Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим « бисмии аллоҳ » ахбори ани вуҷӯд алҳақ бнъти алқдм « арраҳмони арраҳим » ахбори ани бқоӣаҳи бўсФи алълоу алкрми кошифи алорўоҳи босами аллоҳи Фҳимҳм ,у кошифи алнФўси болрҳмни арраҳими Фтимҳм , Фолорўоҳи диҳишии фии кашфи ҷалола ,у алнФўси аташии илои лутфи ҷамола .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ «بسم اللَّه» اخبار عن وجود الحقّ بنعت القدم «الرحمن الرحیم» اخبار عن بقائه بوصف العلا و الکرم کاشف الارواح باسم اللَّه فهیّمهم، و کاشف النفوس بالرحمن الرحیم فتیّمهم، فالارواح دهشی فی کشف جلاله، و النّفوس عطشی الی لطف جماله.

ё нузҳатии фии ҳаётӣу роҳатии баъди дафнии сад сол барояду бирезади дили ман

یا نزهتی فی حیاتی و راحتی بعد دفنی صد سال برآید و بریزد دل من

эй худои Карими меҳрбон , эй номдори раҳеи дори нигаҳбон , олами туе босрори бандагон , матлаъи худӣ бар дилҳои дӯстон , бори худои ҳамаи бори худоён , худованди ҳамаи худовандон , пеш аз ҳар замону пеш аз ҳар нишон , дар малик бе дар боист , мулкӣ дар зот беҳомонст , худовандии пок аз дарёфт чун , муназзаҳ аз гумону пиндор ва айдун , бинанда ҳар торик , донанда ҳар борӣк , наздиктар аз ҳар наздик , наздикаст бабр , то дӯст аз шодӣ шавад маст , давраст бақадр то душман надонад ки ҳаст , аз дӯсти бҷноити набард ки бурдборасту вафодор , аз душмани бхдмт Фрҳиб нагирад ки ҷабборасту кирдигор , на адли вайро чаро пайдо , на фазли вайро мунтаҳии падед , на адли вайро дармон , на фазли вайро карон , адли пеши фазли хомӯш ,у фазлро ҳалқаи висол дар гӯш , набинӣ ки адл ниҳонасту фазли пайдо , то душман мағрурасту дӯсти шайдо , худовандо ороми дили ғарибоне , ёдгори ҷони орифоне , зиндагонии ҷону ойини забонӣ , бахуд аз худ тарҷумонӣ , баҳақи ту бар ту ки моро бўсоли худ расонӣ .

ای خدای کریم مهربان، ای نامدار رهی دار نگهبان، عالم تویی باسرار بندگان، مطلع خودی بر دلهای دوستان، بار خدای همه بار خدایان، خداوند همه خداوندان، پیش از هر زمان و پیش از هر نشان، در ملک بی در بایست، ملکی در ذات بی هامانست، خداوندی پاک از دریافت چون، منزّه از گمان و پندار و ایدون، بیننده هر تاریک، داننده هر باریک، نزدیک‌تر از هر نزدیک، نزدیک است ببر، تا دوست از شادی شود مست، دور است بقدر تا دشمن نداند که هست، از دوست بجنایت نبرد که بردبار است و وفادار، از دشمن بخدمت فرهیب نگیرد که جبّار است و کردگار، نه عدل وی را چرا پیدا، نه فضل وی را منتهی پدید، نه عدل وی را درمان، نه فضل وی را کران، عدل پیش فضل خاموش، و فضل را حلقه وصال در گوش، نبینی که عدل نهانست و فضل پیدا، تا دشمن مغرور است و دوست شیدا، خداوندا آرام دل غریبانی، یادگار جان عارفانی، زندگانی جان و آیین زبانی، بخود از خود ترجمانی، بحقّ‌ تو بر تو که ما را بوصال خود رسانی.

Алри алолФи иؤлФҳм алӣ нааммау ёмрҳми болтўҳид ,у алломи илўмҳми алии тхлФҳму иأмрҳми болтҷрид ,у алроءи ирФқҳми блтФаҳу иҳмлҳми алии алтФрид , алифи халқро бо неъмати манъами мأлўФи мигрдонд , он гуҳи эшонро ва амнъм мехонд , ки бнъмт чаҳ нозед , роз вале неъмат хоҳед , бо неъмати ором чаҳ гиред , длором маин ҷӯйед , муҳраи меҳри фонӣ то кӣ занед , даст дар чанги васли лами изли занед .

