Қавлаи таъолӣ : « қоли раб » гуфт худованди ман , « алсҷни أҳби إлӣ » зиндони дўстрсти бмн , « ммои идъўннии إлиаҳ » аз онч эшон мехонанд маро бо он , «у إлои тасарруфи ании кидҳн » ва агар бингар доне аз ман ин кўшидни эшон ббдӣ . « أсби إлиҳн » боишон гароем , «у أкни ман алҷоҳлин » ( 33 ) ва он гуҳи кори нодононро кунанда бошам .

قوله تعالی: «قالَ رَبِّ» گفت خداوند من، «السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَیَّ» زندان دوسترست بمن، «مِمَّا یَدْعُونَنِی إِلَیْهِ» از آنچ ایشان می‌خوانند مرا با آن، «وَ إِلَّا تَصْرِفْ عَنِّی کَیْدَهُنَّ» و اگر بنگر دانی از من این کوشیدن ایشان ببدی. «أَصْبُ إِلَیْهِنَّ» بایشان گرایم، «وَ أَکُنْ مِنَ الْجاهِلِینَ» (۳۳) و آن گه کار نادانان را کننده باشم.

« Фостҷоби ?лаи раба » посух кард ӯро худованд ӯ , « ФсрФи анҳу кидҳн » бгрдониди азуи он кӯшиши бади эшон , « إнаҳи ҳўи алсмиъи алълим » ( 34 ) ки ӯст он шунавои доно .

«فَاسْتَجابَ لَهُ رَبُّهُ» پاسخ کرد او را خداوند او، «فَصَرَفَ عَنْهُ کَیْدَهُنَّ» بگردانید ازو آن کوشش بد ایشان، «إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ» (۳۴) که اوست آن شنوای دانا.

« сами бдои ?лаам » пас он гуҳи эшонро дар дил афтод , « ман баъди мо рأўои алоёт » пас он нишонҳо ки дида буданд , « лисҷннаҳ » ки ӯро дар зиндон кунанд ночора , « ҳатто ҳайн » ( 35 ) то як чанде .

«ثُمَّ بَدا لَهُمْ» پس آن گه ایشان را در دل افتاد، «مِنْ بَعْدِ ما رَأَوُا الْآیاتِ» پس آن نشانها که دیده بودند، «لَیَسْجُنُنَّهُ» که او را در زندان کنند ناچاره، «حَتَّی حِینٍ» (۳۵) تا یک چندی.

«у дахли маъааи алсҷн » ва бо Юсуф дар зиндон шуд , « Фтён » ду ғулом , « қоли أҳдҳмо » яке гуфт аз эшон Юсуфро , « إнии أронӣ » ман хештанро дар хоб дидам « أъсри хмро » ки шира ангур мегирифтам , «у қоли алохр »у ғулом дигар гуфт , « إнии أронӣ » ман бихоб дидам хештанро , « أҳмли фавқи раъсии хбзо » ки бардошта будамӣ зибри сари хеши нон , « тأкл алтир манеҳ » мехӯрд мурғ аз он , « нбӣнои бтأўилаҳ » моро хабар кун басари анҷоми он ва таъбир кун хоби моро , « إно нарак ман алмҳснин ( 36 ) » ки мо туро аз доноён мебайнем .

«وَ دَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ» و با یوسف در زندان شد، «فَتَیانِ» دو غلام، «قالَ أَحَدُهُما» یکی گفت از ایشان یوسف را، «إِنِّی أَرانِی» من خویشتن را در خواب دیدم «أَعْصِرُ خَمْراً» که شیره انگور می‌گرفتم، «وَ قالَ الْآخَرُ» و غلام دیگر گفت، «إِنِّی أَرانِی» من بخواب دیدم خویشتن را، «أَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِی خُبْزاً» که برداشته بودمی زبر سر خویش نان، «تَأْکُلُ الطَّیْرُ مِنْهُ» میخورد مرغ از آن، «نَبِّئْنا بِتَأْوِیلِهِ» ما را خبر کن بسر انجام آن و تعبیر کن خواب ما را، «إِنَّا نَراکَ مِنَ الْمُحْسِنِینَ (۳۶)» که ما ترا از دانایان می‌بینیم.

