Қавлаи таъолӣ : « раби қади отитнии ман алмалик » худованди ман маро аз малики ин ҷаҳонӣ баҳра додӣ , «у ълмтнии ман таъвили алأҳодис » ва дар ман омухтӣ донистани саранҷоми хобҳо ки бенанд , « фотири алсмоўоту алأрз » эй кирдигори осмону замини бнўӣ , « أнти велеи фии алднёу алохраҳ » туе ёри ман дарин ҷаҳон ва дар он ҷаҳон « тўФнӣ мусалламан » бимирони маро бар мусулмонӣ , «у أлҳқнии болсолҳин ( 101 ) »у марои бникони расон .

قوله تعالی: «رَبِّ قَدْ آتَیْتَنِی مِنَ الْمُلْکِ» خداوند من مرا از ملک این جهانی بهره دادی، «وَ عَلَّمْتَنِی مِنْ تَأْوِیلِ الْأَحادِیثِ» و در من آموختی دانستن سرانجام خوابها که بینند، «فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» ای کردگار آسمان و زمین بنوی، «أَنْتَ وَلِیِّی فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ» تویی یار من درین جهان و در آن جهان «تَوَفَّنِی مُسْلِماً» بمیران مرا بر مسلمانی، «وَ أَلْحِقْنِی بِالصَّالِحِینَ (۱۰۱)» و مرا بنیکان رسان.

« злки ман أнбоءи алғиб » ин ҳадис аз хабарҳои нодидау нодониста туаст , « нўҳиаҳи إлик » ки пайғом май диҳеми онро бтў , « ва мо канти лдиҳм » ва ту набӯдӣ бнздики эшон ва бо эшон , « إзи أҷмъўои أмрҳм » он гуҳ ки он кори баҳам пуштӣ барсохтанд , « ва ҳам имкрўн ( 102 ) » ва он сози бад хеш месохтанд .

«ذلِکَ مِنْ أَنْباءِ الْغَیْبِ» این حدیث از خبرهای نادیده و نادانسته تو است، «نُوحِیهِ إِلَیْکَ» که پیغام می‌دهیم آن را بتو، «وَ ما کُنْتَ لَدَیْهِمْ» و تو نبودی بنزدیک ایشان و با ایشان، «إِذْ أَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ» آن گه که آن کار بهم پشتی برساختند، «وَ هُمْ یَمْکُرُونَ (۱۰۲)» و آن ساز بد خویش می‌ساختند.

« ва мо أксри анносу луи ҳирсати бмؤмнин ( 103 ) »у бештари мардумон ҳар чанд ки ҳарис бошӣ бар имони эшон .

«وَ ما أَکْثَرُ النَّاسِ وَ لَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِینَ (۱۰۳)» و بیشتر مردمان هر چند که حریص باشی بر ایمان ایشان.

« ва мо тсӣлҳми алайҳи ман أҷр » ва азишон музд наме хоҳӣ , « إни ҳўи إлои зикри ллъолмин ( 104 ) » нест ин пайғоми магари ёдӣ аз аллоҳи ҷаҳонёнро .

«وَ ما تَسْئَلُهُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ» و ازیشان مزد نمی‌خواهی، «إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ لِلْعالَمِینَ (۱۰۴)» نیست این پیغام مگر یادی از اللَّه جهانیان را.

«у кأини ман ояи фии алсмоўоту алأрз » ва чанд нишон дар осмону замин , « имрўни алайҳо » ки май гузаранд бар он « ва ҳам анҳо мързўн ( 105 ) » ва эшон аз он рӯйҳои гардонидау ғофил .

«وَ کَأَیِّنْ مِنْ آیَةٍ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» و چند نشان در آسمان و زمین، «یَمُرُّونَ عَلَیْها» که می‌گذرند بر آن «وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ (۱۰۵)» و ایشان از آن رویهای گردانیده و غافل.

« ва мо иؤмни أксрҳми биллоҳ »у бнгрўнди бештари эшон бхдоӣ , « إло ва ҳам мшркўн ( 106 ) » магар дар он гиравидан бо худоӣ анбоз гиранд .

«وَ ما یُؤْمِنُ أَکْثَرُهُمْ بِاللَّهِ» و بنگروند بیشتر ایشان بخدای، «إِلَّا وَ هُمْ مُشْرِکُونَ (۱۰۶)» مگر در آن گرویدن با خدای انباز گیرند.

« أи Фأмнўои أни тأтиҳм » эмин шаванд ки боишон ояд , « ғошияи ман азоби аллоҳ » уқубатӣ ки печад аз азоби худоӣ , « أўи тأтиҳми алсоъаҳи бғтаҳ » ё боишон растохез ояд ногоҳ , « ва ҳам лои ишърўн ( 107 ) » ва эшон намедонанд .

«أَ فَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِیَهُمْ» ایمن شوند که بایشان آید، «غاشِیَةٌ مِنْ عَذابِ اللَّهِ» عقوبتی که پیچد از عذاب خدای، «أَوْ تَأْتِیَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً» یا بایشان رستاخیز آید ناگاه، «وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ (۱۰۷)» و ایشان نمی‌دانند.