الر الالف یؤلّفهم علی نعمه و یامرهم بالتوحید، و اللام یلومهم علی تخلفهم و یأمرهم بالتجرید، و الراء یرفقهم بلطفه و یحملهم علی التفرید، الف خلق را با نعمت منعم مألوف میگرداند، آن گه ایشان را و امنعم میخواند، که بنعمت چه نازید، راز ولی‌نعمت خواهید، با نعمت آرام چه گیرید، دلارام مهین جویید، مهره مهر فانی تا کی زنید، دست در چنگ وصل لم یزل زنید.

Пер тариқат гуфт : илоҳӣ ! гоҳ май гӯйӣ ки фурӯди ой ,у гоҳ май гӯйӣ ки гурез , гоҳ фармое ки биё ,у гоҳи гӯйӣ ки парҳез , хдоёншон қурбатаст ин ? ё маҳзи растохез ? ҳаргиз бишорат надидам таҳдидомез , эй меҳрбони бурдбор , эй латифу неки ёр , омадаму даргоҳ хоҳӣ биноз дор ,у хоҳии хор .

پیر طریقت گفت: الهی! گاه می‌گویی که فرود آی، و گاه می‌گویی که گریز، گاه فرمایی که بیا، و گاه گویی که پرهیز، خدایانشان قربت است این؟ یا محض رستاخیز؟ هرگز بشارت ندیدم تهدید آمیز، ای مهربان بردبار، ای لطیف و نیک یار، آمدم و درگاه خواهی بناز دار، و خواهی خوار.

Ва алломи илўмҳми алии тхлФҳму ёмрҳми болтҷриди лоами эшонро маломат мекунад ки ҳон то бнгорстону бӯстон машғӯл нашавед , ки он гуҳ аз дӯстон вопас монед , ва ба эшон дар нарасед . Дар хабараст ки сайру асбақи алмФрдўн . Ва аллоҳи ъзу ҷли иқўл :у алсобқўни алсобқўни أўлӣки алмқрбўн «ро » ишоратаст брҳошдни ҷавонмардон , аз хештани басони волҳон дар майдони ҳямон , то худ куҷои фаро роҳ оянд , ва азин дарёии мғрқи куҷо вокрон уфтанд ,у шаби интизорашон кӣ басар ояд ,у субҳи давлат аз уфуқи саодат кӣ падед ояд .

و اللام یلومهم علی تخلفهم و یامرهم بالتجرید لام ایشان را ملامت میکند که هان تا بنگارستان و بوستان مشغول نشوید، که آن گه از دوستان واپس مانید، و به ایشان در نرسید. در خبر است که سیر و اسبق المفردون. و اللَّه عزّ و جلّ یقول: وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ «را» اشارت است برهاشدن جوانمردان، از خویشتن بسان والهان در میدان هیمان، تا خود کجا فرا راه آیند، و ازین دریای مغرق کجا واکران افتند، و شب انتظارشان کی بسر آید، و صبح دولت از افق سعادت کی پدید آید.

Пер тариқат гуфт : ҳақиқати ин кори ҳама ниёзаст , ҳасратӣ бекарон ,у дардӣ модар зодаст , дар он ҳам нозаст ва ҳам гудозаст , ҳам растхези ниҳон , ва ҳам зиндагонӣ ҷовдонаст бе қарории дил воҷидонаст , балои ҷон муқаррабонаст , ҳайрати илм муҳаққиқонаст , эҳтироқи ишқи орифон ,у ҳямони қасди дӯстону саргардонӣ ҷавонмардонаст саргардонии эшон дарин роҳ чунонаст , ки касе дар чоҳӣ беқаър уфтад , ҳар чанд ки дар он чоҳ мешавад он чоҳ бе қаъртар ки ҳаргиз ӯро пой бар замин наёяд , ҳамчунин рўндгони дарин роҳ ҳамеша равонанд , афтону хезон , ки ҳаргизи эшонро вқФтӣ на , ва дарин андӯҳи слўтӣ на , ва ин дарёро қаърӣ на , ва ин ҳадисро ғоятӣ на .

