Қавлаи таъолӣ : إни аллазӣнаи омнўоу ъмлўои алсолҳоти эшон ки гиравидагонанду некӯкорон , иҳдиҳми рбҳми бإимонҳми худои эшонро роҳ май намояд боямон овардан эшон , тҷрии ман тҳтҳм алأнҳор меравад зери дарахтону ншстгоҳҳои эшон ҷӯйҳои равон , фии ҷиноти алнъим . ( 9 ) дар биҳиштҳои бо ноз .

قوله تعالی: إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ ایشان که گرویدگان‌اند و نیکوکاران، یَهْدِیهِمْ رَبُّهُمْ بِإِیمانِهِمْ خدای ایشان را راه می‌نماید بایمان آوردن ایشان، تَجْرِی مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ میرود زیر درختان و نشستگاههای ایشان جویهای روان، فِی جَنَّاتِ النَّعِیمِ. (۹) در بهشتهای با ناز.

Дъўоҳми фӣҳо дархосту бозхости эшон , сбҳонки аллоҳами покии туро эй худованд ,у тҳитҳми фӣҳо салом ва навохт худои эшонро ва навохт эшон якдигарро дар биҳишт инаст ки : саломи алайкум ,у охири дъўоҳму охири хондан эшон онаст ки гӯйанд , أни алҳмди ллаҳи раби Алъоламин . ( 10 ) сноءи бсзои худоиро худованди ҷаҳонён .

دَعْواهُمْ فِیها درخواست و بازخواست ایشان، سُبْحانَکَ اللَّهُمَّ پاکی ترا ای خداوند، وَ تَحِیَّتُهُمْ فِیها سَلامٌ و نواخت خدای ایشان را و نواخت ایشان یکدیگر را در بهشت اینست که: سلام علیکم، وَ آخِرُ دَعْواهُمْ و آخر خواندن ایشان آنست که گویند، أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ. (۱۰) ثناء بسزا خدای را خداوند جهانیان.

Ва луи иъҷли аллоҳи ллноси алшр ва агар худои воштобонидии мардумонро бадӣ , астъҷолҳми болхир ҷое ки эшон мешитобанд бникӣ , лқзии إлиҳми أҷлҳми худоӣ боишон гзордиди аҷалҳои эшон ва сипарӣ кардед эшонро умрҳои эшон , Фнзри аллазӣнаи лои ирҷўни лқоءно фурӯ гузорем ногрўидгонро брстохиз , фии тғёнҳми иъмҳўн . ( 11 ) то дар газофи кории хеш мутаҳайир мебошанд .

وَ لَوْ یُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ و اگر خدای واشتابانیدی مردمان را بدی، اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَیْرِ جایی که ایشان می‌شتابند بنیکی، لَقُضِیَ إِلَیْهِمْ أَجَلُهُمْ خدای بایشان گزاردید اجلهای ایشان و سپری کردید ایشان را عمرهای ایشان، فَنَذَرُ الَّذِینَ لا یَرْجُونَ لِقاءَنا فرو گذاریم ناگرویدگان را برستاخیز، فِی طُغْیانِهِمْ یَعْمَهُونَ. (۱۱) تا در گزاف‌کاری خویش متحیّر می‌باشند.

Ва إзои миси алإнсони алзр ва ҳар гоҳ ки бамурдам расад газанди дардӣ ё беморӣ , дъонои лҷнбаҳ ӯ хонд моро афтода бар паҳлавии хеш , أўи қоъдои أўи қоӣмо ё нишаста ё мондаи барпоӣ , Флмои кшФнои анҳу зраҳ чун боз барем азуи он газанд ва он ранҷ ки дар онаст , мар равад ӯ , кأни лами идънои чунон ки ӯ на онаст ки моро мехонд , إлии зри мисаи он газандро ки бова расида буд , кзлк чунинаст , зини ллмсрФини мо конўои иъмлўн . ( 12 ) оростаанд бар газофи корон ончӣ мекунанд .

وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ و هر گاه که بمردم رسد گزند دردی یا بیماری، دَعانا لِجَنْبِهِ او خواند ما را افتاده بر پهلوی خویش، أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً یا نشسته یا مانده برپای، فَلَمَّا کَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ چون باز بریم ازو آن گزند و آن رنج که در آن است، مَرَّ رود او، کَأَنْ لَمْ یَدْعُنا چنان که او نه آنست که ما را میخواند، إِلی‌ ضُرٍّ مَسَّهُ آن گزند را که باو رسیده بود، کَذلِکَ چنین است، زُیِّنَ لِلْمُسْرِفِینَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ. (۱۲) آراسته‌اند بر گزاف‌کاران آنچه میکنند.

