Қавлаи таъолӣ :у лмои ҷоءти рслнои лўто ва чун фиристодагони мо балут омаданд сӣ ءи баҳам андўҳгн шуд боишону зоқи баҳами зръоу танг дил шуд боишону қол ва гуфт : ҳозои явми ъсиб ( 77 ) ин рӯзӣаст сахт бар ман гарону саъб .

قوله تعالی: وَ لَمَّا جاءَتْ رُسُلُنا لُوطاً و چون فرستادگان ما بلوط آمدند سِی‌ءَ بِهِمْ اندوهگن شد بایشان وَ ضاقَ بِهِمْ ذَرْعاً و تنگ دل شد بایشان وَ قالَ و گفت: هذا یَوْمٌ عَصِیبٌ (۷۷) این روزی است سخت بر من گران و صعب.

Ва ҷоءаҳи қавмау қавм ӯ бова омаданд иҳръўн إлиаҳ мешитофтанд бова ва ман қабл конўои иъмлўни алсиӣоту пеш аз он қавм бадӣҳо мекарданд қол ё қавм гуфт : эй қавм , ҳؤлоءи бнотии онкии ӣнони духтарон мананд , ҳни أтҳри лаками эшон шуморо ҳалол тар бошанд Фотқўо аллоҳ битарсед аз худоӣу лои тхзўни фии заифӣу маро хаҷал макунед дар меҳмонони ман أи лӣси мнкми раҷули рашид ( 78 ) дар миёни шумо мардӣ нест бар роҳи рост .

وَ جاءَهُ قَوْمُهُ و قوم او باو آمدند یُهْرَعُونَ إِلَیْهِ می‌شتافتند باو وَ مِنْ قَبْلُ کانُوا یَعْمَلُونَ السَّیِّئاتِ و پیش از آن قوم بدیها میکردند قالَ یا قَوْمِ گفت: ای قوم، هؤُلاءِ بَناتِی آنکه اینان دختران من‌اند، هُنَّ أَطْهَرُ لَکُمْ ایشان شما را حلال‌تر باشند فَاتَّقُوا اللَّهَ بترسید از خدای وَ لا تُخْزُونِ فِی ضَیْفِی و مرا خجل مکنید در مهمانان من أَ لَیْسَ مِنْکُمْ رَجُلٌ رَشِیدٌ (۷۸) در میان شما مردی نیست بر راه راست.

Қолўо гуфтанд лақади илмати ту донистае мо лнои фии бнотки ман ҳақ ки моро фарои духтарони ту роҳ нест ва дар эшон даст несту إнки лтълм мо наред ( 79 ) ва ту доне ки он чист ки мо мехоҳем .

قالُوا گفتند لَقَدْ عَلِمْتَ تو دانسته‌ای ما لَنا فِی بَناتِکَ مِنْ حَقٍّ که ما را فرا دختران تو راه نیست و در ایشان دست نیست وَ إِنَّکَ لَتَعْلَمُ ما نُرِیدُ (۷۹) و تو دانی که آن چیست که ما میخواهیم.

Қоли луи أни лии бкм қувва гуфт : кошки моро бшмои қӯтӣ будӣ أўи оўии إлии рукни шадид ( 80 ) ё кошки ман рукнии муҳкаму хонадонӣ ршинос доштед ки бо он гроӣидид .

قالَ لَوْ أَنَّ لِی بِکُمْ قُوَّةً گفت: کاشک ما را بشما قوّتی بودی أَوْ آوِی إِلی‌ رُکْنٍ شَدِیدٍ (۸۰) یا کاشک من رکنی محکم و خاندانی روشناس داشتید که با آن گرائیدید.

Қолўо ё лут гуфтанд : эй лут , إнои русули рбки мо фиристодагони худованди тўоими лни ислўои إлики бҳичи бад бтў нарасанд он қавми Фأсри бأҳлки касони хешро бар бқтъи ман аллили пас посӣ аз шабу лои илтФти мнкми أҳд ва мабод ки яке аз шумо бо пас нигарад إлои амрأтки магари зани ту ки боз хоҳад нигараст إнаҳи мсибҳои мо أсобҳм ки бова расӣданӣаст ончӣ боишон хоҳад расед إни мўъдҳми алсбҳи ҳангоми азоб дидан эшон ҳангом бомаст أи лӣси алсбҳи бқриб ( 81 ) ҳангоми бом наздикаст ?

