Қавлаи таъолӣ : «у ҷоءти сайёра » омад корвонӣ , « Фأрслўои воридаам » ва фиристоданд оби ҷӯйу оби сози хеш , « Фأдлии далва »у далв дар чоҳ гузошт , « қол ё башарӣ » гуфт эй шодёи маро , « ҳозои ғулом » онки ғуломӣ , «у أсрўаҳи бзоъаҳ » ва ӯро пинҳон карданд ва бизоъатӣ сохтанд , «у аллоҳи алӣами бмои иъмлўн ( 9 ) »у аллоҳи доно буд баҳр чаҳ мекарданд .

قوله تعالی: «وَ جاءَتْ سَیَّارَةٌ» آمد کاروانی، «فَأَرْسَلُوا وارِدَهُمْ» و فرستادند آب جوی و آب ساز خویش، «فَأَدْلی‌ دَلْوَهُ» و دلو در چاه گذاشت، «قالَ یا بُشْری‌» گفت ای شادیا مرا، «هذا غُلامٌ» آنک غلامی، «وَ أَسَرُّوهُ بِضاعَةً» و او را پنهان کردند و بضاعتی ساختند، «وَ اللَّهُ عَلِیمٌ بِما یَعْمَلُونَ (۹)» و اللَّه دانا بود بهر چه میکردند.

«у шрўаҳи бсмни бахс » бФрўхтнд ӯро ббҳоиӣ коста хаст , « дроҳми маъдӯда » дар май чанд бар шимурда , «у конўои фӣаи ман алзоҳдин » ( 20 ) вайро аз арзони фурӯхтан дареғ надоштанд .

«وَ شَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ» بفروختند او را ببهایی کاسته خست، «دَراهِمَ مَعْدُودَةٍ» در می‌چند بر شمرده، «وَ کانُوا فِیهِ مِنَ الزَّاهِدِینَ» (۲۰) وی را از ارزان فروختن دریغ نداشتند.

«у қоли алзии аштроаҳи ман Мисри ломрأтаҳ » ӯ ки бихаред вайро дар Мисри аҳли хешро гуфт , « أкрмии мсўоаҳ » гиромии дори ҷои ин ғулом , « ъсии أни инФъно » магар ки рӯзӣ бакор ояд моро , « أўи нтхзаҳи влдо » ва бФрзндӣ гирем ӯро , «у кзлки мкнои лиўсФи фии алأрз » ва ҳам чунон ҷои додеми Юсуфро дар замин , «у лнълмаҳи ман таъвили алأҳодис » ва то ӯро таъбири хобу дониши саранҷом он омӯзем , «у аллоҳи ғолиби алии أмраҳ »у аллоҳ ғалаба карду хост ӯ дар кори Юсуф , «у локини أксри анноси лои иълмўн » ( 21 ) локини бештар мардумон ндонанд .

«وَ قالَ الَّذِی اشْتَراهُ مِنْ مِصْرَ لِامْرَأَتِهِ» او که بخرید وی را در مصر اهل خویش را گفت، «أَکْرِمِی مَثْواهُ» گرامی دار جای این غلام، «عَسی‌ أَنْ یَنْفَعَنا» مگر که روزی بکار آید ما را، «أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَداً» و بفرزندی گیریم او را، «وَ کَذلِکَ مَکَّنَّا لِیُوسُفَ فِی الْأَرْضِ» و هم چنان جای دادیم یوسف را در زمین، «وَ لِنُعَلِّمَهُ مِنْ تَأْوِیلِ الْأَحادِیثِ» و تا او را تعبیر خواب و دانش سرانجام آن آموزیم، «وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلی‌ أَمْرِهِ» و اللَّه غلبه کرد و خواست او در کار یوسف، «وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَعْلَمُونَ» (۲۱) لکن بیشتر مردمان ندانند.

«у лмои блғи أшдаҳ » чун бзўрмнд ҷавонӣ расед , « отиноаҳи ҳукамоу уламо » ӯро ҳикмати додему илм , «у кзлки нҷзии алмҳснин » ( 22 ) ва чунон кунем бо некӯкорон .

«وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ» چون بزورمند جوانی رسید، «آتَیْناهُ حُکْماً وَ عِلْماً» او را حکمت دادیم و علم، «وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ» (۲۲) و چنان کنیم با نیکوکاران.

«у роўдтаҳи алтии ҳўи фии байтҳо ан нафса » он зан дар ҷусту ҷӯии тан Юсуф нишасту гаштани гирд ӯ ва хостан ӯ худро , «у ғлқти алأбўоб » ва дарҳо дарбаст , «у қолати ҳяти лак » ва гуфт сохтаам туро , « қоли маози аллоҳ » Юсуф гуфт боз дошт хост ва зинҳор хости ман бхдоӣаст , « إнаҳи рабии أҳсни мсўоӣ » Сайиди ман марои некӯ ҷой доду гиромии ҷои сохт , « إнаҳи лои иФлҳи алзолмўн » ( 23 ) бдрстӣ ки ситамкорони пирӯзи нёинд .

«وَ راوَدَتْهُ الَّتِی هُوَ فِی بَیْتِها عَنْ نَفْسِهِ» آن زن در جست و جوی تن یوسف نشست و گشتن گرد او و خواستن او خود را، «وَ غَلَّقَتِ الْأَبْوابَ» و درها دربست، «وَ قالَتْ هَیْتَ لَکَ» و گفت ساخته‌ام ترا، «قالَ مَعاذَ اللَّهِ» یوسف گفت باز داشت خواست و زینهار خواست من بخدای است، «إِنَّهُ رَبِّی أَحْسَنَ مَثْوایَ» سیّد من مرا نیکو جای داد و گرامی جای ساخت، «إِنَّهُ لا یُفْلِحُ الظَّالِمُونَ» (۲۳) بدرستی که ستمکاران پیروز نیایند.