Қавлаи таъолӣ :у إлии самуди أхоҳм солҳо фиристодем б : самуди каси эшон солеҳ , қол ё қавми аъбдўо аллоҳ гуфт эй қавми худоиро парастед , мо лаками ман إлаҳ ғайра нест шуморо худои ҷуз ӯ , ҳўи أншأкми ман алأрз ӯ офарид ва кард шуморо аз хоки замин ,у астъмркми фӣҳо ва шуморо дар замини нишонд , ФостғФрўаҳ омурзиш хоҳед азу , сами тўбўои إлиаҳ ва бо ӯ гардид , إни рабии қариби мҷиб ( 61 ) ки худованди ман наздикаст посухкунанда .

قوله تعالی: وَ إِلی‌ ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً فرستادیم ب: ثمود کس ایشان صالح، قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ گفت ای قوم خدای را پرستید، ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ نیست شما را خدایی جز او، هُوَ أَنْشَأَکُمْ مِنَ الْأَرْضِ او آفرید و کرد شما را از خاک زمین، وَ اسْتَعْمَرَکُمْ فِیها و شما را در زمین نشاند، فَاسْتَغْفِرُوهُ آمرزش خواهید ازو، ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ و با او گردید، إِنَّ رَبِّی قَرِیبٌ مُجِیبٌ (۶۱) که خداوند من نزدیک است پاسخ کننده.

Қолўо ё солеҳ гуфтанд : эй солеҳи қади канти Финои мрҷўо қабл ҳозои мо аз ту ҷузи азин май биўсидими пеши азин , أи тнҳоно أн наабд мо иъбди обоؤнои боз май зании моро ки парастем ончӣ парастиданади падарони мо ,у إннои лФии шаки ммои тдъўнои إлиаҳ ва мо дар гумонем аз ончии моро бо он михўонӣ , мриб ( 62 ) дилроу хирадро шўрндаҳ

قالُوا یا صالِحُ گفتند: ای صالح قَدْ کُنْتَ فِینا مَرْجُوًّا قَبْلَ هذا ما از تو جز ازین می‌بیوسیدیم پیش ازین، أَ تَنْهانا أَنْ نَعْبُدَ ما یَعْبُدُ آباؤُنا باز می‌زنی ما را که پرستیم آنچه پرستیدند پدران ما، وَ إِنَّنا لَفِی شَکٍّ مِمَّا تَدْعُونا إِلَیْهِ و ما در گمانیم از آنچه ما را با آن میخوانی، مُرِیبٍ (۶۲) دل را و خرد را شورنده‌

Қол ё қавми أ рأитм гуфт : эй қавм чаҳ байнед , إни канти алии байнаи ман рабӣ агар ман бар кории равшану роҳии росту пайғомӣ дурустам аз худованди хеш ва отонӣ манеҳ раҳма ва ӯ маро пайғом дод бмҳрбонӣ , Фмни инсрнии ман аллоҳи إни ъситаҳ ки раҳанд марои азу агар ман дарав осӣ шавам ва кӣ ёрӣ диҳад ? Фмои тзидўннии ғайри тхсир ( 63 ) наме Фзоӣиди маро дар посухи магари зиёни корӣ .

قالَ یا قَوْمِ أَ رَأَیْتُمْ گفت: ای قوم چه بینید، إِنْ کُنْتُ عَلی‌ بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّی اگر من بر کاری روشن و راهی راست و پیغامی درست‌ام از خداوند خویش وَ آتانِی مِنْهُ رَحْمَةً و او مرا پیغام داد بمهربانی، فَمَنْ یَنْصُرُنِی مِنَ اللَّهِ إِنْ عَصَیْتُهُ که رهاند مرا ازو اگر من درو عاصی شوم و کی یاری دهد؟ فَما تَزِیدُونَنِی غَیْرَ تَخْسِیرٍ (۶۳) نمی‌فزائید مرا در پاسخ مگر زیان کاری.

Ва ё қавми ҳзаҳи ноқаи аллоҳи лаками оя вае қавми ин ноқаи худои шуморо нишонеаст , Фзрўҳои тأкли фии أрзи аллоҳ боз шавед аз он ва гузоред онро то рӯзӣ мехӯрд дар замини худоӣ ,у лои тмсўҳои бсўءу бони ҳеҷ бадӣ марасонед Фиأхзкми азоби қариб ( 64 ) ки шумо фаро гирад азобии наздик .

وَ یا قَوْمِ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَکُمْ آیَةً و ای قوم این ناقه خدا شما را نشانی است، فَذَرُوها تَأْکُلْ فِی أَرْضِ اللَّهِ باز شوید از آن و گذارید آن را تا روزی می‌خورد در زمین خدای، وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ و بآن هیچ بدی‌ مرسانید فَیَأْخُذَکُمْ عَذابٌ قَرِیبٌ (۶۴) که شما فرا گیرد عذابی نزدیک.

