Қавлаи таъолӣ : «у лмои дхлўои алии Юсуф » чун пеши Юсуф дар шуданд , « оўии إлиаҳи أхоаҳ » бародари хешро бинёмин бо худ оварад ва худ ӯро холӣ кард , « қоли إнии أнои أхўк » гуфт ман Юсуфами ҳам модари ту , « Флои тбтӣси бмои конўои иъмлўн ( 69 ) » нигари тимори надорӣу бок аз онч эшон карданд бо ман ва аз онч кунанд пас азин .
قوله تعالی: «وَ لَمَّا دَخَلُوا عَلی یُوسُفَ» چون پیش یوسف در شدند، «آوی إِلَیْهِ أَخاهُ» برادر خویش را بنیامین با خود آورد و خود او را خالی کرد، «قالَ إِنِّی أَنَا أَخُوکَ» گفت من یوسفم هم مادر تو، «فَلا تَبْتَئِسْ بِما کانُوا یَعْمَلُونَ (۶۹)» نگر تیمار نداری و باک از آنچ ایشان کردند با من و از آنچ کنند پس ازین.
« Флмои ҷҳзҳми бҷҳозҳм » чун эшонро гусел кард сохта , « ҷаъли алсқоиаҳи фии раҳли أхиаҳ » Юсуф фармуд то он сўоъ дар ҷуволи бинёмин пинҳон карданд , « сами أзни муаззин » он гуҳи овоздиҳандае бар дар шаҳр овоз дод , « أитҳои алъири إнкми лсорқўн ( 70 ) » эй корвонён бидоред ки дар миён шумо дуздаст .
«فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهازِهِمْ» چون ایشان را گسیل کرد ساخته، «جَعَلَ السِّقایَةَ فِی رَحْلِ أَخِیهِ» یوسف فرمود تا آن صواع در جوال بنیامین پنهان کردند، «ثُمَّ أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ» آن گه آواز دهندهای بر در شهر آواز داد، «أَیَّتُهَا الْعِیرُ إِنَّکُمْ لَسارِقُونَ (۷۰)» ای کاروانیان بدارید که در میان شما دزدست.
« қолўоу أқблўои алайҳим » корвонён ҷавоб доданд ва рӯй фаро мунодӣ карданд , « мо зои тФқдўн ( 71 ) » гуфтанд он чист ки боз намеёбед ?
«قالُوا وَ أَقْبَلُوا عَلَیْهِمْ» کاروانیان جواب دادند و روی فرا منادی کردند، «ما ذا تَفْقِدُونَ (۷۱)» گفتند آن چیست که باز نمییابید؟
« қолўои нФқди сўоъи алмалик » гуфтанд ки сўоъи малик боз намеёбем , «у лмни ҷоء ба » ва ҳар касро ки он сўоъи бози орад , « ҳамли бъир » ӯ рости штрўории гандум , «у أно ба заъим ( 72 ) » ва ман ӯро миёнҷӣам .
«قالُوا نَفْقِدُ صُواعَ الْمَلِکِ» گفتند که صواع ملک باز نمییابیم، «وَ لِمَنْ جاءَ بِهِ» و هر کس را که آن صواع باز آرد، «حِمْلُ بَعِیرٍ» او راست شترواری گندم، «وَ أَنَا بِهِ زَعِیمٌ (۷۲)» و من او را میانجیام.
« қолўои толлаҳ » гуфтанд бхдоӣ , « лақади ълмтми мо ҷӣнои лнФсди фии алأрз » ки шумо донистаед ки мо наомадем ки роҳи Миср ноэмин кунем , « ва мо кнои сориқин ( 73 ) » ва мо дуздон наем .
«قالُوا تَاللَّهِ» گفتند بخدای، «لَقَدْ عَلِمْتُمْ ما جِئْنا لِنُفْسِدَ فِی الْأَرْضِ» که شما دانستهاید که ما نیامدیم که راه مصر ناایمن کنیم، «وَ ما کُنَّا سارِقِینَ (۷۳)» و ما دزدان نهایم.
« қолўои Фмои ҷзоؤаҳ » гуфтанд подоши ин дузд акнӯн чист ?