« қоли лои иأтикмои таом » Юсуф гуфт ноед бшмои ҳеҷ хӯрданӣ , « трзқонаҳ » ки шуморо рӯзӣ диҳанд онро « إлои нбأткмои бтأўилаҳ » магар ки ман хабар кунам шуморо ки саранҷоми он дар таъбир чист , « қабл أни иأтикмо » пеш аз онки саранҷоми шуморо ошкор шавад ва бшмо ояд , « злкмои ммои ълмнии рабӣ » ин ки шуморо мегӯям аз онаст ки ба ман омухти худованди ман , « إнии таркати млаҳи қавм » ман даст бдоштаҳам кеши гуруҳе , « лои иؤмнўни биллоҳ » ки буна мегараванд бхдоӣ , « ва ҳам болохраҳи ҳам коФрўн ( 37 ) »у буруз пасин кофаранд .

«قالَ لا یَأْتِیکُما طَعامٌ» یوسف گفت ناید بشما هیچ خوردنی، «تُرْزَقانِهِ» که شما را روزی دهند آن را «إِلَّا نَبَّأْتُکُما بِتَأْوِیلِهِ» مگر که من خبر کنم شما را که سرانجام آن در تعبیر چیست، «قَبْلَ أَنْ یَأْتِیَکُما» پیش از آنک سرانجام شما را آشکار شود و بشما آید، «ذلِکُما مِمَّا عَلَّمَنِی رَبِّی» این که شما را می‌گویم از آنست که به من آموخت خداوند من، «إِنِّی تَرَکْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ» من دست بداشته‌ام کیش گروهی، «لا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ» که بنه می گروند بخدای، «وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ (۳۷)» و بروز پسین کافرند.

«у атбъти млаҳи обоӣӣ »у пай барандаам бкиши падарони хеш , « إброҳиму إсҳоқу ёқӯби мо кони лно أн наширк биллоҳи ман шайъи ء » ҳаргиз набӯд моро ки анбоз гирем бо худои таъолии ҳичиз , « злки ман фазли аллоҳи ълиноу алии аннос » он аз фазлу некӯи кории худоӣ таъолӣаст бар мо ва бар мардумон , «у локини أксри анноси лои ишкрўн ( 38 ) » локини бештар мардум онанд ки сипоси дор наанд .

«وَ اتَّبَعْتُ مِلَّةَ آبائِی» و پی برنده‌ام بکیش پدران خویش، «إِبْراهِیمَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ ما کانَ لَنا أَنْ نُشْرِکَ بِاللَّهِ مِنْ شَیْ‌ءٍ» هرگز نبود ما را که انباز گیریم با خدای تعالی هیچیز، «ذلِکَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ عَلَیْنا وَ عَلَی النَّاسِ» آن از فضل و نیکو کاری خدای تعالی است بر ما و بر مردمان، «وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَشْکُرُونَ (۳۸)» لکن بیشتر مردم آنند که سپاس دار نه‌اند.

« ё соҳибии алсҷн » эй ду ғуломи зиндонӣ , « أи أрбоби мтФрқўни хайр » чаҳ гўӣиди худовандони парокандаи парокандаи рои мухталифи фармон ба , « أми аллоҳи алвоҳади алқҳор » ( 39 ) ё аллоҳи он худои ягонау ҳамаро фурӯи шикананда ва кам оранда .

«یا صاحِبَیِ السِّجْنِ» ای دو غلام زندانی، «أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَیْرٌ» چه گوئید خداوندان پراکنده پراکنده رای مختلف فرمان به، «أَمِ اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ» (۳۹) یا اللَّه آن خدای یگانه و همه را فرو شکننده و کم آرنده.