Фъқрўҳо пай карданд он ноқаро ва бикуштанд , Фқоли тмтъўои фии доркми салосаи أём солеҳ гуфт : брхўрид ва фаро гузоред се рӯз аз ҷаҳон , злки въди ғайри мкзўб ( 65 ) он ваъдаи ист ки дар он дурӯғ нест .

فَعَقَرُوها پی کردند آن ناقه را و بکشتند، فَقالَ تَمَتَّعُوا فِی دارِکُمْ ثَلاثَةَ أَیَّامٍ صالح گفت: برخورید و فرا گذارید سه روز از جهان، ذلِکَ وَعْدٌ غَیْرُ مَکْذُوبٍ (۶۵) آن وعده‌ایست که در آن دروغ نیست.

Флмои ҷоءи أмрно чун фармон мо омад нҷинои солҳоу аллазӣнаи омнўои маъааи рҳонидими солеҳро ва эшон ки гиравидагон буданд бо ӯ , брҳмаҳи мнои ббхшоишӣ аз мо , ва ман хазӣ иўмӣз аз расвои он рӯз , إни рбки ҳўи алқўии алъзиз ( 66 ) худованд ту ӯст он тоўндаҳ бо неруӣ ва кам оварандаи сахти гир .

فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا چون فرمان ما آمد نَجَّیْنا صالِحاً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ رهانیدیم صالح را و ایشان که گرویدگان بودند با او، بِرَحْمَةٍ مِنَّا ببخشایشی از ما، وَ مِنْ خِزْیِ یَوْمِئِذٍ از رسوایی آن روز، إِنَّ رَبَّکَ هُوَ الْقَوِیُّ الْعَزِیزُ (۶۶) خداوند تو اوست آن تاونده با نیروی و کم آورنده سخت‌گیر.

Ва أхзи аллазӣнаи злмўои алсиҳаҳ ва фаро гирифт он ситамкоронро бонги Фриштаҳ ки бар эшон зад , Фأсбҳўои фии дёрҳми ҷосмин ( 67 ) то дар саройҳои хеши афтодаи мурдаи гаштанд .

وَ أَخَذَ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ و فرا گرفت آن ستمکاران را بانگ فریشته که بر ایشان زد، فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ (۶۷) تا در سرایهای خویش افتاده مرده گشتند.

Кأни лами иғнўои фӣҳо чунон ки гӯйии ҳаргиз дар он набуданд , أлои إни самуди кФрўои рбҳм огоҳ бошед ки самуд кофар шуданд бхдои хеш ва носипос омаданд дарав , أло баъдани лсмўд ( 68 ) огоҳ бошед ки даврии бодои самудро .

کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیها چنان که گویی هرگز در آن نبودند، أَلا إِنَّ ثَمُودَ کَفَرُوا رَبَّهُمْ آگاه باشید که ثمود کافر شدند بخدای خویش و ناسپاس آمدند درو، أَلا بُعْداً لِثَمُودَ (۶۸) آگاه باشید که دوری بادا ثمود را.

Ва лақади ҷоءти рслнои إброҳим ва омад фиристодагони мо ба иброҳӣм , болбшрии ббшорт додан , қолўо сломо гуфтанд : дуруд бар ту қоли салом иброҳӣм гуфт : дуруд бар шумо Фмои лбси ҳеҷ диранг накард , أни ҷоءи бъҷли ҳниз ( 69 ) ки гӯсола оварад бирён карда дар санг

وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِیمَ و آمد فرستادگان ما به ابراهیم، بِالْبُشْری‌ ببشارت دادن، قالُوا سَلاماً گفتند: درود بر تو قالَ سَلامٌ ابراهیم گفت: درود بر شما فَما لَبِثَ هیچ درنگ نکرد، أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ (۶۹) که گوساله آورد بریان کرده در سنگ‌

Флмои раъии أидиҳми лои тсли إлиаҳ чун иброҳӣми дастҳои эшон дид ки фаро гӯсола намешавад , нкрҳми эшонро бонакор фароз омад , ва أўҷс манеҳам хиФаҳ ва аз эшон метарсиду тарс дар дил май пӯшед , қолўои лои тхФ эшон гуфтанд : ки матарс , إнои أрслнои إлии қавми лут ( 70 ) мо Фриштгоним ки моро фиристоданд бқўми лут .

