Қавлаи таъолӣ : «у ҷоءи إхўаҳи Юсуф » омаданд бародарони Юсуф , « Фдхлўои алайҳ » бар ӯ дар шуданд , « ФърФҳм » Юсуфи эшонро бишнохт , « ва ҳам ?лаи мнкрўн ( 58 ) » ва эшон ӯро нашнохтанд .

قوله تعالی: «وَ جاءَ إِخْوَةُ یُوسُفَ» آمدند برادران یوسف، «فَدَخَلُوا عَلَیْهِ» بر او در شدند، «فَعَرَفَهُمْ» یوسف ایشان را بشناخت، «وَ هُمْ لَهُ مُنْکِرُونَ (۵۸)» و ایشان او را نشناختند.

«у лмои ҷҳзҳми бҷҳозҳм » чун эшонро бсохти гусел карданро , « қоли аӣтўнии бأхи лаками ман أбикм » гуфт он бародари ҳам падари хеш бар ман оред , « أи лои трўн » намебайнед , « أнии أўФии алкил » ки ман баҳраи ҳозири кил ӯ тамом месипорам , «у أнои хайри алмнзлин ( 59 ) »у неки мизбонӣ ман намебайнед .

«وَ لَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهازِهِمْ» چون ایشان را بساخت گسیل کردن را، «قالَ ائْتُونِی بِأَخٍ لَکُمْ مِنْ أَبِیکُمْ» گفت آن برادر هم پدر خویش بر من آرید، «أَ لا تَرَوْنَ» نمی‌بینید، «أَنِّی أُوفِی الْکَیْلَ» که من بهره حاضر کیل او تمام می‌سپارم، «وَ أَنَا خَیْرُ الْمُنْزِلِینَ (۵۹)» و نیک میزبانی من نمی‌بینید.

« Фإни лами тأтўнӣ ба » агар он бародарро бо худ наёред ба ман , « Флои кили лаками ъндӣ » шуморо бнздики ман бурданро бор нест , «у лои тқрбўн ( 60 ) »у наздики ман мёӣид .

«فَإِنْ لَمْ تَأْتُونِی بِهِ» اگر آن برادر را با خود نیارید به من، «فَلا کَیْلَ لَکُمْ عِنْدِی» شما را بنزدیک من بردن را بار نیست، «وَ لا تَقْرَبُونِ (۶۰)» و نزدیک من میائید.

« қолўои снроўди анҳу أбоаҳ » гуфтанд оре бакӯшем бо падару бихоҳйми азу , «у إнои лФоълўн ( 61 ) » ва чунин кунем .

«قالُوا سَنُراوِدُ عَنْهُ أَباهُ» گفتند آری بکوشیم با پدر و بخواهیم ازو، «وَ إِنَّا لَفاعِلُونَ (۶۱)» و چنین کنیم.

«у қоли лФтёнаҳ » Юсуф гуфт ғуломони хешро , « аҷълўои бзоътҳми фии рҳолҳм » он чиз ки эшон овардаанд ббҳои гандум , он дар миёни гандум пинҳон кунед , « лълҳми иърФўнҳо » то магари онро бишносанд , « إзои анқлбўои إлии أҳлҳм » чун бо хонау касон худ шаванд , « лълҳми ирҷъўн ( 62 ) » магар боз оянд .

«وَ قالَ لِفِتْیانِهِ» یوسف گفت غلامان خویش را، «اجْعَلُوا بِضاعَتَهُمْ فِی رِحالِهِمْ» آن چیز که ایشان آورده‌اند ببهای گندم، آن در میان گندم پنهان کنید، «لَعَلَّهُمْ یَعْرِفُونَها» تا مگر آن را بشناسند، «إِذَا انْقَلَبُوا إِلی‌ أَهْلِهِمْ» چون با خانه و کسان خود شوند، «لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ (۶۲)» مگر باز آیند.

