Қавлаи таъолӣ : «у лақади ҳиммат ба » ва он зани оҳанг ӯ кард , « ва ҳам баҳои луи лои أни раъии бурҳони раба »у Юсуфи оҳанги он зан дошт , агар на он будӣ ки бурҳону ҳуҷҷати худованди хеш бар хештан бидидӣ , « кзлки лнсрФи анҳу алсўءу алФҳшоء » чунон бгрдоними азуи бади номӣу зишти корӣ , « إнаҳи ман ъбоднои алмхлсин » ( 24 ) ки ӯ аз рҳигони гузидагони мо буд .

قوله تعالی: «وَ لَقَدْ هَمَّتْ بِهِ» و آن زن آهنگ او کرد، «وَ هَمَّ بِها لَوْ لا أَنْ رَأی‌ بُرْهانَ رَبِّهِ» و یوسف آهنگ آن زن داشت، اگر نه آن بودی که برهان و حجّت خداوند خویش بر خویشتن بدیدی، «کَذلِکَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَ الْفَحْشاءَ» چنان بگردانیم ازو بد نامی و زشت کاری، «إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُخْلَصِینَ» (۲۴) که او از رهیگان گزیدگان ما بود.

«у астбқои албоб » ва он зани оҳанг дар кард , «у қадати қмисаҳи ман дбр »у фурӯи шикофти пероҳани Юсуфро аз пас , «у أлФёи Сайидҳо лдии албоб » шӯии занро ёфтанд бар дарга ки фаро расед , « қолати мо ҷзоءи ман أроди бأҳлки сўءо » шӯии худро гуфт подоши он касу уқубат вай чист ки бо аҳли ту бади сголд ? « إлои أни исҷни أўи азоби أлим » ( 25 ) магари он ки вайро дар зиндон кунанд ё азобӣ дард намой .

«وَ اسْتَبَقَا الْبابَ» و آن زن آهنگ در کرد، «وَ قَدَّتْ قَمِیصَهُ مِنْ دُبُرٍ» و فرو شکافت پیراهن یوسف را از پس، «وَ أَلْفَیا سَیِّدَها لَدَی الْبابِ» شوی زن را یافتند بر درگه که فرا رسید، «قالَتْ ما جَزاءُ مَنْ أَرادَ بِأَهْلِکَ سُوءاً» شوی خود را گفت پاداش آن کس و عقوبت وی چیست که با اهل تو بد سگالد؟ «إِلَّا أَنْ یُسْجَنَ أَوْ عَذابٌ أَلِیمٌ» (۲۵) مگر آن که وی را در زندان کنند یا عذابی درد نمای.

« қоли ҳаии роўдтнии ани нафасӣ » Юсуф гуфт ӯ тани ман хосту маро бо худ хонд , «у шаҳди шоҳиди ман أҳлҳо » ва гувоҳӣ дод гувоҳӣ аз касони он зан , « إни кони қмисаҳи қади ман қабл » агар чунонаст ки пероҳани Юсуф аз пеш даридааст , « Фсдқту ҳўи ман алкозбин » ( 26 ) он зан рост гуфту Юсуф аз дурӯғ занонаст .

«قالَ هِیَ راوَدَتْنِی عَنْ نَفْسِی» یوسف گفت او تن من خواست و مرا با خود خواند، «وَ شَهِدَ شاهِدٌ مِنْ أَهْلِها» و گواهی داد گواهی از کسان آن زن، «إِنْ کانَ قَمِیصُهُ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ» اگر چنان است که پیراهن یوسف از پیش دریده است، «فَصَدَقَتْ وَ هُوَ مِنَ الْکاذِبِینَ» (۲۶) آن زن راست گفت و یوسف از دروغ زنان است.

«у إни кони қмисаҳи қади ман дбр » ва агар чунонаст ки пероҳани Юсуф аз пас даридааст , « Фкзбту ҳўи ман алсодқин » ( 27 ) ӯ дурӯғ гуфту Юсуф аз рост гӯйонаст .

«وَ إِنْ کانَ قَمِیصُهُ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ» و اگر چنان است که پیراهن یوسف از پس دریده است، «فَکَذَبَتْ وَ هُوَ مِنَ الصَّادِقِینَ» (۲۷) او دروغ گفت و یوسف از راست گویان است.

« Флмои раъии қмисаҳи қади ман дбр » чун шӯии пероҳани Юсуф шикофта дид аз пас , « қоли إнаҳи ман кидкн » гуфт ки ин аз сози бад шумоаст , « إни кидкни азим » ( 28 ) ба дурустӣ ки кед шумо бузургаст .

«فَلَمَّا رَأی‌ قَمِیصَهُ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ» چون شوی پیراهن یوسف شکافته دید از پس، «قالَ إِنَّهُ مِنْ کَیْدِکُنَّ» گفت که این از ساز بد شما است، «إِنَّ کَیْدَکُنَّ عَظِیمٌ» (۲۸) به درستی که کید شما بزرگ است.