«قالُوا فَما جَزاؤُهُ» گفتند پاداش این دزد اکنون چیست؟
« إни кантами козибин ( 74 ) » агар шумо дурӯғ мегуед .
«إِنْ کُنْتُمْ کاذِبِینَ (۷۴)» اگر شما دروغ میگویید.
« қолўои ҷзоؤаҳи ман ваҷди фии раҳла » гуфтанд подоши ин дузд онаст ки сўоъ дар ҷувол ӯ боз ёбанд « Фҳўи ҷзоؤаҳ » ки ин дузди бъқўбти дуздии банда маликаст пас азин , « кзлки нҷзии алзолмин ( 75 ) » чунин подош кунем мо дуздонро .
«قالُوا جَزاؤُهُ مَنْ وُجِدَ فِی رَحْلِهِ» گفتند پاداش این دزد آنست که صواع در جوال او باز یابند «فَهُوَ جَزاؤُهُ» که این دزد بعقوبت دزدی بنده ملک است پس ازین، «کَذلِکَ نَجْزِی الظَّالِمِینَ (۷۵)» چنین پاداش کنیم ما دزدان را.
« Фбдأи бأўъитҳм » пешӣ кард бҷўолҳои дигари бародарон ҷустан , « қабл въоءи أхиаҳ »
«فَبَدَأَ بِأَوْعِیَتِهِمْ» پیشی کرد بجوالهای دیگر برادران جستن، «قَبْلَ وِعاءِ أَخِیهِ»
Пеш аз ҷуволи бинёмин , « сами астхрҷҳои ман въоءи أхиаҳ » он гуҳ аз ҷуволи бинёмин берун овараданд , « кзлки кднои лиўсФ » он чунон кед мо сохтем Юсуфро , « мо кони лиأхзи أхоаҳи фии дайни алмалик » Юсуфро барда гирифтани дузди ҳукми дайн вай набӯд , « إлои أни ишоءи аллоҳ » магар онч хоҳад мекунад аллоҳ , « нарафъ дараҷоти ман ншоء » бар медорем дарҷҳои ҳар кас ки хоҳем , «у фавқи кули зии илми алӣам ( 76 ) »у зибр ҳар худованди донишӣ доноӣаст .
پیش از جوال بنیامین، «ثُمَّ اسْتَخْرَجَها مِنْ وِعاءِ أَخِیهِ» آن گه از جوال بنیامین بیرون آوردند، «کَذلِکَ کِدْنا لِیُوسُفَ» آن چنان کید ما ساختیم یوسف را، «ما کانَ لِیَأْخُذَ أَخاهُ فِی دِینِ الْمَلِکِ» یوسف را برده گرفتن دزد حکم دین وی نبود، «إِلَّا أَنْ یَشاءَ اللَّهُ» مگر آنچ خواهد میکند اللَّه، «نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ» بر میداریم درجهای هر کس که خواهیم، «وَ فَوْقَ کُلِّ ذِی عِلْمٍ عَلِیمٌ (۷۶)» و زبر هر خداوند دانشی دانایی است.
« қолўои إни исрқ » гуфтанд агар дуздӣ кард ӯ , « Фқди срқи أхи ?лаи ман қабл » бародарӣ буд ӯро азин пеш ӯ ҳам дуздӣ карда буд , « Фأсрҳои Юсуфи фӣ нафса » Юсуфи хашми хешу ҷавоби он сухани эшон дар дили хеш пинҳон дошт , «у лами ибдҳои ?лаам » ва пайдо накард эшонро , « қоли أнтми шари мконо » Юсуф дар хештан гуфт шумо бтар аз дздоид , «у аллоҳи أълми бмои тсФўн ( 77 ) »у худои таъолӣ ба донад ки он чист ки шумо май гўӣид .
«قالُوا إِنْ یَسْرِقْ» گفتند اگر دزدی کرد او، «فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَهُ مِنْ قَبْلُ» برادری بود او را ازین پیش او هم دزدی کرده بود، «فَأَسَرَّها یُوسُفُ فِی نَفْسِهِ» یوسف خشم خویش و جواب آن سخن ایشان در دل خویش پنهان داشت، «وَ لَمْ یُبْدِها لَهُمْ» و پیدا نکرد ایشان را، «قالَ أَنْتُمْ شَرٌّ مَکاناً» یوسف در خویشتن گفت شما بتر از دزداید، «وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما تَصِفُونَ (۷۷)» و خدای تعالی به داند که آن چیست که شما میگوئید.
