Қавлаи таъолӣ : « азҳбўои бқмисии ҳозо » бибаред ин пероҳани ман , « Фأлқўаҳи алии ваҷҳи أбӣ » онро бар рӯй падар ман афканед , « иأти бсиро » то бо бенаӣ ояд , «у أтўнии бأҳлкми أҷмъин ( 93 ) »у касони хеши ҳама бмн оред . «у лмои фаслати алъир » чун корвони гусастаи гашт аз Миср , « қоли أбўҳм » падари эшон ёқӯб гуфт , « إнии лأҷди риҳи Юсуф » ман буи Юсуф меёбам , « луи лои أни тФндўн ( 94 ) » агар шумо марои нодону нобакор гӯй нахонед .

قوله تعالی: «اذْهَبُوا بِقَمِیصِی هذا» ببرید این پیراهن من، «فَأَلْقُوهُ عَلی‌ وَجْهِ أَبِی» آن را بر روی پدر من افکنید، «یَأْتِ بَصِیراً» تا با بینایی آید، «وَ أْتُونِی بِأَهْلِکُمْ أَجْمَعِینَ (۹۳)» و کسان خویش همه بمن آرید.«وَ لَمَّا فَصَلَتِ الْعِیرُ» چون کاروان گسسته گشت از مصر، «قالَ أَبُوهُمْ» پدر ایشان یعقوب گفت، «إِنِّی لَأَجِدُ رِیحَ یُوسُفَ» من بوی یوسف می‌یابم، «لَوْ لا أَنْ تُفَنِّدُونِ (۹۴)» اگر شما مرا نادان و نابکار گوی نخوانید.

« қолўои толлаҳ » гуфтанд бхдоӣ , « إнки лФии злолки алқдим ( 95 ) » ки таваҳҳум бар он меҳнати деринае .

«قالُوا تَاللَّهِ» گفتند بخدای، «إِنَّکَ لَفِی ضَلالِکَ الْقَدِیمِ (۹۵)» که توهم بر آن محنت دیرینه‌ای.

« Флмои أни ҷоءи албшир » чун бишорат диҳанда омад , « أлқоаҳи алии виҷҳа » пероҳанро бар рӯй падари афканд , « Фортди бсиро »у падар ба буии пероҳани бинои гашт , « қоли أи лами أқли лакам » гуфт на ман шуморо мегуфтам , « إнии أълми ман аллоҳи мо лои тълмўн ( 96 ) » ки ман аз худоӣ он донам ки шумо ндонед .

«فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِیرُ» چون بشارت دهنده آمد، «أَلْقاهُ عَلی‌ وَجْهِهِ» پیراهن را بر روی پدر افکند، «فَارْتَدَّ بَصِیراً» و پدر به بوی پیراهن بینا گشت، «قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَکُمْ» گفت نه من شما را می‌گفتم، «إِنِّی أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ (۹۶)» که من از خدای آن دانم که شما ندانید.

« қолўо ё أбоно » гуфтанд эй падари мо , « астғФри лнои знўбно » омурзиши хоҳи гуноҳони моро , « إнои кнои хотӣин ( 97 ) » ки мо бад кардем .

«قالُوا یا أَبانَا» گفتند ای پدر ما، «اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا» آمرزش خواه گناهان ما را، «إِنَّا کُنَّا خاطِئِینَ (۹۷)» که ما بد کردیم.

« қоли сўФи أстғФри лаками рабӣ » гуфт оре омурзиш хоҳам шуморо аз худованди хеш , « إнаҳи ҳўи алғФўри арраҳим ( 98 ) » ки аллоҳи таъолии айб пӯшаст меҳрбон .

«قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَکُمْ رَبِّی» گفت آری آمرزش خواهم شما را از خداوند خویش، «إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ (۹۸)» که اللَّه تعالی عیب پوش است مهربان.

« Флмои дхлўои алии Юсуф » чун бар Юсуф дар шуданд , « оўии إлиаҳи أбўиаҳ » падарроу холаро бо худ оварад , «у қоли адхлўои Мисри إни шоءи аллоҳи омнин ( 99 ) » ва гуфт дар оӣид дар Мисри эмини ани шоءи аллоҳ .

«فَلَمَّا دَخَلُوا عَلی‌ یُوسُفَ» چون بر یوسف در شدند، «آوی‌ إِلَیْهِ أَبَوَیْهِ» پدر را و خاله را با خود آورد، «وَ قالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ شاءَ اللَّهُ آمِنِینَ (۹۹)» و گفت در آئید در مصر ایمن ان شاء اللَّه.

«у рафъи أбўиаҳи алии алърш »у падарроу холаро бар тахти малики худ барад , «у хрўои ?лаи сҷдо »у ҳамагони вайро бсҷўди афтоданд , «у қол ё أбт » ва гуфт эй падар , « ҳозои таъвили рءёии ман қабл » ин саранҷоми он хоб манаст ки дида будам азин пеш , « қади ҷаълҳо рабии ҳқо » худованди ман онро рост кард , «у қади أҳсн бе » ва некуӣ кард бо ман , « إзи أхрҷнии ман алсҷн » ки маро аз зиндон берун оварад , «у ҷоءи бкми ман албдў » ва шуморо аз бодия бмн оварад , « ман баъди أни нзғи алшитон » пас он табоҳӣу оғолш ки деви афканд , « бинӣу байни إхўтӣ » миёни ману миёни бародарони ман , « إни рабии латифи лмои ишоء » худованди ман борӣк донисту дурбини кориро ки хоҳад , « إнаҳи ҳўи алълими алҳким ( 100 ) » ва доноӣаст рости дони рости кор .

«وَ رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلَی الْعَرْشِ» و پدر را و خاله را بر تخت ملک خود برد، «وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً» و همگان وی را بسجود افتادند، «وَ قالَ یا أَبَتِ» و گفت ای پدر، «هذا تَأْوِیلُ رُءْیایَ مِنْ قَبْلُ» این سرانجام آن خواب منست که دیده بودم ازین پیش، «قَدْ جَعَلَها رَبِّی حَقًّا» خداوند من آن را راست کرد، «وَ قَدْ أَحْسَنَ بِی» و نیکویی کرد با من، «إِذْ أَخْرَجَنِی مِنَ السِّجْنِ» که مرا از زندان بیرون آورد، «وَ جاءَ بِکُمْ مِنَ الْبَدْوِ» و شما را از بادیه بمن آورد، «مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّیْطانُ» پس آن تباهی و آغالش که دیو افکند، «بَیْنِی وَ بَیْنَ إِخْوَتِی» میان من و میان برادران من، «إِنَّ رَبِّی لَطِیفٌ لِما یَشاءُ» خداوند من باریک دانست و دوربین کاری را که خواهد، «إِنَّهُ هُوَ الْعَلِیمُ الْحَکِیمُ (۱۰۰)» و دانای است راست دان راست کار.