« Флмои рҷъўои إлии أбиҳм » чун бо падар шуданд , « қолўо ё أбоно » гуфтанд эй падари мо , « манъи мнои алкил » бор аз мо боз гирифтанд , « Фأрсли маънои أхоно » бифирист бо мо бародари мо , « нктл » то бор ӯ бустонем , «у إнои ?лаи лҳоФзўн ( 63 ) » ва мо ӯро нигаҳи бононим .

«فَلَمَّا رَجَعُوا إِلی‌ أَبِیهِمْ» چون با پدر شدند، «قالُوا یا أَبانا» گفتند ای پدر ما، «مُنِعَ مِنَّا الْکَیْلُ» بار از ما باز گرفتند، «فَأَرْسِلْ مَعَنا أَخانا» بفرست با ما برادر ما، «نَکْتَلْ» تا بار او بستانیم، «وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ (۶۳)» و ما او را نگه بآنانیم.

« қоли ҳилли омнкми алайҳ » ёқӯб гуфт устувор дорам шуморо бирав , « إлои комаи أмнткми алии أхиаҳи ман қабл » магари ҳам чунон ки шуморо устувори доштам бар бародар ӯ пеши азин , « Фоллаҳи хайри ҳоФзо » аллоҳи худ бааст бнгҳбонӣ , «у ҳўи أрҳми алроҳмин ( 64 ) » ва ӯ меҳрбонтар мҳрбононст .

«قالَ هَلْ آمَنُکُمْ عَلَیْهِ» یعقوب گفت استوار دارم شما را برو، «إِلَّا کَما أَمِنْتُکُمْ عَلی‌ أَخِیهِ مِنْ قَبْلُ» مگر هم چنان که شما را استوار داشتم بر برادر او پیش ازین، «فَاللَّهُ خَیْرٌ حافِظاً» اللَّه خود به است بنگهبانی، «وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ (۶۴)» و او مهربان تر مهربانانست.

«у лмои Фтҳўои мтоъҳм » чун бор хештан бикшоданд , « вҷдўои бзоътҳм » онч барда буданд ёфтанд , « радати إлиҳм » ки бо эшон дода буданд , « қолўо ё أбоно » гуфтанд эй падари мо , « мо нбғӣ » мо дурӯғ наме гўӣим , « ҳзаҳи бзоътно » инак бизоъати мо , « радати إлино » бмо боз доданд , « ва намир أҳлно »у касони хешро таоми орем , « ва наҳифз أхоно »у бародари хешро нигаҳ дорем , «у нздоди кили бъир »у шутури вор ӯ биФзоӣим , « злки кили исир ( 65 ) » он шутури вор фузудан моро осон , « қоли лни أрслаҳи мъкм » гуфт бнФрстм бо шумо , « ҳатто тؤтўни мўсқои ман аллоҳ » то маро паймон диҳед аз забони хеш аз аллоҳи таъолӣ , « лтأтннӣ ба » ки ӯро бо ман оред , « إлои أни иҳоти бкм » магар ки ҳама ҳалок шавед ва нотавон монед , « Флмои отўаҳи мўсқҳм » чун ӯро аз хештан паймон доданд ва бибастанд , « қоли аллоҳи алӣ мо нақавл вакил ( 66 ) » гуфт аллоҳи таъолӣ бар инчи гуфтем ёрасту гувоҳ .

«وَ لَمَّا فَتَحُوا مَتاعَهُمْ» چون بار خویشتن بگشادند، «وَجَدُوا بِضاعَتَهُمْ» آنچ برده بودند یافتند، «رُدَّتْ إِلَیْهِمْ» که با ایشان داده بودند، «قالُوا یا أَبانا» گفتند ای پدر ما، «ما نَبْغِی» ما دروغ نمی‌گوئیم، «هذِهِ بِضاعَتُنا» اینک بضاعت ما، «رُدَّتْ إِلَیْنا» بما باز دادند، «وَ نَمِیرُ أَهْلَنا» و کسان خویش را طعام آریم، «وَ نَحْفَظُ أَخانا» و برادر خویش را نگه داریم، «وَ نَزْدادُ کَیْلَ بَعِیرٍ» و شتر وار او بیفزائیم، «ذلِکَ کَیْلٌ یَسِیرٌ (۶۵)» آن شتر وار فزودن ما را آسان، «قالَ لَنْ أُرْسِلَهُ مَعَکُمْ» گفت بنفرستم با شما، «حَتَّی تُؤْتُونِ مَوْثِقاً مِنَ اللَّهِ» تا مرا پیمان دهید از زبان خویش از اللَّه تعالی، «لَتَأْتُنَّنِی بِهِ» که او را با من آرید، «إِلَّا أَنْ یُحاطَ بِکُمْ» مگر که همه هلاک شوید و ناتوان مانید، «فَلَمَّا آتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ» چون او را از خویشتن پیمان دادند و ببستند، «قالَ اللَّهُ عَلی‌ ما نَقُولُ وَکِیلٌ (۶۶)» گفت اللَّه تعالی بر اینچ گفتیم یار است و گواه.

