Қавлаи таъолӣ :у аснъи алФлки бأъиннои Нӯҳро фармон омад аз рӯй шариъати бзоҳри ҳукм ки аз чӯби соҷи киштии соз ва дарав нишин то аз тӯфони барраӣ ва аз рӯй ҳақиқати бҳкми тахсӣсу наъти тақрйви басари вай Нидо омад ки дарёии нафас дар пеши дории дарёии мғрқи мӯҳлик дар он гирдобҳоаст пари хатар . Ва наҳангони ҷони рубой бар расад ,у ночор бар он ибра мебояд кард то бсоҳли амни рисӣ , аз ихлоси киштии сози басаи табақаи яке хавфу дигари раҷо ва сеюм ризо , вонгаҳи бодбони сидқ бар он банд ва бар мҳби сабои итилоъ мо бидор . Инаст ки гуфт : бأъинноу вҳино ки мо худ чунон ки бояд ронаду онҷо ки бояд ронад худ ронем ҳўи алзии исиркми фии албру албҳру ҳмлноҳми фии албру албҳр аз рӯй ишорат мегуяд бандаи ман тадбири кори худу амни гузору хештанро яксар бмн сипору тасарруфи худ даври дори ту мҳмўли лутфи моеу мҳмўли алкроми лои иқъи ?фони вақъи ваҷди ман иأхзи беда . Ин ҳамонаст ки Мустафо ( с ) гуфт : « алои Фтслкўни ҷсрои ман алнори итأи аҳдкми алҷмраҳи Фиқўли алҷср , иқўли рбки ъзу ҷл ӯ анаи кароматӣ

قوله تعالی: وَ اصْنَعِ الْفُلْکَ بِأَعْیُنِنا نوح را فرمان آمد از روی شریعت بظاهر حکم که از چوب ساج کشتی ساز و درو نشین تا از طوفان برهی و از روی حقیقت بحکم تخصیص و نعت تقریب بسر وی ندا آمد که دریای نفس در پیش داری دریای مغرق مهلک در آن گردابها است پر خطر. و نهنگان جان ربای بر رصد، و ناچار بر آن عبره می‌باید کرد تا بساحل امن رسی، از اخلاص کشتی ساز بسه طبقه یکی خوف و دیگر رجا و سوم رضا، وانگه بادبان صدق بر آن بند و بر مهبّ صبای اطلاع ما بدار. اینست که گفت: بِأَعْیُنِنا وَ وَحْیِنا که ما خود چنان که باید راند و آنجا که باید راند خود رانیم هُوَ الَّذِی یُسَیِّرُکُمْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ حَمَلْناهُمْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ از روی اشارت میگوید بنده من تدبیر کار خود و امن گذار و خویشتن را یکسر بمن سپار و تصرف خود دور دار تو محمول لطف مایی و محمول الکرام لا یقع فان وقع وجد من یأخذ بیده. این همانست که مصطفی (ص) گفت: «الا فتسلکون جسرا من النّار یطأ احدکم الجمرة فیقول الجسر، یقول ربّک عزّ و جلّ او انه کرامتی‌

Бузургворасту Лутфӣ бениҳоят ки фардои раби алъзаҳ бар гузаргоҳи сирот бо банда осӣ кунад , Фмраҳи иқФу мараи иъср . намеуфтад ва май хезаду раб алъзаҳ донад ки бандаро ҷузи ваии фарёдрас ва дастгир нест . Бҷлоли тъззи худу бнъти раҳмат ӯро фарёд расад ва дастгирӣ кунад . Дар хабар меояд ки раҳмати аллоҳ бар банда беш аз раҳмат модараст бар фарзанд , ва агар тқдирои фарзандии ҳазор бори поиши бгл фурӯ равад , ҳар бор модар гуяд бархез ҷони модар ва ҳар бор модар бирав мушфиқтару меҳрбонтар буд .

بزرگوار است و لطفی بی‌نهایت که فردا ربّ العزّة بر گذرگاه صراط با بنده عاصی کند، فمرّة یقف و مرّة یعثر. می‌افتد و می‌خیزد و رب العزّة داند که بنده را جز وی فریادرس و دستگیر نیست. بجلال تعزّز خود و بنعت رحمت او را فریاد رسد و دستگیری کند. در خبر می‌آید که رحمت اللَّه بر بنده بیش از رحمت مادر است بر فرزند، و اگر تقدیرا فرزندی هزار بار پایش بگل فرو رود، هر بار مادر گوید برخیز جان مادر و هر بار مادر برو مشفق‌تر و مهربان‌تر بود.