پیر طریقت گفت: حقیقت این کار همه نیاز است، حسرتی بی‌کران، و دردی مادر زادست، در آن هم ناز است و هم گداز است، هم رستخیز نهان، و هم زندگانی جاودان است بی‌قراری دل واجدان است، بلای جان مقربان است، حیرت علم محققان است، احتراق عشق عارفان، و هیمان قصد دوستان و سرگردانی جوانمردان است سرگردانی ایشان درین راه چنان است، که کسی در چاهی بی قعر افتد، هر چند که‌ در آن چاه میشود آن چاه بی قعرتر که هرگز او را پای بر زمین نیاید، همچنین روندگان درین راه همیشه روان‌اند، افتان و خیزان، که هرگز ایشان را وقفتی نه، و درین اندوه سلوتی نه، و این دریا را قعری نه، و این حدیث را غایتی نه.

Ва أни астғФрўои рбкми сами тўбўои إлиаҳи истиғфор тавбаасту тавбаи истиғфору барҳами доштан ҳар ду лафз ишоратаст ки аз гуноҳони беруни оеи чунон ки мор аз пӯст , он гуҳ эътиқод кун ки наҷоти ту на бтўбаҳаст ки бикрам ва фазл ӯст ҷли ҷалола , аввал истиғфор кун то аз гуноҳи поки шӯй , пас тавба кун азин эътиқод то дурусти шӯй , аввал бархез баргузоради тоъату хизмати бФрмони шариъат , пас азин бархестан худ бархез бошорти ҳақиқат . Он , яке роҳ обидонаст ва ин яке тариқи орифон , он яке ҳақи хизмат аз рӯй шариъат , ин яке нишони суҳбат дар мнҳҷи ҳақиқат . Ҳосил хизмат онаст ки гуфт : имтъкми мтоъои ҳуснои самара суҳбат онаст ки гуфт :у иؤти кули зии фазли фазла .

وَ أَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ استغفار توبه است و توبه استغفار و برهم داشتن هر دو لفظ اشارت است که از گناهان بیرون آیی چنان که مار از پوست، آن گه اعتقاد کن که نجات تو نه بتوبه است که بکرم و فضل اوست جلّ جلاله، اول استغفار کن تا از گناه پاک شوی، پس توبه کن ازین اعتقاد تا درست شوی، اول برخیز برگزارد طاعت و خدمت بفرمان شریعت، پس ازین برخاستن خود برخیز باشارت حقیقت. آن، یکی راه عابدان است و این یکی طریق عارفان، آن یکی حق خدمت از روی شریعت، این یکی نشان صحبت در منهج حقیقت. حاصل خدمت آنست که گفت: یُمَتِّعْکُمْ مَتاعاً حَسَناً ثمره صحبت آنست که گفت: وَ یُؤْتِ کُلَّ ذِی فَضْلٍ فَضْلَهُ.

Қавла : ва мо ман добаҳи фии алأрзи إлои алии аллоҳ ризқҳо худост ки офаридагораст ,у рӯзӣ гумораст , май офаринад бақадрат фарох , рӯзӣ медиҳад аз хазинаи фарох , на аз сунъ дар қудрат ӯ ваҳн ояд , на аз базл дар хазинаи вай нақс ояд . Ва фии алхбри алсҳиҳ : « идои аллоҳи муллои лои тғизҳои нафақаи сҳоءи аллилу алнҳор »

قوله: وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلَّا عَلَی اللَّهِ رِزْقُها خداست که آفریدگار است، و روزی گمار است، می‌آفریند بقدرت فراخ، روزی میدهد از خزینه فراخ، نه از صنع در قدرت او وهن آید، نه از بذل در خزینه وی نقص آید. و فی الخبر الصحیح: «یدا اللَّه ملای لا تغیضها نفقة سحّاء اللّیل و النّهار»

Сазоӣ банда онаст ки чун ъзу ълои ҳўолти рӯзӣ бар худ кард , ҳаргиз бар рӯзӣ ғам нахурд , ва бар змони аллоҳ такя кунад , Мустафо ( с ) гуфт : « азои аҳили аҳдкми алии миллии ءи Флиҳтл »

سزای بنده آنست که چون عزّ و علا حوالت روزی بر خود کرد، هرگز بر روزی غم نخورد، و بر ضمان اللَّه تکیه کند، مصطفی (ص) گفت: «اذا احیل احدکم علی ملی‌ء فلیحتل»

Агар касеро ҳўолт кунанд бар мардии миллии ء ки мол дорад ва тавон он дорад ки кори гузорад , ҳўолти пазирад , ва барон змони вай эътимод кунад . Пас чаҳ гӯйӣ дар офаридагори бандагону дорандаи ҳамагон , ки ҳўолти рӯзии бандагон бар худ карду бФзли худ эшонро биҷой он кард чун раво бошад ки дил дар дайгарӣ банданд , ё аз дигарон ҷӯянд . Ва фии баъз

