Қавлаи таъолӣ : Флълки тораки баъзи мо иўҳии إлик . . . Алоиаҳ . Фармон омад аз даргоҳ .

قوله تعالی: فَلَعَلَّکَ تارِکٌ بَعْضَ ما یُوحی‌ إِلَیْکَ... الآیة. فرمان آمد از درگاه.

Аҳадяту ҷаноби самадяти бмҳтри коинот ,у Сайиди содот , шамси ҳидоят ,у кимиёии давлат , Суҳайли саодат ,у баҳри таҳорат , ки мо туро бхлқ фиристодем то табиби дилҳои андўҳгнон бошӣ , марҳами дарди сӯхтагон ,у осоиши ҷон муъминон бошӣ , ин номаи мо бар эшон хуоне , ва он лаҳиби оташи ишқи эшону сӯзи дили эшон дар орзӯии дидори мо имрӯз бар бинишонӣ ,у фардоро ваъдаи висолу дидори диҳӣ , пас бдонкаҳи танӣ чанд азин маҳҷӯрони адли мо ,у ранҷурони доғи қтиъти мо , шунидан он менахоҳанд ки завқи он нмидоннд ,у ҳавсила он надоранд , ва он гуҳ аз ту тарки он май дрхўоҳнди онро мебигзорӣ , ва бар умеди салоҳу имони эшон муроди эшон май ҷӯӣ , макун эй Муҳамад , муроди эшон мҷўӣ ,у дил дар эшон мабанд , ки мо эшонро дар азали брондим ,у доғи ҳурмону хизлон бар эшон ниҳодем .

احدیّت و جناب صمدیّت بمهتر کائنات، و سیّد سادات، شمس هدایت، و کیمیای دولت، سهیل سعادت، و بحر طهارت، که ما ترا بخلق فرستادیم تا طبیب دلهای اندوهگنان باشی، مرهم درد سوختگان، و آسایش جان مؤمنان باشی، این نامه ما بر ایشان خوانی، و آن لهیب آتش عشق ایشان و سوز دل ایشان در آرزوی دیدار ما امروز بر بنشانی، و فردا را وعده وصال و دیدار دهی، پس بدانکه تنی چند ازین مهجوران عدل ما، و رنجوران داغ قطیعت ما، شنیدن آن می‌نخواهند که ذوق آن نمیدانند، و حوصله آن ندارند، و آن گه از تو ترک آن می‌درخواهند آن را می‌بگذاری، و بر امید صلاح و ایمان ایشان مراد ایشان می‌جویی، مکن ای محمد، مراد ایشان مجوی، و دل در ایشان مبند، که ما ایشان را در ازل براندیم، و داغ حرمان و خذلان بر ایشان نهادیم.

эй Сайиди эшон турои душманон ва бад хоҳонанд агар суханӣ бтън гӯйанд ё тънтии ҷӯянди дили хеш бтнг меар , ва агар имон наёранд ғам махӯр , эшон хабисанду ҳазрати иззати мо покаст ҷузи поконро бахуди роҳи надиҳад « ани аллоҳи таъолии таййиби лои иқбли алои алтиб » ҳар ки на он моаст агар чаҳ айн таҳоратаст ӯро палиди дон чаҳ одамӣ ва чаҳ саг . Иқўли аллоҳи ъзу ҷл : إнмои алмшркўни наҷис ва ҳар ки он моаст агар чаҳ айн наҷосатаст ӯро поки шимур чаҳ одамӣ ва чаҳ саг . Иқўли аллоҳи таъолӣ :у кулбаами бости зроъиаҳи болўсиди сегӣ бар вафои дайни қадамии бардошти мо Ҷабраилро бхдмт ӯ фиристодем , ва дар дунё бо он ҷавонмардони бдоштим , ва аз офот нигаҳ доштем , наҷосат ӯ бтҳорт бардоштем , дар дунё бо эшон , ва дар ғор бо эшон , ва дар қиёмат бо эшон , ва дар биҳишт бо эшон . Пас бандаи муъмин ки ҳафтод сол бар бисот ислом бӯдау завқ имон чашидау қадам бар қадами расӯли ниҳодау худованди олам ӯро поки хонда ,у меҳри худ дар дили ваии ниҳода , куҷо раво дорад ки дар қиёмат ӯро навмед кунад .

