Қавлаи таъолӣ : « арҷъўои إлии أбикм » боз гардид бо падари хеш , « Фқўлўо ё أбоно » бгўӣид эй падари мо , « إни абнки срқ » писари ту дуздӣ кард , « ва мо шҳднои إлои бмои ълмно » ва мо гувоҳии нмидҳими магар бонч майдонем , « ва мо кнои ллғиби ҳофизин ( 81 ) » ва мо ғайбро нигаҳбон набудем .
قوله تعالی: «ارْجِعُوا إِلی أَبِیکُمْ» باز گردید با پدر خویش، «فَقُولُوا یا أَبانا» بگوئید ای پدر ما، «إِنَّ ابْنَکَ سَرَقَ» پسر تو دزدی کرد، «وَ ما شَهِدْنا إِلَّا بِما عَلِمْنا» و ما گواهی نمیدهیم مگر بآنچ میدانیم، «وَ ما کُنَّا لِلْغَیْبِ حافِظِینَ (۸۱)» و ما غیب را نگهبان نبودیم.
«у сӣли алқриаҳи алтии кнои фӣҳо » ва аз он шаҳр пресс ки мо дар он будем , «у алъири алтии أқблнои фӣҳо » ва азин корвон пресс ки мо дар он омадем , «у إнои лсодқўн ( 82 ) » ва мо рост мегӯйем .
«وَ سْئَلِ الْقَرْیَةَ الَّتِی کُنَّا فِیها» و از آن شهر پرس که ما در آن بودیم، «وَ الْعِیرَ الَّتِی أَقْبَلْنا فِیها» و ازین کاروان پرس که ما در آن آمدیم، «وَ إِنَّا لَصادِقُونَ (۸۲)» و ما راست میگوییم.
« қол » гуфт ёқӯб , « бали сўлти лаками أнФскми أмро » балки танҳои шумо шуморо корӣ бар оросту бкрдид , « Фсбри ҷамил » акнӯн кори ман шикебеаст некӯ , « ъсии аллоҳи أни иأтинии баҳами ҷмиъо » магар ки аллоҳи таъолӣ бо ман оради эшонро ҳар се , « إнаҳи ҳўи алълими алҳким ( 83 ) » ки аллоҳи таъолӣ доноӣаст рости дон , рости кор .
«قالَ» گفت یعقوب، «بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنْفُسُکُمْ أَمْراً» بلکه تنهای شما شما را کاری بر آراست و بکردید، «فَصَبْرٌ جَمِیلٌ» اکنون کار من شکیبایی است نیکو، «عَسَی اللَّهُ أَنْ یَأْتِیَنِی بِهِمْ جَمِیعاً» مگر که اللَّه تعالی با من آرد ایشان را هر سه، «إِنَّهُ هُوَ الْعَلِیمُ الْحَکِیمُ (۸۳)» که اللَّه تعالی دانایی است راست دان، راست کار.
«у тўлии анҳуам »у баргашти ёқӯб аз фарзандони хеш , «у қол ё أсФии алии Юсуф » гуфт эй дардоу андўҳо бар Юсуф , «у абизт айнана ман алҳзн » ва чашмҳои ваии сипеди гашт аз гиристани бондўаҳ , « Фҳўи кзим ( 84 ) » ва ӯ дар он андӯҳи хор ва бетоқат .
«وَ تَوَلَّی عَنْهُمْ» و برگشت یعقوب از فرزندان خویش، «وَ قالَ یا أَسَفی عَلی یُوسُفَ» گفت ای دردا و اندوها بر یوسف، «وَ ابْیَضَّتْ عَیْناهُ مِنَ الْحُزْنِ» و چشمهای وی سپید گشت از گریستن باندوه، «فَهُوَ کَظِیمٌ (۸۴)» و او در آن اندوه خوار و بی طاقت.
« қолўои толлаҳ » фарзандон гуфтанд бхдоӣ , « тФтؤои тазаккури Юсуф » ки ҳеҷ бнхўоҳӣ осуд аз ёд кард Юсуф , « ҳатто ткўни ҳрзо » то нест шӯй дар ғами ваии бгдохтаҳ , « أўи ткўни ман алҳолкин ( 85 ) » ё табоҳи шӯй аз табоҳ шудагон .
«قالُوا تَاللَّهِ» فرزندان گفتند بخدای، «تَفْتَؤُا تَذْکُرُ یُوسُفَ» که هیچ بنخواهی آسود از یاد کرد یوسف، «حَتَّی تَکُونَ حَرَضاً» تا نیست شوی در غم وی بگداخته، «أَوْ تَکُونَ مِنَ الْهالِکِینَ (۸۵)» یا تباه شوی از تباه شدگان.
« қол » гуфт ёқӯб , « мо أшкўои бсӣу ҳузнии إлии аллоҳ » ман гила бо ӯ мегӯяму андӯҳи худ бова бар медорам , « أълми ман аллоҳи мо лои тълмўн ( 86 ) » ва аз худо он донам ки шумо ндонед .
«قالَ» گفت یعقوب، «َّما أَشْکُوا بَثِّی وَ حُزْنِی إِلَی اللَّهِ» من گله با او میگویم و اندوه خود باو بر میدارم، «أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ (۸۶)» و از خدا آن دانم که شما ندانید.