اگر کسی را حوالت کنند بر مردی ملی‌ء که مال دارد و توان آن دارد که کار گزارد، حوالت پذیرد، و بران ضمان وی اعتماد کند. پس چه گویی در آفریدگار بندگان و دارنده همگان، که حوالت روزی بندگان بر خود کرد و بفضل خود ایشان را بجای آن کرد چون روا باشد که دل در دیگری بندند، یا از دیگران جویند. و فی بعض‌

Кутуби аллоҳ : « ибодии антми халқӣу анои рбкми арзоқкми бедии лои ттъбўои Фимои такаллуфати лакам ба Фотлбўои манӣ арзоқкму илои ФорФъўои ҳўоӣҷкм » .

کتب اللَّه: «عبادی انتم خلقی و انا ربکم ارزاقکم بیدی لا تتعبوا فیما تکلفت لکم به فاطلبوا منی ارزاقکم و الیّ فارفعوا حوائجکم».

Ва қол алнабӣ ( с ) « ани рӯҳи алқудси нФси фии рўъӣ ан наФасо лни тмўт ҳатто тсткмли ризқҳо , алои Фотқўои аллоҳу аҷмлўои фии алтлбу лои иҳмлнкми астбтоءи алрзқи ани ттлбўаҳи бмъосии аллоҳи ?фонаи лои идрк мо ъанд аллоҳи алои бтоътаҳ .

و قال النبی (ص) «ان روح القدس نفث فی روعی ان نفسا لن تموت حتی تستکمل رزقها، الا فاتّقوا اللَّه و اجملوا فی الطلب و لا یحملنکم استبطاء الرزق ان تطلبوه بمعاصی اللَّه فانه لا یدرک ما عند اللَّه الا بطاعته.

Ва иълми мустақарҳо ва муставдиъҳо мустақари алъобдин алмсоҷд ,у мустақари алъорФини алмшоҳд ,у мустақари алмҳби раъси сиккаи маҳбӯба , лаъла ишҳдаҳ ъанд убӯра . Ва иқоли лкли аҳади мсўӣу мустақари алои алмўҳд , ?фонаи лои мأўии ?лау лои манзил . Кзои қоли исои бен Марям ( ъ ) : ани лобни оўии мأўӣу лӣси лобни Марями мأўӣ , Фоҷобаҳи алҷлили ҷли ҷалола : анои моўии ман лои моўии ?ла . Робиъаи ъдўиаҳро меояд ки аз қофила мунқатиъ шуд дар бодия эй ҳайрону саргардон дар он биёбони зери муғелонии фурӯи омада , сар бар зонуии ҳасрати ниҳода , ҳаме гуяд : илоҳӣ , ғарибаму бемору дарвеш , ғамгин ва танҳоу дили риш , аз ғайб овозӣ шунид ки : тстўҳшину анои мък ? чаҳ андӯҳи барӣ , ва чун танҳоӣ ? на ман бо туами ҳозири дилу мӯниси ҷони туам ? ғариб кӣ бошӣ ? ва ман ватани тавъами дарвеш чун бошӣ ? ва ман вакили тавъам , забони ҳоли он заъифа аз сари нозу даллол хабар медиҳад .

وَ یَعْلَمُ مُسْتَقَرَّها وَ مُسْتَوْدَعَها مستقر العابدین المساجد، و مستقر العارفین المشاهد، و مستقر المحب رأس سکة محبوبه، لعلّه یشهده عند عبوره. و یقال لکل احد مثوی و مستقر الا الموحد، فانه لا مأوی له و لا منزل. کذا قال عیسی بن مریم (ع): ان لابن آوی مأوی و لیس لابن مریم مأوی، فاجابه الجلیل جل جلاله: انا ماوی من لا ماوی له. رابعه عدویه را می‌آید که از قافله منقطع شد در بادیه‌ای حیران و سرگردان در آن بیابان زیر مغیلانی فرو آمده، سر بر زانوی حسرت نهاده، همی گوید: الهی، غریبم و بیمار و درویش، غمگین و تنها و دل‌ریش، از غیب آوازی شنید که: تستوحشین و انا معک؟ چه اندوه بری، و چون تنهایی؟ نه من با توام حاضر دل و مونس جان توام؟ غریب کی باشی؟ و من وطن توأم درویش چون باشی؟ و من وکیل توأم، زبان حال آن ضعیفه از سر ناز و دلال خبر میدهد.