« қул ҳзаҳи сиблатӣ » бигӯ роҳ ман инаст , « أдъўои إлии аллоҳ » михўонм бо худоӣ , « алии басираи أно ва ман атбънӣ » бар дидаи варӣу дурустӣу пайдое , ҳам ман ва ҳам онк бар пай ман бияёд , «у субҳони аллоҳ »у сазовории худои рост , « ва мо أнои ман алмшркин ( 108 ) » ва ман на аз анбози гирону ҳамтои гӯйонам .

«قُلْ هذِهِ سَبِیلِی» بگو راه من اینست، «أَدْعُوا إِلَی اللَّهِ» میخوانم با خدای، «عَلی‌ بَصِیرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِی» بر دیده وری و درستی و پیدایی، هم من و هم آنک بر پی من بیاید، «وَ سُبْحانَ اللَّهِ» و سزاواری خدای راست، «وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِکِینَ (۱۰۸)» و من نه از انباز گیران و همتا گویانم.

« ва мо أрслнои ман қблк »у нФрстодими пеш аз ту бпиғом , « إло рҷоло наваҳй إлиҳми ман أҳли алқрӣ » магари мардоне аз шаҳрҳои пароканда , пайғом расонида меомад боишон , « أи Флми исирўои фии алأрз » бнрўнд дар замин , « Финзрўои Киеви кони оқибаи аллазӣнаи ман қиблаам » то бенанд ки чун буд саранҷоми эшон ки пеш аз эшон буданд , «у лдори алохраҳи хайр »у баростӣ ки сарои он ҷаҳонӣ ба , « ллзини атқўо » эшонро ки бпрҳизиднд , « أи Флои тъқлўн ( 109 ) » дар намеёбанд ки чунинаст .

«وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ» و نفرستادیم پیش از تو بپیغام، «إِلَّا رِجالًا نُوحِی إِلَیْهِمْ مِنْ أَهْلِ الْقُری‌» مگر مردانی از شهرهای پراکنده، پیغام رسانیده می‌آمد بایشان، «أَ فَلَمْ یَسِیرُوا فِی الْأَرْضِ» بنروند در زمین، «فَیَنْظُرُوا کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ» تا بینند که چون بود سرانجام ایشان که پیش از ایشان بودند، «وَ لَدارُ الْآخِرَةِ خَیْرٌ» و براستی که سرای آن جهانی به، «لِلَّذِینَ اتَّقَوْا» ایشان را که بپرهیزیدند، «أَ فَلا تَعْقِلُونَ (۱۰۹)» در نمی‌یابند که چنین است.

« ҳатто إзои астиأси алрсл » то он гуҳ ки навмед шуданд пайғомбарон , «у знўои أнҳми қади кзбўо » ва чунон донистанд ки эшонро дурӯғ зан гирифтанд , « ҷоءҳми нсрно » он гуҳ ки боишон омад ёрӣ додан мо , « Фнҷии ман ншоء » то бурҳонем ӯро ки хоҳем , «у лои ирди бأсно » ва боз дошта наёяд зуд гирифтан мо , « ани алқўми алмҷрмин ( 110 ) » аз гуруҳи бадкорон .

«حَتَّی إِذَا اسْتَیْأَسَ الرُّسُلُ» تا آن گه که نومید شدند پیغامبران، «وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ کُذِبُوا» و چنان دانستند که ایشان را دروغ زن گرفتند، «جاءَهُمْ نَصْرُنا» آن گه که بایشان آمد یاری دادن ما، «فَنُجِّیَ مَنْ نَشاءُ» تا برهانیم او را که خواهیم، «وَ لا یُرَدُّ بَأْسُنا» و باز داشته نیاید زود گرفتن ما، «عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِینَ (۱۱۰)» از گروه بدکاران.

« лақади кони фии қссҳми ибра » дар қиссаҳои эшон ъбртисту панд доданӣ , « лأўлии алأлбоб » хирадмандону худовандони мағзро , « мо кони ҳдисои иФтрӣ » ин ҳадис на фарои сохта ва ниҳодааст , «у локини тасдиқи алзии байни идиаҳ » локини устувори доштану рости гӯй гирифтани таврот ва Инҷиласт азин пеш , «у тафсили кули шайъи ء »у пайдо кардан ҳар чиз ки дар тасдиқи Мусаддиқро дар май бояд , «у ҳудоу раҳмаи лқўми иؤмнўн ( 111 ) »у роҳи нмўнӣу бахшоишии эшонро ки мегаравиданд .

«لَقَدْ کانَ فِی قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ» در قصّه‌های ایشان عبرتیست و پند دادنی، «لِأُولِی الْأَلْبابِ» خردمندان و خداوندان مغز را، «ما کانَ حَدِیثاً یُفْتَری‌» این حدیث نه فرا ساخته و نهاده است، «وَ لکِنْ تَصْدِیقَ الَّذِی بَیْنَ یَدَیْهِ» لکن استوار داشتن و راست گوی گرفتن تورات و انجیل است ازین پیش، «وَ تَفْصِیلَ کُلِّ شَیْ‌ءٍ» و پیدا کردن هر چیز که در تصدیق مصدّق را در می‌باید، «وَ هُدیً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ (۱۱۱)» و راه نمونی و بخشایشی ایشان را که می‌گرویدند.