قالُوا یا لُوطُ گفتند: ای لوط، إِنَّا رُسُلُ رَبِّکَ ما فرستادگان خداوند توایم لَنْ یَصِلُوا إِلَیْکَ بهیچ بد بتو نرسند آن قوم فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ کسان خویش را بر بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ پس پاسی از شب وَ لا یَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ و مباد که یکی از شما با پس نگرد إِلَّا امْرَأَتَکَ مگر زن تو که باز خواهد نگرست إِنَّهُ مُصِیبُها ما أَصابَهُمْ که باو رسیدنی است آنچه بایشان‌ خواهد رسید إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ هنگام عذاب دیدن ایشان هنگام بام است أَ لَیْسَ الصُّبْحُ بِقَرِیبٍ (۸۱) هنگام بام نزدیک است؟

Флмои ҷоءи أмрно чун фармон мо омад ҷълнои олӣҳо соФлҳои зибри он шористонҳо зер он кардему أмтрнои алайҳои ҳаҷҷораи ман сҷилу фурӯи боронидим боишон сангҳои сахт дар дидори гул ва дар то шаш сангу андаруни оташи окандаи мнзўд ( 82 ) бар ҳам нишонда ва бар ҳам дошта паёпай .

فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا چون فرمان ما آمد جَعَلْنا عالِیَها سافِلَها زبر آن شارستانها زیر آن کردیم وَ أَمْطَرْنا عَلَیْها حِجارَةً مِنْ سِجِّیلٍ و فرو بارانیدیم بایشان سنگهای سخت در دیدار گل و در تا شش سنگ و اندرون آتش آکنده مَنْضُودٍ (۸۲) بر هم نشانده و بر هم داشته پیاپی.

Мсўмаҳ ъанд рбки нишон бар карда наздики худованди ту ва мо ҳаии ман алзолмини ббъид ( 83 ) он ва монандаи он азин ситамкорон давр нест .

مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّکَ نشان بر کرده نزدیک خداوند تو وَ ما هِیَ مِنَ الظَّالِمِینَ بِبَعِیدٍ (۸۳) آن و ماننده آن ازین ستمکاران دور نیست.

Ва إлии мадин أхоҳми шъибо ва фиристодем б : мадин каси эшон Шуайб , қол ё қавми аъбдўо аллоҳ гуфт : эй қавми худоиро парастед , мо лаками ман إлаҳи ғайра ки нест шуморо худои ҷуз ӯу лои тнқсўои алмкёлу алмизону мкоҳиди паймонау тарозу , إнии أрокми бихири ман бшмо некӯ роем бникўиии фаро шумо менагарм ,у إнии أхоФи алайкуми азоби явми муҳӣт ( 84 ) ва ман бар шумо май тарсам аз азоби рӯзӣ ки он рӯзи азоби гирди шумо дар ояд .

وَ إِلی‌ مَدْیَنَ أَخاهُمْ شُعَیْباً و فرستادیم ب: مدین کس ایشان شعیب، قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ گفت: ای قوم خدای را پرستید، ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ که نیست شما را خدایی جز او وَ لا تَنْقُصُوا الْمِکْیالَ وَ الْمِیزانَ و مکاهید پیمانه و ترازو، إِنِّی أَراکُمْ بِخَیْرٍ من بشما نیکو رایم بنیکویی فرا شما می‌نگرم، وَ إِنِّی أَخافُ عَلَیْکُمْ عَذابَ یَوْمٍ مُحِیطٍ (۸۴) و من بر شما می‌ترسم از عذاب روزی که آن روز عذاب گرد شما در آید.

Ва ё қавми أўФўои алмкёлу алмизони болқст эй қавми тамом бар пимоиид ва бар санҷид баростӣ ва доду лои тбхсўои анноси أшёءҳм ва ҳеҷ чиз аз чизҳои мардумони бмкоҳид ,у лои тъсўои фии алأрзи муфсидин ( 85 )у бтбоҳӣ дар замини табоҳ кор мабошед

وَ یا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِکْیالَ وَ الْمِیزانَ بِالْقِسْطِ ای قوم تمام بر پیمایید و بر سنجید براستی و داد وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیاءَهُمْ و هیچ چیز از چیزهای مردمان بمکاهید، وَ لا تَعْثَوْا فِی الْأَرْضِ مُفْسِدِینَ (۸۵) و بتباهی در زمین تباه کار مباشید

Бақиятаи аллоҳи хайри лакам ончӣ монад он бааст шуморо ва бо бобаракаттар , إни кантами муъминин агар грўидгонид ва мо أнои алайкуми бҳФиз ( 86 ) ва ман бар шумо кўшўон нестам ки ман пайғоми расонам .

بَقِیَّتُ اللَّهِ خَیْرٌ لَکُمْ آنچه ماند آن به است شما را و با بابرکت‌تر، إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ اگر گرویدگانید وَ ما أَنَا عَلَیْکُمْ بِحَفِیظٍ (۸۶) و من بر شما کوشوان نیستم که من پیغام رسانم.