فَلَمَّا رَأی‌ أَیْدِیَهُمْ لا تَصِلُ إِلَیْهِ چون ابراهیم دستهای ایشان دید که فرا گوساله نمی‌شود، نَکِرَهُمْ ایشان را بانکار فراز آمد، وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَةً و از ایشان می‌ترسید و ترس در دل می‌پوشید، قالُوا لا تَخَفْ ایشان گفتند: که مترس، إِنَّا أُرْسِلْنا إِلی‌ قَوْمِ لُوطٍ (۷۰) ما فریشتگانیم که ما را فرستادند بقوم لوط.

Ва амрأтаҳи қоимау зани иброҳӣм бар пой буд , Фзҳкти Фбшрноҳои бإсҳоқи он зан чун бар забони Фриштгон ӯро бишорати додем ба писар , бихандед аз шигифтӣ , ва ман вроءи إсҳоқ , ёқӯб ( 71 ) ва аз пас исҳоқ , ёқӯб .

وَ امْرَأَتُهُ قائِمَةٌ و زن ابراهیم بر پای بود، فَضَحِکَتْ فَبَشَّرْناها بِإِسْحاقَ آن زن چون بر زبان فریشتگان او را بشارت دادیم به پسر، بخندید از شگفتی، وَ مِنْ وَراءِ إِسْحاقَ، یَعْقُوبَ (۷۱) و از پس اسحاق، یعقوب.

Қолат ё вилтӣ гуфт он зан эй ?вили бмн , أи أлду أнои ъҷўзи ман фарзанд зоем ва ман пери зан . Ва ҳозои бълии шихо ва ин ки шӯй манаст пераст , إни ҳозои лшии ءи аҷиб ( 72 ) инат чизеи шигифт .

قالَتْ یا وَیْلَتی‌ گفت آن زن ای ویل بمن، أَ أَلِدُ وَ أَنَا عَجُوزٌ من فرزند زایم و من پیر زن. وَ هذا بَعْلِی شَیْخاً و این که شوی منست پیر است، إِنَّ هذا لَشَیْ‌ءٌ عَجِیبٌ (۷۲) اینت چیزی شگفت.

Қолўои أи таъаҷҷубин ман أмр аллоҳ гуфтанд : шигифти мидорӣ аз кори худоӣ , раҳмати аллоҳу баракотаи алайкуми أҳли албити бахшоиши худоу баракот ӯ бар шумо эй хонадон , إнаҳи ҳамиди Маҷид ( 73 ) ӯ худовандӣаст сутӯдаи бузургвор .

قالُوا أَ تَعْجَبِینَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ گفتند: شگفت میداری از کار خدای، رَحْمَتُ اللَّهِ وَ بَرَکاتُهُ عَلَیْکُمْ أَهْلَ الْبَیْتِ بخشایش خدا و برکات او بر شما ای خاندان، إِنَّهُ حَمِیدٌ مَجِیدٌ (۷۳) او خداوندی است ستوده بزرگوار.

Флмои зҳби ани إброҳими алрўъ чун бим аз иброҳӣм бирафт ,у ҷоءтаҳи албшрӣ ва омад буии бишорат ба фарзанд , иҷодлнои фии қавми лут ( 74 ) бо мо боз печидан дар гирифт дар ҳақи қавми лут .

فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْراهِیمَ الرَّوْعُ چون بیم از ابراهیم برفت، وَ جاءَتْهُ الْبُشْری‌ و آمد بوی بشارت به فرزند، یُجادِلُنا فِی قَوْمِ لُوطٍ (۷۴) با ما باز پیچیدن در گرفت در حقّ قوم لوط.

إни إброҳими лҳлими иброҳӣм зиракаст бурдбор , أўоаҳи оўаҳкунанда аз бими худоӣ , мниб ( 75 ) бози гроиндаҳу дил бо худои оранда .

إِنَّ إِبْراهِیمَ لَحَلِیمٌ ابراهیم زیرک است بردبار، أَوَّاهٌ آوه کننده از بیم خدای، مُنِیبٌ (۷۵) باز گراینده و دل با خدا آرنده.

ё إброҳими أързи ани ҳозои иброҳӣмро гуфтем рӯй гардони азин сухан , إнаҳи қади ҷоءи أмри рбк ки фармони худованд ту омад ,у إнҳми отиҳм ва боишон омаданӣаст азоби ғайри мардӯд ( 76 ) азобӣ на бози бурданӣ .

یا إِبْراهِیمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا ابراهیم را گفتیم روی گردان ازین سخن، إِنَّهُ قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّکَ که فرمان خداوند تو آمد، وَ إِنَّهُمْ آتِیهِمْ و بایشان آمدنی است عَذابٌ غَیْرُ مَرْدُودٍ (۷۶) عذابی نه باز بردنی.