ای سید ایشان ترا دشمنان و بد خواهانند اگر سخنی بطعن گویند یا تعنّتی جویند دل خویش بتنگ میار، و اگر ایمان نیارند غم مخور، ایشان خبیث‌اند و حضرت عزّت ما پاک است جز پاکان را بخود راه ندهد «ان اللَّه تعالی طیب لا یقبل الا الطیب» هر که نه آن ما است اگر چه عین طهارت است او را پلید دان چه آدمی و چه سگ. یقول اللَّه عزّ و جلّ: إِنَّمَا الْمُشْرِکُونَ نَجَسٌ و هر که آن ما است اگر چه عین نجاست است او را پاک شمر چه آدمی و چه سگ. یقول اللَّه تعالی: وَ کَلْبُهُمْ باسِطٌ ذِراعَیْهِ بِالْوَصِیدِ سگی بر وفای دین قدمی برداشت ما جبرئیل را بخدمت او فرستادیم، و در دنیا با آن جوانمردان بداشتیم، و از آفات نگه داشتیم، نجاست او بطهارت برداشتیم، در دنیا با ایشان، و در غار با ایشان، و در قیامت با ایشان، و در بهشت با ایشان. پس بنده مومن که هفتاد سال بر بساط اسلام بوده و ذوق ایمان چشیده و قدم بر قدم رسول نهاده و خداوند عالم او را پاک خوانده، و مهر خود در دل وی نهاده، کجا روا دارد که در قیامت او را نومید کند.

Ман кони ириди алҳёҳи алднё ва зинатҳо . . . Алоиаҳи ман қнъи мнои болднёи маъаи дноءаҳи сифатҳо мо зннои алайҳи бإмтоъи айём , локини иъқб арӣ камолҳо шарии заволҳоу итлўои таъми асалҳо сами ҳанзалҳо . Ҳар ки аз мо дунё хоҳад дунё аз вай дареғ нест локин аз охирати дармонд ва он дунё бо вай ҳам бинмоанд .

مَنْ کانَ یُرِیدُ الْحَیاةَ الدُّنْیا وَ زِینَتَها... الآیة من قنع منّا بالدّنیا مع دناءة صفتها ما ضننّا علیه بإمتاع ایّام، لکن یعقب اری کمالها شری زوالها و یتلوا طعم عسلها سم حنظلها. هر که از ما دنیا خواهد دنیا از وی دریغ نیست لکن از آخرت درماند و آن دنیا با وی هم بنماند.

Дар осори биоранд ки ҳар ки рӯй дар дунё дорад пушт бар худоӣ дораду пушт бар худоӣ доштан онаст ки пайвастаи бондишаҳ дунё хусбад , ва бар андешаи дунёи хезад ,у авқот вай бидон мустағриқ буд , надонад он мискин ки ин дунёи матоъ алғрўраст ,у бисоти лаъибу лаҳви ҷои бозичаи нодонон ,у сабаби фиреби эшон , дунёи дори басон мусофираст дар киштӣ нишастау дунёи зоди вай , агар зоди афзӯн аз он бар гирад ки бояд киштӣ ғарқ шаваду сабаби ҳалок вай гардад .

در آثار بیارند که هر که روی در دنیا دارد پشت بر خدای دارد و پشت بر خدای داشتن آنست که پیوسته باندیشه دنیا خسبد، و بر اندیشه دنیا خیزد، و اوقات وی بدان مستغرق بود، نداند آن مسکین که این دنیا متاع الغرور است، و بساط لعب و لهو جای بازیچه نادانان، و سبب فریب ایشان، دنیا دار بسان مسافر است در کشتی نشسته و دنیا زاد وی، اگر زاد افزون از آن بر گیرد که باید کشتی غرق شود و سبب هلاک وی گردد.

Овардаанд ки зўи алқрнин дар билод мағриб рафт малики он диёр занӣ дошт , зў алқрнин гуфт : ин малики бмн таслим кун . Гуфт : лоу лои кирома , хост ки бқҳр малик бастанд ораш омад ки бо занӣ ҷанг кунад , зан гуфт : туро меҳмон кунам чун аз даъвати фориғи шӯии малики бтў таслим кунам чун бихон омад хуоне дид заррини ниҳода , ҳамаи косаҳои заррину биҷои таоми марвориду ҷавоҳир дар он карда . Зў алқрнин гуфт : чаҳ хӯрам таом бояд , ки ин ҳеҷ хӯрданро нишоед , он зан гуфт : чун насиби ту аз дунёи нон беш набӯд малики замини куҷои барӣ шояд ки набӯд турои мулкӣ ки насиби ту аз ду то нон беш нест дигари ҳама ваболаст ва накол , абӯи бикр вроқ гуфт ҳаёт дунё дигараст ,у зинати дунёи дигар , зинат дунё онаст ки дар он оят гуфт : зини ллноси ҳуби алшҳўоти илои охирҳо . Ва ҳаёти дунёи кроҳит маргаст . Ҳар ки дунё дӯст дорад , аз худо хабар надорад , ва ҳар ки аз худо хабар надорад ҳаргизи орзӯӣ марг накунад ,у зиндагонӣ ҳамин донад , ки зиндагонӣ дунёаст шаҳватӣ бар камолу ғифлатӣ бениҳоят , ва аз он ҳаёаи тайиба ки дӯстон дар онанд бехабар , ишорати қуръони Маҷиду иззати каломи бор худо инаст ки أи Фмни кони алии байнаи ман рабаи ҳаргизи баробар кӣ буд ҳаёти ғофилону ҳаёти орифон . Ҳаёт ғофилон онаст ки гуфт : ман кони ириди алҳёҳи алднё ва зинатҳоу ҳаёти орифони أи Фмни кони алии байнаи ман раба мегуяд : орифон дар равшаноӣ ошноӣанд бар нури дайн ,у рӯҳи яқин , бароаи тавфиқи рафта ,у бмқсди таҳқиқи расида , дилҳошон аз таҷреду тФрид иморат ёфта , ин байнат бар лисони аҳли ишорати он тухми дард ишқаст ки рӯзи аввал дар аҳди азал дар дилҳои дӯстони худ рехти чунон ки дар хабараст : « сами раши алайҳими нурои ман нура »

