргоҳи иззати хеши бкмоли лутфи хеш ӯро марҳами ниҳоду тасаллии дили вайро оят фиристод Фإни канти фии шаки ммои أнзлнои إлики Фсӣли аллазӣнаи иқрؤни алкитоби ман қблк бар таъвили эшон ки гуфтанд : ани зқт ба зръои Фосбр . Фсӣли аллазӣнаи иқрؤни алкитоби ман қблки Киеви сабри алонбёءи алии азии алоъдоء . Назираи қавла : ва лақад наилм أнки изиқи сдрки бмои иқўлўну қавла : қад наилм إнаҳи лиҳзнки алзии иқўлўни алоиаҳ .
رب العزّة دعای وی اجابت کرد عدل خود بایشان نمود حکم قهر بر ایشان براند بر وفق دعای موسی ایشان را فرا ایمان نگذاشت تا بوقت معاینه عذاب، و آن گه ایمان آورد فرعون در آن فورت لکن سود نداشت او را گفتند آلْآنَ وَ قَدْ عَصَیْتَ قَبْلُ باز که نوبت بمصطفی عربی رسید عهد وی عهد فضل بود و روزگار رحمت بود آن همه رنج از کفار قریش بوی رسید دندانش میشکستند، تیر در کامش مینشاندند نجاست بر مهر نبوت میانداختند، و سید (ص) دست شفقت و رأفت بر سر ایشان نهاده و دست ترحم و شفاعت بگشاده، که «اللهم اهد قومی فانهم لا یعلمون» خداوندا راهشان نمای که میندانند، عذر ایشان میخواهم که مرا نمیشناسند، رب العزّة خود دانست که دل وی تنگ است، و رنج دل و اندوه وی بغایت رسیده، از درگاه عزت خویش بکمال لطف خویش او را مرهم نهاد و تسلّی دل وی را آیت فرستاد فَإِنْ کُنْتَ فِی شَکٍّ مِمَّا أَنْزَلْنا إِلَیْکَ فَسْئَلِ الَّذِینَ یَقْرَؤُنَ الْکِتابَ مِنْ قَبْلِکَ بر تأویل ایشان که گفتند: ان ضقت به ذرعا فاصبر. فَسْئَلِ الَّذِینَ یَقْرَؤُنَ الْکِتابَ مِنْ قَبْلِکَ کیف صبر الانبیاء علی اذی الاعداء. نظیره قوله: وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّکَ یَضِیقُ صَدْرُکَ بِما یَقُولُونَ و قوله: قَدْ نَعْلَمُ إِنَّهُ لَیَحْزُنُکَ الَّذِی یَقُولُونَ الآیة.