Қавлаи таъолӣ :у аснъи алФлки бأъинноу вҳино ва киштӣ кун бар дидори ду айни мо ва ба пайғоми мо ,у лои тхотбнӣ ва бо мо сухан магӯӣ , фии аллазӣнаи злмўо дар кори қавми бшФоът кардан ё муҳлат хостан , إнҳми мғрқўн ( 37 ) ки эшон боб куштанӣанд .

قوله تعالی: وَ اصْنَعِ الْفُلْکَ بِأَعْیُنِنا وَ وَحْیِنا و کشتی کن بر دیدار دو عین ما و به پیغام ما، وَ لا تُخاطِبْنِی و با ما سخن مگوی، فِی الَّذِینَ ظَلَمُوا در کار قوم بشفاعت کردن یا مهلت خواستن، إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ (۳۷) که ایشان بآب کشتنی‌اند.

Ва иснъи алФлк ва киштӣ мекардед ,у клмои мари алайҳ ва ҳар гоҳ ки бар гузаштед бирав , малаъи ман қавмаи гуруҳе аз қавм ӯ , схрўо манеҳ афсӯс мекарданд бирав қоли إни тсхрўо мно гуфт : агар меафсӯс доред аз мо Фإнои нсхри мнкми комаи тсхрўни мо ҳам афсӯс дорем ҳангомӣ аз шумо чунон ки шумо афсӯс медоред аз мо

وَ یَصْنَعُ الْفُلْکَ و کشتی میکردید، وَ کُلَّما مَرَّ عَلَیْهِ و هر گاه که بر گذشتید برو، مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ گروهی از قوم او، سَخِرُوا مِنْهُ افسوس میکردند برو قالَ إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا گفت: اگر می افسوس دارید از ما فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْکُمْ کَما تَسْخَرُونَ ما هم افسوس داریم هنگامی از شما چنان که شما افسوس میدارید از ما

ФсўФи тълмўни ман иأтиаҳи азоби ихзиаҳи оре огоҳ шавед ки он кист ки азоб ояд ва расад бова азобӣ ки расво кунад ӯроу иҳли алайҳи азоби муқӣм ( 39 ) ва ки он кист ки фурӯ ояд аз худованд бирав азобии пояндаи ҷовдона

فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ یَأْتِیهِ عَذابٌ یُخْزِیهِ آری آگاه شوید که آن کیست که عذاب آید و رسد باو عذابی که رسوا کند او را وَ یَحِلُّ عَلَیْهِ عَذابٌ مُقِیمٌ (۳۹) و که آن کیست که فرو آید از خداوند برو عذابی پاینده جاودانه‌

Ҳатто إзои ҷоءи أмрно то он гуҳ ки фармон мо омад ,у Фори алтнўр ва аз танури тофтаи оби брҷўшид , қлнои аҳмли фӣҳоро гуфтем бар гир дар киштӣ , ман кули завҷайни аснин аз ҳар чиз ки вайро ҷуфт буд наринаеу модинаҳ эйу أҳлку касони хеш , إлои ман сабақи алайҳи алқўли магар ӯ ки сухани ҳақи бкФри вай дар азал бирафт , ва ман омн ва ҳар ки гиравидааст ва мо омни маъааи إлои қалил ( 40 )у бнгрўид бо ӯ магари андакӣ .

حَتَّی إِذا جاءَ أَمْرُنا تا آن گه که فرمان ما آمد، وَ فارَ التَّنُّورُ و از تنور تافته آب برجوشید، قُلْنَا احْمِلْ فِیها را گفتیم بر گیر در کشتی، مِنْ کُلٍّ زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ از هر چیز که وی را جفت بود نرینه‌ای و مادینه‌ای وَ أَهْلَکَ و کسان خویش، إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَیْهِ الْقَوْلُ مگر او که سخن حقّ بکفر وی در ازل برفت، وَ مَنْ آمَنَ و هر که گرویده است وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِیلٌ (۴۰) و بنگروید با او مگر اندکی.

Ва қоли аркбўо фӣҳо гуфт : дар нишинед дар киштии бисмии аллоҳи маҷроҳоу мрсоҳои баноми худо рондан ону боздоштани он , إни рабии лғФўри раҳим ( 40 ) худои ман баростӣ ки гуноҳ омрзаст меҳрбон .