« қолўо ё أиҳои алъзиз » гуфтанд эй азиз « إни ?лаи أбои шихои кбиро » ин бародарро падарӣаст перии сахти бузург , « Фхзи أҳднои макона » якеро аз мо бардаи гири биҷойгоҳ ӯ , « إно нарак ман алмҳснин ( 78 ) » мо туро аз некӯкорон мебайнем .
«قالُوا یا أَیُّهَا الْعَزِیزُ» گفتند ای عزیز «إِنَّ لَهُ أَباً شَیْخاً کَبِیراً» این برادر را پدری است پیری سخت بزرگ، «فَخُذْ أَحَدَنا مَکانَهُ» یکی را از ما برده گیر بجایگاه او، «إِنَّا نَراکَ مِنَ الْمُحْسِنِینَ (۷۸)» ما ترا از نیکوکاران می بینیم.
« қоли маози аллоҳи أни нأхз » гуфт маози аллоҳ ки мо барда гирем , « إлои ман вҷднои мтоънои ъндаҳ » магари он касро ки колои хеши бнздик ӯ ёфтем , « إнои إзои лзолмўн ( 79 ) » мо пас он гуҳи стмкороним .
«قالَ مَعاذَ اللَّهِ أَنْ نَأْخُذَ» گفت معاذ اللَّه که ما برده گیریم، «إِلَّا مَنْ وَجَدْنا مَتاعَنا عِنْدَهُ» مگر آن کس را که کالای خویش بنزدیک او یافتیم، «إِنَّا إِذاً لَظالِمُونَ (۷۹)» ما پس آن گه ستمکارانیم.
« Флмо астиأсўо манеҳ » чун навмед шуданд азу , « хлсўои нҷё » бо як сӯ шуданд худ бахуд бе бегонаи роз дар гирифтанд , « қоли кбирҳм » бародари эшон шмъўни фаро эшон гуфт , « أи лами тълмўои أни أбокм » дониста наед ки падари шумо , « қади أхзи алайкуми мўсқои ман аллоҳ » бар шумо паймонӣ гирифт аз худои таъолӣ , « ва ман қабл мо Фрттми фии Юсуф »у пеши азин худ ҳичиз фурӯ нагузоштед дар кори Юсуф , « Флни أбрҳи алأрз » ман борӣ аз замини Мисри бнҷнбм , « ҳатто иأзни лии أбӣ » то он гуҳ ки падар дастурӣ диҳад маро , « أўи иҳкми аллоҳи лӣ » ё худои марои ҳукми намояд , «у ҳўи хайри алҳокмин ( 80 ) » ва ӯ худои беҳтари кори гузорӣу беҳтар корронӣаст .
«فَلَمَّا اسْتَیْأَسُوا مِنْهُ» چون نومید شدند ازو، «خَلَصُوا نَجِیًّا» با یک سو شدند خود بخود بی بیگانه راز در گرفتند، «قالَ کَبِیرُهُمْ» برادر ایشان شمعون فرا ایشان گفت، «أَ لَمْ تَعْلَمُوا أَنَّ أَباکُمْ» دانسته نهاید که پدر شما، «قَدْ أَخَذَ عَلَیْکُمْ مَوْثِقاً مِنَ اللَّهِ» بر شما پیمانی گرفت از خدای تعالی، «وَ مِنْ قَبْلُ ما فَرَّطْتُمْ فِی یُوسُفَ» و پیش ازین خود هیچیز فرو نگذاشتید در کار یوسف، «فَلَنْ أَبْرَحَ الْأَرْضَ» من باری از زمین مصر بنجنبم، «حَتَّی یَأْذَنَ لِی أَبِی» تا آن گه که پدر دستوری دهد مرا، «أَوْ یَحْکُمَ اللَّهُ لِی» یا خدای مرا حکم نماید، «وَ هُوَ خَیْرُ الْحاکِمِینَ (۸۰)» و او خدای بهتر کار گزاری و بهتر کاررانی است.