« Юсуфи أързи ани ҳозо » эй Юсуф аз боз гуфт ин кор рӯй гардон , «у астғФрии лзнбк » вае зани гуноҳи хешро омурзиши хоҳ , « إнки канти ман алхотӣин » ( 29 ) ки гуноҳ аз ту бӯдааст ва аз бади короне

«یُوسُفُ أَعْرِضْ عَنْ هذا» ای یوسف از باز گفت این کار روی گردان، «وَ اسْتَغْفِرِی لِذَنْبِکِ» و ای زن گناه خویش را آمرزش خواه، «إِنَّکِ کُنْتِ مِنَ الْخاطِئِینَ» (۲۹) که گناه از تو بوده است و از بد کارانی‌

«у қоли нсўаҳи фии алмдинаҳ » занон гуфтанд дар шористони Миср , « амрأт алъзиз таровад фатоҳо ан нафса » зани азизи тани ғулом худ меҷӯяд худро , « қади шғФҳои ҳбо » меҳри ғулом дар дили он зан пар шуд ва то пӯст дил расед , « إнои лнроҳои фии залоли мубин » ( 30 ) мо он занро дар гуми роҳӣ ошкоро мебайнем .

«وَ قالَ نِسْوَةٌ فِی الْمَدِینَةِ» زنان گفتند در شارستان مصر، «امْرَأَتُ الْعَزِیزِ تُراوِدُ فَتاها عَنْ نَفْسِهِ» زن عزیز تن غلام خود می‌جوید خود را، «قَدْ شَغَفَها حُبًّا» مهر غلام در دل آن زن پر شد و تا پوست دل رسید، «إِنَّا لَنَراها فِی ضَلالٍ مُبِینٍ» (۳۰) ما آن زن را در گم راهی آشکارا می‌بینیم.

« Флмои самъати бмкрҳн » он гуҳ ки зани азизи макр эшон бишунид , « أрслти إлиҳн » ба эшон фиристод , «у أътдти лҳни мткأ » ва эшонро ҷой ба нози нишастани сохт , «у отти кули воҳидаи мнҳни скино » ва ҳар якеро кордӣ дод дар даст , «у қолати ахрҷи ълиҳн »у Юсуфро гуфт ба намӯдани беруни ой бар эшон , « Флмои рأинаҳ » чун бидиданд ӯро , « أкбрнаҳ » бузург омад эшонро ҷамол ӯ , «у қтъни أидиҳн » ва дастҳо бпичиднд , «у қлни ҳоши ллаҳ » ва гуфтанд прғсти бодоу маози аллоҳ , « мо ҳозои бшро » ин на мардумӣаст , « إни ҳозои إлои малики Карим » ( 31 ) нест ин магари Фриштаҳ эй некӯи озода .

«فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَکْرِهِنَّ» آن گه که زن عزیز مکر ایشان بشنید، «أَرْسَلَتْ إِلَیْهِنَّ» به ایشان فرستاد، «وَ أَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّکَأً» و ایشان را جای به ناز نشستن ساخت، «وَ آتَتْ کُلَّ واحِدَةٍ مِنْهُنَّ سِکِّیناً» و هر یکی را کاردی داد در دست، «وَ قالَتِ اخْرُجْ عَلَیْهِنَّ» و یوسف را گفت به نمودن بیرون آی بر ایشان، «فَلَمَّا رَأَیْنَهُ» چون بدیدند او را، «أَکْبَرْنَهُ» بزرگ آمد ایشان را جمال او، «وَ قَطَّعْنَ أَیْدِیَهُنَّ» و دستها بپیچیدند، «وَ قُلْنَ حاشَ لِلَّهِ» و گفتند پرغست بادا و معاذ اللَّه، «ما هذا بَشَراً» این نه مردمی است، «إِنْ هذا إِلَّا مَلَکٌ کَرِیمٌ» (۳۱) نیست این مگر فریشته‌ای نیکو آزاده.

« қолати Фзлкни алзии лмтннии фӣа » зан азиз гуфт пас ин ғуломаст ки маро маломат кардед дар кор ӯ , «у лақади роўдтаҳи ан нафса »у рост ки шумо гуфтед ман нафас ӯ худро бози хостам , « Фостъсм » ва худро аз ман нигоҳ дошт , «у лӣни лами иФъли мо омира » ва агар он накунад ки ӯро фармоем , « лисҷнн » ночора дар зиндон кунанд ӯро , «у ликўнои ман алсоғрин » ( 32 )у анга буд аз хўоршдгон ва беобон .

«قالَتْ فَذلِکُنَّ الَّذِی لُمْتُنَّنِی فِیهِ» زن عزیز گفت پس این غلام است که مرا ملامت کردید در کار او، «وَ لَقَدْ راوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ» و راست که شما گفتید من نفس او خود را باز خواستم، «فَاسْتَعْصَمَ» و خود را از من نگاه داشت، «وَ لَئِنْ لَمْ یَفْعَلْ ما آمُرُهُ» و اگر آن نکند که او را فرمایم، «لَیُسْجَنَنَّ» ناچاره در زندان کنند او را، «وَ لَیَکُوناً مِنَ الصَّاغِرِینَ» (۳۲) و انگه بود از خوارشدگان و بی آبان.