وَ قالَ ارْکَبُوا فِیها گفت: در نشینید در کشتی بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها بنام خدا راندن آن و بازداشتن آن، إِنَّ رَبِّی لَغَفُورٌ رَحِیمٌ (۴۰) خدای من براستی که گناه آمرز است مهربان.

Ва ҳаии тҷрии баҳам ва май барадии киштии равони эшонро фии мавҷи колҷбол дар мавҷи мавҷ чун кӯҳи кӯҳ ,у нодаии Нӯҳи ибна ва хонд боўози Нӯҳи писари хешро ,у кони фии мъзл ва бо як сӯ шуда буд карони гирифта ё банӣ аркби маъно эй писари биё ва дар нишин бо моу лои ткни маъаи алкоФрин ( 41 ) ва бо кофарон мабош .

وَ هِیَ تَجْرِی بِهِمْ و می‌بردی کشتی روان ایشان را فِی مَوْجٍ کَالْجِبالِ در موج موج چون کوه کوه، وَ نادی‌ نُوحٌ ابْنَهُ و خواند بآواز نوح پسر خویش را، وَ کانَ فِی مَعْزِلٍ و با یک سو شده بود کران گرفته یا بُنَیَّ ارْکَبْ مَعَنا ای پسر بیا و در نشین با ما وَ لا تَکُنْ مَعَ الْکافِرِینَ (۴۱) و با کافران مباش.

Қоли соўии إлии ҷабал писар гуфт : ман бо кӯҳӣ шавам , иъсмнии ман алмоء ки маро нигоҳ дорад аз об , қоли лои ъосми алиўми ман أмр аллоҳ гуфт ҳеҷ нигоҳ доранда нест имрӯз аз фармони худоӣ , إлои ман раҳми магари аллоҳ ки ҳам ӯ бахшойад ,у ҳоли бинҳмои алмўҷи мавҷи миёни эшон дар омад , факони ман алмғрқин ( 42 ) ва аз ғарқи кардагони гашт .

قالَ سَآوِی إِلی‌ جَبَلٍ پسر گفت: من با کوهی شوم، یَعْصِمُنِی مِنَ الْماءِ که مرا نگاه دارد از آب، قالَ لا عاصِمَ الْیَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ گفت هیچ نگاه دارنده نیست امروز از فرمان خدای، إِلَّا مَنْ رَحِمَ مگر اللَّه که هم او بخشاید، وَ حالَ بَیْنَهُمَا الْمَوْجُ موج میان ایشان در آمد، فَکانَ مِنَ الْمُغْرَقِینَ (۴۲) و از غرق کردگان گشت.

Ва қил ва гуфтанд : ё أрзи аблъии моءк эй замини фурӯ бар ту он оби хеш ки бар андохтае ва ё смоءи أқлъӣ вае осмони ту бозгири он об ки фурӯ гузоштае ,у ғизи алмоءу оби замин дар замини фурӯи бурданд ,у қзии алأмру кор бар гузорданад ,у астўти алии алҷўдӣу киштӣ ором гирифт бар сари кӯҳи ҷўдӣ ,у қил баъдани ллқўми алзолмин ( 43 ) ва аллоҳ гуфт : даврӣу лаънати боди ин гуруҳи ситамкоронро бар хештан .

وَ قِیلَ و گفتند: یا أَرْضُ ابْلَعِی ماءَکِ ای زمین فرو بر تو آن آب خویش که بر انداخته‌ای وَ یا سَماءُ أَقْلِعِی و ای آسمان تو بازگیر آن آب که فرو گذاشته‌ای، وَ غِیضَ الْماءُ و آب زمین در زمین فرو بردند، وَ قُضِیَ الْأَمْرُ و کار بر گزاردند، وَ اسْتَوَتْ عَلَی الْجُودِیِّ و کشتی آرام گرفت بر سر کوه جودی، وَ قِیلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِینَ (۴۳) و اللَّه گفت: دوری و لعنت باد این گروه ستمکاران را بر خویشتن.

