Қавлаи таъолӣ : إзи қолўои лиўсФу أхўаҳи бародарон Юсуф гуфтанд баростӣ ки Юсуф ва ҳам модар ӯ , أҳби إлии أбинои мнои дӯст тараст бпдри мо аз мо ,у нҳни асаба ва моем гуруҳеи даҳ тан , إни أбонои лФии залоли мубин ( 8 ) падари мо дар меҳри ин ду бародар дар залолӣаст ошкоро .

قوله تعالی: إِذْ قالُوا لَیُوسُفُ وَ أَخُوهُ برادران یوسف گفتند براستی که یوسف و هم مادر او، أَحَبُّ إِلی‌ أَبِینا مِنَّا دوست تر است بپدر ما از ما، وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ و ما ایم گروهی ده تن، إِنَّ أَبانا لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ (۸) پدر ما در مهر این دو برادر در ضلالی است آشکارا.

Ақтлўо Юсуф бикашед Юсуфро , أўи атрҳўаҳи أрзо ё ӯро бияфканед бзминӣ « ихли лаками ваҷҳи أбикм » то пардохта гардад шумороу холӣ рӯй падари шумоу меҳри дил ӯ , «у ткўнўои ман баъдаи қўмои солеҳин ( 9 ) » ва пас он гуруҳе бошед аз некону тоӣбон .

اقْتُلُوا یُوسُفَ بکشید یوسف را، أَوِ اطْرَحُوهُ أَرْضاً یا او را بیفکنید بزمینی «یَخْلُ لَکُمْ وَجْهُ أَبِیکُمْ» تا پرداخته گردد شما را و خالی روی پدر شما و مهر دل او، «وَ تَکُونُوا مِنْ بَعْدِهِ قَوْماً صالِحِینَ (۹)» و پس آن گروهی باشید از نیکان و تائبان.

« қол қоил манеҳам » аз миёни он бародарони гӯянда Эй гуфт , « лои тқтлўои Юсуф » мкшиди Юсуфро , «у أлқўаҳи фии ғиобати алҷб » ва бияфканед ӯро дар кунҷи қаъри чоҳ , « илтқтаҳи баъзи алсёраҳ » то бар гирад ӯро касе аз корвонён , « إни кантами фоилин » ( 10 ) агар хоҳед кард .

«قالَ قائِلٌ مِنْهُمْ» از میان آن برادران گوینده‌ای گفت، «لا تَقْتُلُوا یُوسُفَ» مکشید یوسف را، «وَ أَلْقُوهُ فِی غَیابَتِ الْجُبِّ» و بیفکنید او را در کنج قعر چاه، «یَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّیَّارَةِ» تا بر گیرد او را کسی از کاروانیان، «إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ» (۱۰) اگر خواهید کرد.

« қолўо ё أбоно » гуфтанд эй падари мо , « мо лаки лои тأмнои алии Юсуф » чист туро ки моро устувори нмидорӣ бар Юсуф «у إнои ?лаи лносҳўн » ( 11 ) ва мо ӯро нек хоҳонем .

«قالُوا یا أَبانا» گفتند ای پدر ما، «ما لَکَ لا تَأْمَنَّا عَلی‌ یُوسُفَ» چیست ترا که ما را استوار نمیداری بر یوسف «وَ إِنَّا لَهُ لَناصِحُونَ» (۱۱) و ما او را نیک خواهانیم.

« أрслаҳи маънои ғдо » бифирист ӯро бо мо фардо , « иртъу илъб » то мо гила чаронем ва ӯ бозӣ кунад , «у إнои ?лаи лҳоФзўн » ( 12 ) ва мо ӯро нигаҳ бон бошем .

«أَرْسِلْهُ مَعَنا غَداً» بفرست او را با ما فردا، «یَرْتَعْ وَ یَلْعَبْ» تا ما گلّه چرانیم و او بازی کند، «وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ» (۱۲) و ما او را نگه بان باشیم.

« қоли إнии лиҳзннӣ » ёқӯб гуфт маро андўҳгн медорад , « أни тзҳбўо ба » ки шумо ӯро бибаред , «у أхоФи أни иأклаҳи алзӣб » ва май тарсам ки гург ӯро бихӯрад , «у أнтми анҳу ғоФлўн » ( 13 ) ва шумо азуи ноогоҳ .