Ва лақади أҳлкнои алқрўни ман қблкм ҳалок кардем ва табоҳ кардем гуруҳони пас якдигар , лмои злмўои он гуҳ ки ситам карданд ,у ҷоءтҳми рслҳми болбинот ва боишон омад фиристодагони мо бпиғомҳо ва нишонҳои равшан , ва мо конўои лиؤмнўо ва на бар он буданд ки бгрўнд , кзлки нҷзии алқўми алмҷрмин . ( 13 ) чунинаст подош аз мо гуруҳи бадкоронро .

وَ لَقَدْ أَهْلَکْنَا الْقُرُونَ مِنْ قَبْلِکُمْ هلاک کردیم و تباه کردیم گروهان پس یکدیگر، لَمَّا ظَلَمُوا آن گه که ستم کردند، وَ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَیِّناتِ و بایشان آمد فرستادگان ما بپیغامها و نشانهای روشن، وَ ما کانُوا لِیُؤْمِنُوا و نه بر آن بودند که بگروند، کَذلِکَ نَجْزِی الْقَوْمَ الْمُجْرِمِینَ. (۱۳) چنین است پاداش از ما گروه بدکاران را.

Сами ҷълнокми хлоӣФи фии алأрзи пас шуморо пас нишинон кардем дар замин , ман бъдҳм аз пас эшон , лннзри Киеви тъмлўн . ( 14 ) то нигарем ки чун кунед .

ثُمَّ جَعَلْناکُمْ خَلائِفَ فِی الْأَرْضِ پس شما را پس نشینان کردیم در زمین، مِنْ بَعْدِهِمْ از پس ایشان، لِنَنْظُرَ کَیْفَ تَعْمَلُونَ. (۱۴) تا نگریم که چون کنید.

Ва إзои ттлии алайҳими оётно ва чун бар эшон хонанд суханони мо , байноти равшани пайдо , қоли аллазӣнаи лои ирҷўни лқоءнои ногрўидгон брстохиз гӯйанд , аӣти бқрони ғайри ҳозо ки бмои қуръонии ори ҷудои зин , أўи бадала ё ҳам ин бадал кун , қул бигӯӣ , мо икўни лии أни أбдлаҳи ман тлқоءи нафасӣ маро нест ва набӯд ки инро бадал кунам аз худии хеш , إни أтбъи إлои мо иўҳии إлӣ ман нарӯм магар бар паии он ки пайғомаст бмн , إнии أхоФи إни ъсити рабии азоби явми азим . ( 15 ) ман митрсм агар нофармон оем дар худованди хеш аз азоби рӯзии бузург » .

وَ إِذا تُتْلی‌ عَلَیْهِمْ آیاتُنا و چون بر ایشان خوانند سخنان ما، بَیِّناتٍ روشن پیدا، قالَ الَّذِینَ لا یَرْجُونَ لِقاءَنَا ناگرویدگان برستاخیز گویند، ائْتِ بِقُرْآنٍ غَیْرِ هذا که بما قرآنی آر جدا زین، أَوْ بَدِّلْهُ یا هم این بدل کن، قُلْ بگوی، ما یَکُونُ لِی أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسِی مرا نیست و نبود که این را بدل کنم از خودی خویش، إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما یُوحی‌ إِلَیَّ من نروم مگر بر پی آن که پیغام است بمن، إِنِّی أَخافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ. (۱۵) من میترسم اگر نافرمان آیم در خداوند خویش از عذاب روزی بزرگ».

Қул луи шоء аллоҳ бигӯӣ агар худоӣ хостед , мо тлўтаҳи алайкуми ман ҳаргиз бар шумо ин китоби нхўондид ,у лои أдрокм ба ва шуморо огоҳу донои нкрдмӣ аз он , Фқди лбсти Фикми ъмрои ман қиблаи чиҳил сол дар миён шумо будам ки аз пайғомбарӣ сухан нагуфтам , أи Флои тъқлўн . ( 16 ) дар наёбед .

قُلْ لَوْ شاءَ اللَّهُ بگوی اگر خدای خواستید، ما تَلَوْتُهُ عَلَیْکُمْ من هرگز بر شما این کتاب نخواندید، وَ لا أَدْراکُمْ بِهِ و شما را آگاه و دانا نکردمی از آن، فَقَدْ لَبِثْتُ فِیکُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِ چهل سال در میان شما بودم که از پیغامبری سخن نگفتم، أَ فَلا تَعْقِلُونَ. (۱۶) در نیابید.

Фмни أзлми ммни аФтрии алии аллоҳи кзбо ки буд ситами Картер аз он ки ояд ва бар худоӣ дурӯғ созад , أўи кизби боётаҳ ё онро бдрўғ дорад ,у расонандаро дурӯғи зани шуморад , إнаҳи лои иФлҳи алмҷрмўн . ( 17 ) бадкоронро дар пирӯзӣ баҳра нест .

