Қавлаи таъолӣ : «у қоли алмалики إнии أрии сабъи бақароти смон » алоиаҳ . . . . Абтдоءи блоءи Юсуфи хобӣ буд ки аз худ ҳикоят кард : « إнии раъйати أҳди ъушри кўкбо » ,у сабаби наҷоти ваии ҳам хобӣ буд ки малик Миср дид гуфт : « إнии أрии сабъи бақароти смон » то бадоне ки корҳо бтқдир ва тадбир худост ва дар кори ронӣу кор созӣ яктост , ҳар чанд сабабҳо пайдост , аммо бо сабаб бмондн хатост .

قوله تعالی: «وَ قالَ الْمَلِکُ إِنِّی أَری‌ سَبْعَ بَقَراتٍ سِمانٍ» الآیة.... ابتداء بلاء یوسف خوابی بود که از خود حکایت کرد: «إِنِّی رَأَیْتُ أَحَدَ عَشَرَ کَوْکَباً»، و سبب نجات وی هم خوابی بود که ملک مصر دید گفت: «إِنِّی أَری‌ سَبْعَ بَقَراتٍ سِمانٍ» تا بدانی که کارها بتقدیر و تدبیر خداست و در کار رانی و کار سازی یکتاست، هر چند سببها پیداست، اما با سبب بماندن خطاست.

Пер тариқат гуфт : сабаб надидан ҷаҳласт аммо бо сабаби бмондн ширкаст , аз сабаб бар гузар то бмсбби рисӣ , дар сабаб мабанд то дар худ барисӣ , орифро чашм на бар лавҳаст на бар қалам , на баста ҳаввост на асири одам , аташӣ дорад доим ҳар чанд қадаҳҳо дорад дамодам , эй мҳимни акрам , эй мФзли арҳм , як бори қадаҳи бозгир то ин бечораи барзанади дам . Ва гуфтаанд ки Юсуфро ду чиз буд бар камол : яке ҳасани хилқат , дигари илму Фтнти ҳасани хилқати ҷамол сӯратасту илму Фтнти камоли маънӣ , пас раби алъзаҳи тақдир чунон кард ки ҷамоли ваии сабаби балои гашту илми ваии сабаби наҷот то оламён бидонанд ки илми некӯ ба аз сӯрати некӯ . Ва қади қили фии алмисли алсоӣр : алълми иътӣу ани ибтӣ , чун илми рؤёи Юсуфро сабаби малики дунёи гашт , чаҳ аҷабгар илми сифоти мавлои орифро сабаби малик уқбо гардад ? ! иқўли аллоҳи ъзу ҷл «у إзои раъйати сами раъйати нъимоу маликои кбиро » .

پیر طریقت گفت: سبب ندیدن جهلست اما با سبب بماندن شرک است، از سبب بر گذر تا بمسبّب رسی، در سبب مبند تا در خود برسی، عارف را چشم نه بر لوح است نه بر قلم، نه بسته حوّاست نه اسیر آدم، عطشی دارد دایم هر چند قدحها دارد دمادم، ای مهیمن اکرم، ای مفضّل ارحم، یک بار قدح بازگیر تا این بیچاره برزند دم. و گفته‌اند که یوسف را دو چیز بود بر کمال: یکی حسن خلقت، دیگر علم و فطنت حسن خلقت جمال صورت است و علم و فطنت کمال معنی، پس ربّ العزّه تقدیر چنان کرد که جمال وی سبب بلا گشت و علم وی سبب نجات تا عالمیان بدانند که علم نیکو به از صورت نیکو. و قد قیل فی المثل السّائر: العلم یعطی و ان یبطئ، چون علم رؤیا یوسف را سبب ملک دنیا گشت، چه عجب گر علم صفات مولی عارف را سبب ملک عقبی گردد؟! یقول اللَّه عزّ و جلّ «وَ إِذا رَأَیْتَ ثَمَّ رَأَیْتَ نَعِیماً وَ مُلْکاً کَبِیراً».