«قالَ إِنِّی لَیَحْزُنُنِی» یعقوب گفت مرا اندوهگن میدارد، «أَنْ تَذْهَبُوا بِهِ» که شما او را ببرید، «وَ أَخافُ أَنْ یَأْکُلَهُ الذِّئْبُ» و می‌ترسم که گرگ او را بخورد، «وَ أَنْتُمْ عَنْهُ غافِلُونَ» (۱۳) و شما ازو ناآگاه.

« қолўои лӣни أклаҳи алзӣбу нҳни асаба » гуфтанд агар гург ӯро бихӯрад ва мо даҳ тан , « إнои إзои лхосрўн » ( 14 ) мо он гуҳи зойеъи гзорндгоним .

«قالُوا لَئِنْ أَکَلَهُ الذِّئْبُ وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ» گفتند اگر گرگ او را بخورد و ما ده تن، «إِنَّا إِذاً لَخاسِرُونَ» (۱۴) ما آن گه ضایع گذارندگانیم.

« Флмои зҳбўо ба » чун ббрднд ӯро , «у أҷмъўо » ва дар дил карданд , « أни иҷълўаҳи фии ғиобати алҷб » ки ӯро дар кунҷ чоҳ кунанд , «у أўҳинои إлиаҳ »у пайғоми додеми мо бова , « лтнбӣнҳми бأмрҳми ҳозо » ночори эшонро хабар кунӣ бончаҳ мекунанд имрӯз , « ва ҳам лои ишърўн » ( 15 ) ва эшон намедонанд .

«فَلَمَّا ذَهَبُوا بِهِ» چون ببردند او را، «وَ أَجْمَعُوا» و در دل کردند، «أَنْ یَجْعَلُوهُ فِی غَیابَتِ الْجُبِّ» که او را در کنج چاه کنند، «وَ أَوْحَیْنا إِلَیْهِ» و پیغام دادیم ما باو، «لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِأَمْرِهِمْ هذا» ناچار ایشان را خبر کنی بآنچه میکنند امروز، «وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ» (۱۵) و ایشان نمی‌دانند.

«у ҷоؤи أбоҳми ъшоءи ибкўн » ( 16 ) омаданд бо падари хеши шабонгоҳ ва мегиристанд .

«وَ جاؤُ أَباهُمْ عِشاءً یَبْکُونَ» (۱۶) آمدند با پدر خویش شبانگاه و می گریستند.

« қолўо ё أбоно » гуфтанд эй падари мо , « إнои зҳбнои нстбқ » мо рафтем ки тир андозем , «у тркно Юсуф ъанд мтоъно »у Юсуфро гузоштем бнздики рахту колои хеш , « Фأклаҳи алзӣб » гург ӯро бихӯрад , « ва мо أнти бмؤмни лно » ва ту моро бостўор нахоҳӣ дошт , «у луи кнои содиқин » ( 17 ) ва ҳар чанд ки мо рости гўӣим .

«قالُوا یا أَبانا» گفتند ای پدر ما، «إِنَّا ذَهَبْنا نَسْتَبِقُ» ما رفتیم که تیر اندازیم، «وَ تَرَکْنا یُوسُفَ عِنْدَ مَتاعِنا» و یوسف را گذاشتیم بنزدیک رخت و کالای خویش، «فَأَکَلَهُ الذِّئْبُ» گرگ او را بخورد، «وَ ما أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَنا» و تو ما را باستوار نخواهی داشت، «وَ لَوْ کُنَّا صادِقِینَ» (۱۷) و هر چند که ما راست گوئیم.

«у ҷоؤи алӣ қмисаҳ бидам кизб » ва омаданд хӯн бдрўғ овараданд бар пероҳан ӯ , « қоли бали сўлти лаками أнФскми أмро » ёқӯб гуфт на чунон ки танҳои шумо шуморо корӣ бар орост , « Фсбри ҷамил » акнӯн кори ман шикебеаст некӯ , «у аллоҳи алмстъони алии мо тсФўн » ( 18 )у ёрии хости ман ба худоӣаст бар ончӣ шумо мегуед ва сифат мекунед .

«وَ جاؤُ عَلی‌ قَمِیصِهِ بِدَمٍ کَذِبٍ» و آمدند خون بدروغ آوردند بر پیراهن او، «قالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنْفُسُکُمْ أَمْراً» یعقوب گفت نه چنان که تنهای شما شما را کاری بر آراست، «فَصَبْرٌ جَمِیلٌ» اکنون کار من شکیبایی است نیکو، «وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ عَلی‌ ما تَصِفُونَ» (۱۸) و یاری خواست من به خدای است بر آنچه شما می‌گویید و صفت میکنید.