Пер тариқат гуфт : илоҳӣ ! то меҳри ту пайдои гашти ҳамаи меҳрҳо ҷафои гашт , ва то бар ту пайдои гашти ҳамаи ҷафоҳо вафои гашт , илоҳӣ ! мо на арзонӣ будем то моро бар гузидӣ , ва на ноарзонӣ будем ки бғлт гузидӣ , балки бахуд арзонӣ кардӣ то баргузедӣу бпўшидии айб , ки медидӣ .

پیر طریقت گفت: الهی! تا مهر تو پیدا گشت همه مهرها جفا گشت، و تا برّ تو پیدا گشت همه جفاها وفا گشت، الهی! ما نه ارزانی بودیم تا ما را بر گزیدی، و نه ناارزانی بودیم که بغلط گزیدی، بلکه بخود ارزانی کردی تا برگزیدی و بپوشیدی عیب، که می‌دیدی.

Ҳатто إзои ҷоءи أмрноу Фори алтнўр чун султони азимат ва бениёзӣу ҷалоли иззати қаҳҳории бнъти сиёсати камӣни гоҳи макр бар он беҳараматону бегонагони кушоду тӯфони уқубату азоби фарои сар эшон нишаст , фармон омад аз ҷаббори коинот ба Нӯҳи пайғомбар ки : « аҳмли фӣҳо ман кули завҷайни аснину أҳлки إлои ман сабақи алайҳи алқўл » ҳар ки мо дар азал ӯро дар паноҳи лутфу ҷавори раҳмати худ гирифтем , имрӯзи ту ӯро вопноаҳи худгир ва дар киштии нишон ки ваии имрӯз аз рстгоронсту фардо аз навохтагон , ва дар азал аз хондагон . Иблис омад дар он ҳол то худро дар киштии афканди Нӯҳи сари возд ки ин ҷой хондагонаст , на ҷои рондагон . Иблис гуфт : аммо илмати ании ман алмнзрини إлии явми алўқти алмълўму лои макони алиўми алои фии сФинтк . Нидо омад ки эй Нӯҳ , Иблисро дар нишон ки ӯ шабаҳ сиёҳаст дар ақди марворид : дар риштаи кашанд бо ҷавоҳири шабаҳӣ .

حَتَّی إِذا جاءَ أَمْرُنا وَ فارَ التَّنُّورُ چون سلطان عظمت و بی‌نیازی و جلال عزت قهاری بنعت سیاست کمین‌گاه مکر بر آن بی حرمتان و بیگانگان گشاد و طوفان عقوبت و عذاب فرا سر ایشان نشست، فرمان آمد از جبار کاینات به نوح پیغامبر که: «احْمِلْ فِیها مِنْ کُلٍّ زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ وَ أَهْلَکَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَیْهِ الْقَوْلُ» هر که ما در ازل او را در پناه لطف و جوار رحمت خود گرفتیم، امروز تو او را واپناه خودگیر و در کشتی نشان که وی امروز از رستگارانست و فردا از نواختگان، و در ازل از خواندگان. ابلیس آمد در آن حال تا خود را در کشتی افکند نوح سر وازد که این جای خواندگان است، نه جای راندگان. ابلیس گفت: اما علمت انّی مِنَ الْمُنْظَرِینَ إِلی‌ یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ و لا مکان الیوم الا فی سفینتک. ندا آمد که ای نوح، ابلیس را در نشان که او شبه سیاه است در عقد مروارید: در رشته کشند با جواهر شبهی.

Аҷаб онаст ки Нӯҳи писари худро мехонд ки аркби маъноу Иблиси душманро меронад , то фармон омад ки Иблиси душманро бурдору писари худро бигзор , то бадоне ки асрори тақдир бар қиёс халқ нест мегуяд : ман он кунам ки худ хоҳаму касро бар ҳукми ман эътироз нест лои исӣли ъмои иФъл ва ҳам исӣлўн .

عجب آنست که نوح پسر خود را میخواند که ارْکَبْ مَعَنا و ابلیس دشمن را میراند، تا فرمان آمد که ابلیس دشمن را بردار و پسر خود را بگذار، تا بدانی که اسرار تقدیر بر قیاس خلق نیست میگوید: من آن کنم که خود خواهم و کس را بر حکم من اعتراض نیست لا یُسْئَلُ عَمَّا یَفْعَلُ وَ هُمْ یُسْئَلُونَ.

Ва қоли аркбўои фӣҳо бисмии аллоҳи маҷроҳоу мрсоҳои бисмии аллоҳи саломаи алхлқ , ва биллоҳ наҷоҳ алхлқ , бисмии аллоҳ шФоء ъанд кули балӣа , ва селоа ъанд кули ҳсраҳ , ва ҳбраҳ ъанд кули трҳаҳ , баном худост ороми дили муъминон , баном худост шФоءи дарди бемори дилон , баном худост осоиши андҳгнон , худовандо науммат нури дидаи ошноён , ёдати ойини манзили муштоқон , ёфтат фироқи дили мурӣдон , меҳрати инси ҷони дӯстон .