آورده‌اند که ذو القرنین در بلاد مغرب رفت ملک آن دیار زنی داشت، ذو القرنین گفت: این ملک بمن تسلیم کن. گفت: لا و لا کرامة، خواست که بقهر ملک بستاند عارش آمد که با زنی جنگ کند، زن گفت: ترا مهمان کنم چون از دعوت فارغ شوی ملک بتو تسلیم کنم چون بخوان آمد خوانی دید زرّین نهاده، همه کاسه‌های زرین و بجای طعام مروارید و جواهر در آن کرده. ذو القرنین گفت: چه خورم طعام باید، که این هیچ خوردن را نشاید، آن زن گفت: چون نصیب تو از دنیا نان بیش نبود ملک زمین کجا بری شاید که نبود ترا ملکی که نصیب تو از دو تا نان بیش نیست دیگر همه وبال است و نکال، ابو بکر وراق گفت حیات دنیا دیگرست، و زینت دنیا دیگر، زینت دنیا آنست که در آن آیت گفت: زُیِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ الی آخرها. و حیات دنیا کراهیت مرگ است. هر که دنیا دوست دارد، از خدا خبر ندارد، و هر که از خدا خبر ندارد هرگز آرزوی مرگ نکند، و زندگانی همین داند، که زندگانی دنیا است شهوتی بر کمال و غفلتی بی‌نهایت، و از آن حَیاةً طَیِّبَةً که دوستان در آن‌اند بی‌خبر، اشارت قرآن مجید و عزت کلام بار خدا اینست که أَ فَمَنْ کانَ عَلی‌ بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ هرگز برابر کی بود حیات غافلان و حیات عارفان. حیات غافلان آنست که گفت: مَنْ کانَ یُرِیدُ الْحَیاةَ الدُّنْیا وَ زِینَتَها و حیات عارفان أَ فَمَنْ کانَ عَلی‌ بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ میگوید: عارفان در روشنایی آشنایی‌اند بر نور دین، و روح یقین، براه توفیق رفته، و بمقصد تحقیق رسیده، دلهاشان از تجرید و تفرید عمارت یافته، این بیّنت بر لسان اهل اشارت آن تخم درد عشق است که روز اول در عهد ازل در دلهای دوستان خود ریخت چنان که در خبر است: «ثم رش علیهم نورا من نوره»

Ниҳоди эшон хокии хуш буд ки дар аҳди хилқати одам аз қисми таййиби баромада буд , қобили тухми дарди ишқи омадаи пас офтобу أшрқти алأрзи бнўри рабҳо бар он тофт , парваришии тамоми бёФт , то ъбҳри аҳди баромади гули инси бушковат , мҳби рёҳи саодати гашт ,у маҳали назар илоҳят шуд , бурузӣу шабии сесад ва шаст бори он бандаи ҳамаи шаб дар хоб ва ин назари бадали ваии равон , ӯ хуфтау назари аллоҳи вайро кўшўон , ва агар аз ҷодаи ҳақиқати як бор майлӣ кунад ё дар ҳавои башарият парвозӣ кунад аз олами ғайб Нидо ояд киу أнибўои إлии рбкм .

نهاد ایشان خاکی خوش بود که در عهد خلقت آدم از قسم طیب برآمده بود، قابل تخم درد عشق آمده پس آفتاب وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها بر آن تافت، پرورشی تمام بیافت، تا عبهر عهد برآمد گل انس بشکفت، مهب ریاح سعادت گشت، و محل نظر الهیت شد، بروزی و شبی سیصد و شصت بار آن بنده همه شب در خواب و این نظر بدل وی روان، او خفته و نظر اللَّه وی را کوشوان، و اگر از جاده حقیقت یک بار میلی کند یا در هوای بشریت پروازی کند از عالم غیب ندا آید که وَ أَنِیبُوا إِلی‌ رَبِّکُمْ.