« ё банӣ азҳбўо » эй писарони ман равед , « Фтҳссўои ман Юсуфу أхиаҳ »у ҷуст ва ҷӯй кунед аз Юсуфу бародар ӯ , «у лои тиأсўои ман рӯҳи аллоҳ » ва аз фараҷи аллоҳи таъолӣу кори кушодану осоиши расонӣдан ӯ навмед мабошед , « إнаҳи лои ииأси ман рӯҳи аллоҳ » ки навмед набӯд аз роҳат фиристодани аллоҳи таъолӣ , « إлои алқўми алкоФрўн ( 87 ) » магари гуруҳи кофарон .
«یا بَنِیَّ اذْهَبُوا» ای پسران من روید، «فَتَحَسَّسُوا مِنْ یُوسُفَ وَ أَخِیهِ» و جست و جوی کنید از یوسف و برادر او، «وَ لا تَیْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ» و از فرج اللَّه تعالی و کار گشادن و آسایش رسانیدن او نومید مباشید، «إِنَّهُ لا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ» که نومید نبود از راحت فرستادن اللَّه تعالی، «إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ (۸۷)» مگر گروه کافران.
« Флмои дхлўои алайҳ » чун бар Юсуф дар шуданд , « қолўо ё أиҳои алъзиз » гуфтанд эй азиз , « мсноу أҳлнои алзр » расед бмоу касони мо бечорагӣу танги дастӣ «у ҷӣнои ббзоъаҳи мзҷоаҳ » ва бизоъатӣ оварадем сахти андак , « ФأўФи лнои алкил » фармой то паймони тамоми кили таом бмо гузоранд , «у тсдқи ълино » ва бар мо садақа кун , « إни аллоҳи иҷзии алмтсдқин ( 88 ) » ки аллоҳи таъолии садақаи даҳонро подош диҳад .
«فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَیْهِ» چون بر یوسف در شدند، «قالُوا یا أَیُّهَا الْعَزِیزُ» گفتند ای عزیز، «مَسَّنا وَ أَهْلَنَا الضُّرُّ» رسید بما و کسان ما بیچارگی و تنگ دستی «وَ جِئْنا بِبِضاعَةٍ مُزْجاةٍ» و بضاعتی آوردیم سخت اندک، «فَأَوْفِ لَنَا الْکَیْلَ» فرمای تا پیمان تمام کیل طعام بما گزارند، «وَ تَصَدَّقْ عَلَیْنا» و بر ما صدقه کن، «إِنَّ اللَّهَ یَجْزِی الْمُتَصَدِّقِینَ (۸۸)» که اللَّه تعالی صدقهدهان را پاداش دهد.
« қоли ҳилли ълмтми мо Фълтми биўсФу أхиаҳ » Юсуф гуфт медонед ки чаҳ кардаед бо Юсуфу бародар ӯ , « إзи أнтми ҷоҳлўн ( 89 ) » он гуҳ ки ҷавонон будед ва надонистед .
«قالَ هَلْ عَلِمْتُمْ ما فَعَلْتُمْ بِیُوسُفَ وَ أَخِیهِ» یوسف گفت میدانید که چه کردهاید با یوسف و برادر او، «إِذْ أَنْتُمْ جاهِلُونَ (۸۹)» آن گه که جوانان بودید و ندانستید.
« қолўои أи إнки лأнти Юсуф » эшон гуфтанд ту Юсуфӣ , « қоли أнои Юсуфу ҳозои أхӣ » гуфт ман Юсуфаму бинёмини бародари ман , « қади ман аллоҳи ълино » аллоҳи таъолӣ бар мо миннати ниҳоду сипос , « إнаҳи ман итқу исбр » ҳар ки бипарҳезаду бшкибд , « Фإни аллоҳи лои изиъи أҷри алмҳснин ( 90 ) » аллоҳи таъолӣ табоҳ накунад музди некӯкорон .
«قالُوا أَ إِنَّکَ لَأَنْتَ یُوسُفُ» ایشان گفتند تو یوسفی، «قالَ أَنَا یُوسُفُ وَ هذا أَخِی» گفت من یوسفم و بنیامین برادر من، «قَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَیْنا» اللَّه تعالی بر ما منّت نهاد و سپاس، «إِنَّهُ مَنْ یَتَّقِ وَ یَصْبِرْ» هر که بپرهیزد و بشکیبد، «فَإِنَّ اللَّهَ لا یُضِیعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِینَ (۹۰)» اللَّه تعالی تباه نکند مزد نیکوکاران.
« қолўои толлаҳ » бародарон гуфтанд бхдоӣ , « лақади осрки аллоҳи ълино » ки худои туро бар мо багазед , «у إни кнои лхотӣин ( 91 ) » ва нестем мо магари гуноҳи корон .
«قالُوا تَاللَّهِ» برادران گفتند بخدای، «لَقَدْ آثَرَکَ اللَّهُ عَلَیْنا» که خدای ترا بر ما بگزید، «وَ إِنْ کُنَّا لَخاطِئِینَ (۹۱)» و نیستیم ما مگر گناه کاران.
« қоли лои тсриби алайкуми алиўм » Юсуф гуфт бар шумо сарзаниш нест имрӯз , « иғФри аллоҳи лакам » биёмурзод худои шуморо , «у ҳўи أрҳми алроҳмин ( 92 ) » ва ӯ меҳрбонтар меҳрбононаст .
«قالَ لا تَثْرِیبَ عَلَیْکُمُ الْیَوْمَ» یوسف گفت بر شما سرزنش نیست امروز، «یَغْفِرُ اللَّهُ لَکُمْ» بیامرزاد خدای شما را، «وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ (۹۲)» و او مهربانتر مهربانان است.