Ва нодаии Нӯҳи рабаи Нӯҳи худованди хешро хонд боўоз , Фқоли раби إни ибнии ман أҳлӣ гуфт худованди ман писари ман аз касони ман буд ,у إни въдк алҳақу ваъдаи ту ростаст ,у أнти أҳкми алҳокмин ( 43 ) ва ту рости ҳукмтар ҳокимоне ва бо додтар доварон .

وَ نادی‌ نُوحٌ رَبَّهُ نوح خداوند خویش را خواند بآواز، فَقالَ رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی گفت خداوند من پسر من از کسان من بود، وَ إِنَّ وَعْدَکَ الْحَقُّ و وعده تو راست است، وَ أَنْتَ أَحْکَمُ الْحاکِمِینَ (۴۳) و تو راست حکم‌تر حاکمانی و با دادتر داوران.

Қол ё Нӯҳи إнаҳи лӣси ман أҳлк гуфт : эй Нӯҳи он писар аз касон ту набӯд , إнаҳи амали ғайри солеҳ ки ӯ касе буд ки кор на нек мекард , Флои тсӣлни мо лӣси лак ба илми ҳони нигар ки аз ман чизе нахоҳӣ ки турои бон дониш нест , إнии أъзки أни ткўни ман алҷоҳлин ( 45 ) ман турои панд май даҳум то аз нодонон набошӣ .

قالَ یا نُوحُ إِنَّهُ لَیْسَ مِنْ أَهْلِکَ گفت: ای نوح آن پسر از کسان تو نبود، إِنَّهُ عَمَلٌ غَیْرُ صالِحٍ که او کسی بود که کار نه نیک میکرد، فَلا تَسْئَلْنِ ما لَیْسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ هان نگر که از من چیزی نخواهی که ترا بآن دانش نیست، إِنِّی أَعِظُکَ أَنْ تَکُونَ مِنَ الْجاهِلِینَ (۴۵) من ترا پند می‌دهم تا از نادانان نباشی.

Қоли раби إнии أъўзи бк Нӯҳ гуфт худованди ман фарёд хоҳам бтў , أни أсӣлки мо лӣси лӣ ба илм ки чизе хоҳам аз ту ки марои бон дониш нест ва надонам ки чаҳ мехоҳам ,у إлои тғФри лӣу трҳмнӣ ва агар бунаи омрзии мароу бунаи бахшойӣ бар ман , أкни ман алхосрин ( 47 ) аз зиёни корон яке бошам .

قالَ رَبِّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ نوح گفت خداوند من فریاد خواهم بتو، أَنْ أَسْئَلَکَ ما لَیْسَ لِی بِهِ عِلْمٌ که چیزی خواهم از تو که مرا بآن دانش نیست و ندانم که چه میخواهم، وَ إِلَّا تَغْفِرْ لِی وَ تَرْحَمْنِی و اگر بنه آمرزی مرا و بنه بخشایی بر من، أَکُنْ مِنَ الْخاسِرِینَ (۴۷) از زیان کاران یکی باشم.

Қил ё Нӯҳи аҳбт аллоҳ гуфт эй Нӯҳи Фрўдои бсломи мнои бсломтӣу тҳитӣ аз моу баракоти алейку баракот аз мо бар ту ,у алии أмми ммни мък ва бар гуруҳоне ки аз пушти ин писарон буд неанд ки бо тавонад ,у أмми снмтъҳм ва гуруҳоне хоҳанд буд ки эшонро бархӯрдории ин ҷаҳони диҳеми сами имсҳми мнои азоби أлим ( 48 ) ва он гуҳ боишон расад аз мо азобии дрднмоӣ .

قِیلَ یا نُوحُ اهْبِطْ اللَّه گفت ای نوح فرودآی بِسَلامٍ مِنَّا بسلامتی و تحیّتی از ما وَ بَرَکاتٍ عَلَیْکَ و برکات از ما بر تو، وَ عَلی‌ أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَکَ و بر گروهانی که از پشت این پسران بود نی‌اند که با تواند، وَ أُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ و گروهانی خواهند بود که ایشان را برخورداری این جهان دهیم ثُمَّ یَمَسُّهُمْ مِنَّا عَذابٌ أَلِیمٌ (۴۸) و آن گه بایشان رسد از ما عذابی دردنمای.