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری‌ عَلَی اللَّهِ کَذِباً که بود ستم کارتر از آن که آید و بر خدای دروغ سازد، أَوْ کَذَّبَ بِآیاتِهِ یا آن را بدروغ دارد، و رساننده را دروغ زن شمارد، إِنَّهُ لا یُفْلِحُ الْمُجْرِمُونَ. (۱۷) بدکاران را در پیروزی بهره نیست.

Ва иъбдўни ман дун аллоҳ мепарастанд фурӯд аз худоӣ , мо лои изрҳму лои инФъҳми ончии нгзоид бакор наёяд ,у иқўлўни ҳؤлоء шФъоؤно ъанд аллоҳу мигўинд ки то моро фардои бнздики аллоҳ шафиъон бошанд , қул бигӯ : أи тнбӣўни аллоҳи бмои лои иълми фии алсмоўоту лои фии алأрзи худоиро анбоз мегуед ки ӯ он анбоз на дар осмон донад худ ва на дар замин , субҳонау таъолии ъмои ишркўн . ( 18 ) покӣ ва бе айбии верост ва бартараст аз ончии анбози гирандагони мигўинд дар вай .

وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ می‌پرستند فرود از خدای، ما لا یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ آنچه نگزاید بکار نیاید، وَ یَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ و میگویند که تا ما را فردا بنزدیک اللَّه شفیعان باشند، قُلْ بگو: أَ تُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِما لا یَعْلَمُ فِی السَّماواتِ وَ لا فِی الْأَرْضِ خدای را انباز می‌گویید که او آن انباز نه در آسمان داند خود و نه در زمین، سُبْحانَهُ وَ تَعالی‌ عَمَّا یُشْرِکُونَ. (۱۸) پاکی و بی‌عیبی ویراست و برتر است از آنچه انباز گیرندگان میگویند در وی.

Ва мо кони анноси إлои أмаҳи воҳидаи набуданди мардумони магари умматии рост бар динии рости пок , ФохтлФўои пас дар мухолифати афтоданд ва дар дайни худ бпрокнднд ,у луи лои калимаи сабқати ман рбк ва агар на суханӣ будӣ ки пеш шуда аз аллоҳ , лқзии бинҳми миёни эшон кор бргзордаҳ омадед , Фимои фӣаи ихтлФўн . ( 19 ) дар он ихтилофу тафриқа ки эшон дар он буданд .

وَ ما کانَ النَّاسُ إِلَّا أُمَّةً واحِدَةً نبودند مردمان مگر امّتی راست بر دینی راست پاک، فَاخْتَلَفُوا پس در مخالفت افتادند و در دین خود بپراکندند، وَ لَوْ لا کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّکَ و اگر نه سخنی بودی که پیش شده از اللَّه، لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ میان ایشان کار برگزارده آمدید، فِیما فِیهِ یَخْتَلِفُونَ. (۱۹) در آن اختلاف و تفرقه که ایشان در آن بودند.

Ва иқўлўни луи лои أнзли алайҳи ояи ман рабаи мигўинд чаро барин мард аз худованд ӯ оятӣ фурӯ наомад , Фқли гӯй , إнмои алғиби ллаҳи илми ғайби худоӣ тараст , Фонтзрўои эшонро гӯй чашм медоред бӯданиро , إнии мъкми ман алмнтзрин . ( 20 ) ки ман бо шумо аз чашми дорандагонам .

وَ یَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِنْ رَبِّهِ میگویند چرا برین مرد از خداوند او آیتی فرو نیامد، فَقُلْ گوی، إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلَّهِ علم غیب خدای‌تر است، فَانْتَظِرُوا ایشان را گوی چشم میدارید بودنی را، إِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِینَ. (۲۰) که من با شما از چشم دارندگانم.

Ва إзои أзқнои анноси раҳма ва мо чун мардумон аз хештани меҳрбонӣ ва осонӣ чашонем , ман баъди зроءи мстҳми пас газанд ки расида буд боишон , إзои ?лаами макри фии оётно чун дарнигарӣ эшонро макраст дар оёти мо ва дар неъматҳои мо , қул аллоҳи أсръ мкро бигӯӣ аллоҳи зуди тавон тараст аз одамӣ дар бади аҳдӣ кардан , إни рслнои иктбўни мо тмкрўн . ( 21 ) ки расӯлон мо менависанд ончии одамиёни сголш ва кӯшиш мекунанд .

وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً و ما چون مردمان از خویشتن مهربانی و آسانی چشانیم، مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ پس گزند که رسیده بود بایشان، إِذا لَهُمْ مَکْرٌ فِی آیاتِنا چون در نگری ایشان را مکر است در آیات ما و در نعمتهای ما، قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَکْراً بگوی اللَّه زود توان‌تر است از آدمی در بد عهدی کردن، إِنَّ رُسُلَنا یَکْتُبُونَ ما تَمْکُرُونَ. (۲۱) که رسولان ما می‌نویسند آنچه آدمیان سگالش و کوشش میکنند.