«у қол ё банӣ » ёқӯб гуфт эй писарони ман , « лои тдхлўои ман боби воҳид » чун онҷо шавед аз як дар дар ?марвид , «у адхлўои ман أбўоби мутафарриқа » аз дарҳои пароканда дар шавед , « ва мо أғнии ънкми ман аллоҳи ман шайъи ء » ва ман шуморо дар он бакор ниёем ва бо хост ӯ чиз натавонам , « إни алҳкми إлои ллаҳ » ҳеҷ нест хосту кори магари худоиро , « алайҳи таваккулат » кор бова супурдаму пушт бова боз кардам , «у алайҳи Флитўкли алмтўклўн ( 67 ) » ва кор сипорон кор бова супоранд .

«وَ قالَ یا بَنِیَّ» یعقوب گفت ای پسران من، «لا تَدْخُلُوا مِنْ بابٍ واحِدٍ» چون آنجا شوید از یک در در مروید، «وَ ادْخُلُوا مِنْ أَبْوابٍ مُتَفَرِّقَةٍ» از درهای پراکنده در شوید، «وَ ما أُغْنِی عَنْکُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَیْ‌ءٍ» و من شما را در آن بکار نیایم و با خواست او چیز نتوانم، «إِنِ الْحُکْمُ إِلَّا لِلَّهِ» هیچ نیست خواست و کار مگر خدای را، «عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ» کار باو سپردم و پشت باو باز کردم، «وَ عَلَیْهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُتَوَکِّلُونَ (۶۷)» و کار سپاران کار باو سپارند.

«у лмои дхлўо » ва он гуҳ ки дар шуданд , « ман ҳайси أмрҳми أбўҳм » аз он дарҳои пароканда ки падари фармӯда буд эшонро , « мо кони иғнии анҳуам ман аллоҳи ман шайъи ء » суд надошт он ҳазари эшонро ҳичиз аз хости худо ва бакор наомад , « إлои ҳоҷаи фии нафаси ёқӯби қазоҳо » магари онки чизе дар дил ёқӯб афтод хост то аз дили вай берун шавад , «у إнаҳи лзўи илм »у ёқӯб бо дониш буд , « лмои ълмноаҳ » ки мо омӯхта будем ӯро «у локини أксри анноси лои иълмўн ( 68 ) » локини бештари мардумони нмидоннд .

«وَ لَمَّا دَخَلُوا» و آن گه که در شدند، «مِنْ حَیْثُ أَمَرَهُمْ أَبُوهُمْ» از آن درهای پراکنده که پدر فرموده بود ایشان را، «ما کانَ یُغْنِی عَنْهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَیْ‌ءٍ» سود نداشت آن حذر ایشان را هیچیز از خواست خدا و بکار نیامد، «إِلَّا حاجَةً فِی نَفْسِ یَعْقُوبَ قَضاها» مگر آنک چیزی در دل یعقوب افتاد خواست تا از دل وی بیرون شود، «وَ إِنَّهُ لَذُو عِلْمٍ» و یعقوب با دانش بود، «لِما عَلَّمْناهُ» که ما آموخته بودیم او را «وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَعْلَمُونَ (۶۸)» لکن بیشتر مردمان نمیدانند.