وَ قالَ ارْکَبُوا فِیها بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها بسم اللَّه سلامة الخلق، و باللّه نجاة الخلق، بسم اللَّه شفاء عند کلّ بلیّة، و سلوة عند کلّ حسرة، و حبرة عند کلّ ترحة، بنام خداست آرام دل مؤمنان، بنام خداست شفاء درد بیمار دلان، بنام خداست آسایش اندهگنان، خداوندا نامت نور دیده آشنایان، یادت آیین منزل مشتاقان، یافتت فراغ دل مریدان، مهرت انس جان دوستان.

Ва нодаии Нӯҳи рабаи Фқоли раби إни ибнии ман أҳлии пер тариқат гуфта ки даргоҳи ҳақ азизаст ,у фанои қудс ӯ азим , саропарда қаҳр зада ,у айвони кибриё бар кашида ,у бисоти азимати густаронида , касро нест ва нарасад ки бстохӣ кунад бар он бисоти азимати ҷузи бФрмон . Набинӣ Нӯҳро ки бстохӣ кард , гуфт : إни ибнии ман أҳлӣ то ӯро ҷавоб доданд ки إнаҳи лӣси ман أҳлки Мӯсо ( ъ ) ҳамчунин бар бисоти ҷалолу азимат инбисотӣ намӯд бе дастурии дидори хост , гуфт : « арнӣ » ҷавоб омад ки : лнтароне , бози Мустафо ( с ) шаби улфату зулфат , шаби қурбу каромат ки бҳзрт аъло расед ,у бисоти ҷалол ва азимат дид , сар дар пеши афканд ва ҳеҷ нагуфт ҳурмати ҳазрати аҳадятроу иҷлоли даргоҳи самадятро хомӯш гашта ,у гӯш фаро дошта ки то фармон чаҳ ояд ,у дастурӣ чаҳ диҳад , Нидо омад ки ё Муҳамади сбҳи исми рбки алأълии дастурии додеми турои забони дуо ва сано бигушоӣ , ва моро бпокӣ биситой , Мустафо ( с ) дар нигараст ҷалолу азимату кибриёии алуҳият бениҳоят дид , донист ки камоли санои махлуқи ҳаргизи ббдоити ҷалоли лам изл нарасад , санои худ ҳамчун чароғ дид дар офтобу қатра дар дарё , чароғ дар офтоб чаҳ равшаноӣ диҳад ,у қатра дар дарёча афзоед , ҳамин клмт гуфт : « лои аҳсии сноءи алейк анати комаи аснити алии нФск »

وَ نادی‌ نُوحٌ رَبَّهُ فَقالَ رَبِّ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی پیر طریقت گفته که درگاه حق عزیز است، و فنای قدس او عظیم، سراپرده قهر زده، و ایوان کبریا بر کشیده، و بساط عظمت گسترانیده، کس را نیست و نرسد که بستاخی کند بر آن بساط عظمت جز بفرمان. نبینی نوح را که بستاخی کرد، گفت: إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی تا او را جواب دادند که إِنَّهُ لَیْسَ مِنْ أَهْلِکَ موسی (ع) همچنین بر بساط جلال و عظمت انبساطی نمود بی‌دستوری دیدار خواست، گفت: «ارنی» جواب آمد که: لَنْ تَرانِی، باز مصطفی (ص) شب الفت و زلفت، شب قرب و کرامت که بحضرت اعلی رسید، و بساط جلال و عظمت دید، سر در پیش افکند و هیچ نگفت حرمت حضرت احدیت را و اجلال درگاه صمدیت را خاموش گشته، و گوش فرا داشته که تا فرمان چه آید، و دستوری چه دهد، ندا آمد که یا محمد سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَی دستوری دادیم ترا زبان دعا و ثنا بگشای، و ما را بپاکی بستای، مصطفی (ص) در نگرست جلال و عظمت و کبریای الوهیّت بی‌نهایت دید، دانست که کمال ثنای مخلوق هرگز ببدایت جلال لم یزل نرسد، ثنای خود همچون چراغ دید در آفتاب و قطره در دریا، چراغ در آفتاب چه روشنایی دهد، و قطره در دریاچه افزاید، همین کلمت گفت: «لا احصی ثناء علیک انت کما اثنیت علی نفسک»

Фармон омад ки эй Муҳамад бстохӣ кун бихоҳ то бахшам , бигӯӣ то ниўшм , сили тътаҳи ашФъи тшФъ .

فرمان آمد که ای محمد بستاخی کن بخواه تا بخشم، بگوی تا نیوشم، سل تعطه اشفع تشفع.