«у қоли алмалики аӣтўнӣ ба Флмои ҷоءаҳ алрасул » алоиаҳ . . . Таваққуфи Юсуф дар зиндони баъд аз онки халосии дида ва дастурӣ ёфта ва он тардид ки ҳаме кард аз он буд ки то малик Миср бичишам хиёнат бадв нанигарад ки он гуҳи ҳайбати Юсуф дар дил вай намонаду сухани Юсуф дар даъвати буи асар накунад , лои ҷурм чун кашфи он ҳол карданду бароъати Юсуфи зоҳири гашти сухани вай дар ӯ асар карду панди вай ӯро суд дошт то он малик дар дайн ислом омаду миллати куфри бгзошт . Қавмӣ гуфтанд ин малики фиръавни Мӯсо буду баъд аз Юсуфи занодақа ӯро аз роҳи ббрднд то муртади гашту брўзгори Мӯсо ғарқ шуд ,у қавл дуруст онаст ки на фиръавни Мӯсо буд ва дар аввали сӯра баён кардем . Ва гуфтаанд тардиди Юсуф аз он буд ки то ин ҳол макшуф гардаду каси бсбби вай ба тӯҳматӣ ки буии баради гунаҳ кор нашавад ва дар ҳеҷ дили ҳеҷ тӯҳмат бинмоанду исмати набувват пайдо гардад то мардум дар ваии сухан некӯ гӯйанду бон мсўбт ёбанд ҳамчунонк халил ( ъ ) гуфт :у аҷъли лии лисони сидқи фии алохрини бори худоёи маро чунон кун ки бохри рӯзгори маро сано гӯйанд . Ва Мустафо ( с ) гуфт : « аллоҳами вФқнии лмои ирзики анӣу иҳсни фии анноси зикрӣ »

«وَ قالَ الْمَلِکُ ائْتُونِی بِهِ فَلَمَّا جاءَهُ الرَّسُولُ» الآیة... توقف یوسف در زندان بعد از آنک خلاصی دیده و دستوری یافته و آن تردید که همی‌کرد از آن بود که تا ملک مصر بچشم خیانت بدو ننگرد که آن گه هیبت یوسف در دل وی نماند و سخن یوسف در دعوت بوی اثر نکند، لا جرم چون کشف آن حال کردند و برائت یوسف ظاهر گشت سخن وی در او اثر کرد و پند وی او را سود داشت تا آن ملک در دین اسلام آمد و ملّت کفر بگذاشت. قومی گفتند این ملک فرعون موسی بود و بعد از یوسف زنادقه او را از راه ببردند تا مرتد گشت و بروزگار موسی غرق شد، و قول درست آنست که نه فرعون موسی بود و در اوّل سوره بیان کردیم. و گفته‌اند تردید یوسف از آن بود که تا این حال مکشوف گردد و کس بسبب وی به تهمتی که بوی برد گنه کار نشود و در هیچ دل هیچ تهمت بنماند و عصمت نبوّت پیدا گردد تا مردم در وی سخن نیکو گویند و بآن مثوبت یابند همچنانک خلیل (ع) گفت: وَ اجْعَلْ لِی لِسانَ صِدْقٍ فِی الْآخِرِینَ بار خدایا مرا چنان کن که بآخر روزگار مرا ثنا گویند. و مصطفی (ص) گفت: «اللّهم وفّقنی لما یرضیک عنّی و یحسن فی النّاس ذکری»

Бори худоёи марои тавфиқи даҳ то он кор кунам ки ту аз ман хушнӯди шӯйу номи ман дар халқ некӯ кунад .

بار خدایا مرا توفیق ده تا آن کار کنم که تو از من خشنود شوی و نام من در خلق نیکو کند.

Ва гуфтаанд мардии даъвии дӯстӣ Юсуф кард он гуҳ ки дар зиндон буд , Юсуф гуфт эй ҷавонмарди дӯстии ман туро чаҳ бакораст ? азин дӯстии марои бблои афканӣ ва худ балои бинӣ ! падари ман ёқӯби маро дӯст дошт бенаии вай дар сар он шуду маро дар чоҳи афканд , Зулайхои даъвии дӯстӣ ман кард бмломти Мисрёни мубталои гашт ва ман дар зиндони дайр сол бимонадам .

و گفته‌اند مردی دعوی دوستی یوسف کرد آن گه که در زندان بود، یوسف گفت ای جوانمرد دوستی من ترا چه بکارست؟ ازین دوستی مرا ببلا افکنی و خود بلا بینی! پدر من یعقوب مرا دوست داشت بینایی وی در سر آن شد و مرا در چاه افکند، زلیخا دعوی دوستی من کرد بملامت مصریان مبتلا گشت و من در زندان دیر سال بماندم.

Кзлки алмустафои слии аллоҳи алайҳу силами скни илои Ҷабраили Фҳҷраҳи арбаъӣни иўмоу аҳби алкъбаҳи Фохрҷаҳи минҳои куффори Қурайшу аҳби ъоӣшаҳи Фобтлити бқсаҳи алоФку мақолаи алмноФқин .

کذلک المصطفی صلی اللَّه علیه و سلّم سکن الی جبرئیل فهجره اربعین یوما و احبّ الکعبة فاخرجه منها کفّار قریش و احبّ عائشة فابتلیت بقصّة الافک و مقالة المنافقین.