« мо тъбдўни ман дуна » намепарастед шумо фурӯд аз аллоҳ , « إлои أсмоءи смитмўҳои أнтму обоؤкм » магари номҳое ки шумо кардеду падарони шумо , « мо أнзли аллоҳи баҳои ман султон » фурӯ нафиристод аллоҳи таъолии он парастидагонро ҳеҷ ҳақ , « إни алҳкми إлои ллаҳ » нест кор рондан ва фармон гузордан магари аллоҳро , « أмри أлои тъбдўои إлои إёҳ » фармуд ки мпрстиди магар ӯро , « злки аддӣни алқим » онаст дайни рост ва бар ҷой , «у локини أксри анноси лои иълмўн » ( 40 ) локини бештари мардумони нмидоннд .

«ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِهِ» نمی‌پرستید شما فرود از اللَّه، «إِلَّا أَسْماءً سَمَّیْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُکُمْ» مگر نامهایی که شما کردید و پدران شما، «ما أَنْزَلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ» فرو نفرستاد اللَّه تعالی آن پرستیدگان را هیچ حق، «إِنِ الْحُکْمُ إِلَّا لِلَّهِ» نیست کار راندن و فرمان گزاردن مگر اللَّه را، «أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِیَّاهُ» فرمود که مپرستید مگر او را، «ذلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ» آنست دین راست و بر جای، «وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَعْلَمُونَ» (۴۰) لکن بیشتر مردمان نمیدانند.

« ё соҳибии алсҷн » эй ду ғуломи зиндонӣ , « أмои أҳдкмо » аммо яке аз шумо ду , « Фисқии рабаи хмро » то хоҷаи хешро соқӣ буд , «у أмои алохри Фислб » ва аммо он дигарро бурдор кунанд , « Фтأкли алтири ман раъса » то мурғ аз сар ӯ бихӯрад , « қзии алأмри алзии фӣаи тстФтён ( 41 ) » ҳукми ронданди кори он хоб ки дар он аз ман таъвил хостед

«یا صاحِبَیِ السِّجْنِ» ای دو غلام زندانی، «أَمَّا أَحَدُکُما» امّا یکی از شما دو، «فَیَسْقِی رَبَّهُ خَمْراً» تا خواجه خویش را ساقی بود، «وَ أَمَّا الْآخَرُ فَیُصْلَبُ» و اما آن دیگر را بردار کنند، «فَتَأْکُلُ الطَّیْرُ مِنْ رَأْسِهِ» تا مرغ از سر او بخورد، «قُضِیَ الْأَمْرُ الَّذِی فِیهِ تَسْتَفْتِیانِ (۴۱)» حکم راندند کار آن خواب که در آن از من تأویل خواستید

«у қоли ллзии занни أнаҳи ноҷи мнҳмо » Юсуф гуфт он ғуломро ки чунон донист ки ӯ растанӣаст аз эшон ду , « азкрнӣ ъанд рбк » чун навохт ёбӣ аз худованди хеш ёд кун марои бнздик ӯ , « Фأнсоаҳи алшитон » фаромӯши крдбри он ғуломи дев , « зикри раба » ёд кардани бнздики худованди хеш , « Флбси фии алсҷн » пас бимонад Юсуф дар зиндон , « бзъи синӣн » ( 42 ) чанд солӣ .

«وَ قالَ لِلَّذِی ظَنَّ أَنَّهُ ناجٍ مِنْهُمَا» یوسف گفت آن غلام را که چنان دانست که او رستنی است از ایشان دو، «اذْکُرْنِی عِنْدَ رَبِّکَ» چون نواخت یابی از خداوند خویش یاد کن مرا بنزدیک او، «فَأَنْساهُ الشَّیْطانُ» فراموش کردبر آن غلام دیو، «ذِکْرَ رَبِّهِ» یاد کردن بنزدیک خداوند خویش، «فَلَبِثَ فِی السِّجْنِ» پس بماند یوسف در زندان، «بِضْعَ سِنِینَ» (۴۲) چند سالی.