Қавлаи таъолӣ : « аллоҳи иълм » худоӣ медонад , « мо таҳаммули кули أнсӣ » онч дар шикам ҳар модае , « ва мо тғизи алأрҳом » ва ҳар чаҳ раҳмҳо коҳад , « ва мо тздод »у онч раҳмҳо афзоед , «у кули шайъи ءи ъндаҳи бмқдор ( 8 ) » ва он ҳама ҳар як бнздик ӯ бондозаҳ эй .

قوله تعالی: «اللَّهُ یَعْلَمُ» خدای می‌داند، «ما تَحْمِلُ کُلُّ أُنْثی‌» آنچ در شکم هر ماده‌ای، «وَ ما تَغِیضُ الْأَرْحامُ» و هر چه رحم‌ها کاهد، «وَ ما تَزْدادُ» و آنچ رحمها افزاید، «وَ کُلُّ شَیْ‌ءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ (۸)» و آن همه هر یک بنزدیک او باندازه‌ای.

« олами алғибу алшҳодаҳ » донои ниҳону ошкоро , « алкбири алмтъол ( 9 ) » он бузурги пок бе айби бартар .

«عالِمُ الْغَیْبِ وَ الشَّهادَةِ» دانای نهان و آشکارا، «الْکَبِیرُ الْمُتَعالِ (۹)» آن بزرگ پاک بی عیب برتر.

« сўоءи мнкм » яксонаст аз шумо , « ман أсри алқўл » он кас ки ниҳон дорад сухани хеш , « ва ман ҷҳр ба » ё ошкороу ббонг , « ва ман ҳўи мстхФи боллил » ва яксонаст аз шумо он кас ки пӯшидааст дар зери ҷомаи шаб ва ниҳон гашта дар шаби торик , «у сорби болнҳор ( 10 ) » ва он кас ки ошкоро равост буруз .

«سَواءٌ مِنْکُمْ» یکسانست از شما، «مَنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ» آن کس که نهان دارد سخن خویش، «وَ مَنْ جَهَرَ بِهِ» یا آشکارا و ببانگ، «وَ مَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّیْلِ» و یکسانست از شما آن کس که پوشیده است در زیر جامه شب و نهان گشته در شب تاریک، «وَ سارِبٌ بِالنَّهارِ (۱۰)» و آن کس که آشکارا رواست بروز.

« ?лаи мъқбот » худоиро Фриштгонӣанд , « ман байни идиаҳ ва ман халафа » пеши банда ва пас ӯ , « иҳФзўнаҳ » микўшнди бандаро « ман أмри аллоҳ » бФрмони аллоҳ , « إни аллоҳи лои иғири мо бқўм » тағйир накунаду бнгрдонди ончӣ қавмӣ доранд ва дар он бошанд аз некуии ҳол , « ҳатто иғирўои мо бأнФсҳм » то эшон тағйир кунанду бгрдоннди ончӣ бар даст доранд аз некуии афъол , «у إзои أроди аллоҳи бқўми сўءо » ва чун худои бқўмӣ бадӣ хоҳад , « Флои марди ?ла » боздошту бози пас барад нест онро , « ва мо ?лаами ман дунаи ман вол ( 11 ) » ва эшонро ҷузи азуи худовандгорӣ ва корсозӣ нест .

«لَهُ مُعَقِّباتٌ» خدای را فریشتگانی‌اند، «مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ» پیش بنده و پس او، «یَحْفَظُونَهُ» میکوشند بنده را «مِنْ أَمْرِ اللَّهِ» بفرمان اللَّه، «إِنَّ اللَّهَ لا یُغَیِّرُ ما بِقَوْمٍ» تغییر نکند و بنگرداند آنچه قومی دارند و در آن باشند از نیکویی حال، «حَتَّی یُغَیِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ» تا ایشان تغییر کنند و بگردانند آنچه بر دست دارند از نیکویی افعال، «وَ إِذا أَرادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوْءاً» و چون خدا بقومی بدی خواهد، «فَلا مَرَدَّ لَهُ» بازداشت و باز پس برد نیست آن را، «وَ ما لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ والٍ (۱۱)» و ایشان را جز ازو خداوندگاری و کارسازی نیست.

« ҳўи алзии ирикми албрқ » аллоҳ ӯст ки менамояд шуморо дурахш « хўФоу тмъо » биму умедро , «у иншии алсҳоби алсқол ( 12 ) » ва месозад меғҳои гронбори пари об .

«هُوَ الَّذِی یُرِیکُمُ الْبَرْقَ» اللَّه اوست که مینماید شما را درخش «خَوْفاً وَ طَمَعاً» بیم و امید را، «وَ یُنْشِئُ السَّحابَ الثِّقالَ (۱۲)» و می‌سازد میغهای گرانبار پر آب.

«у исбҳи алръди бҳмдаҳ » ва тасбеҳ мекунаду худоиро меситояд раъди бҳмд ӯ , «у алмлоӣкаҳи ман хиФтаҳ »у Фриштгон ҳам меситоянд ӯро аз бим ӯ , «у ирсли алсўоъқ » ва май кушояд дар ҳавои гоҳи гоҳи дурахш бо овозу оташи сӯзон , « Фисиби баҳои ман ишоء » мерасонад чизе аз он бонкс ки хоҳад , « ва ҳам иҷодлўни фии аллоҳ » ва эшон ки пайкор мекунанд бо худои таъолӣ , «у ҳўи шадиди алмҳол ( 13 ) »у аллоҳи таъолии сахт макрасту зуди кор .

«وَ یُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ» و تسبیح میکند و خدای را می‌ستاید رعد بحمد او، «وَ الْمَلائِکَةُ مِنْ خِیفَتِهِ» و فریشتگان هم می‌ستایند او را از بیم او، «وَ یُرْسِلُ الصَّواعِقَ» و می‌گشاید در هوا گاه گاه درخش با آواز و آتش سوزان، «فَیُصِیبُ بِها مَنْ یَشاءُ» میرساند چیزی از آن بآنکس که خواهد، «وَ هُمْ یُجادِلُونَ فِی اللَّهِ» و ایشان که پیکار می‌کنند با خدای تعالی، «وَ هُوَ شَدِیدُ الْمِحالِ (۱۳)» و اللَّه تعالی سخت مکر است و زود کار.

« ?лаи дъўаҳ алҳақ » ӯст ки ӯро худоӣ хонанд ва сазад , «у аллазӣнаи идъўни ман дуна » ва эшон ки худои михўоннди эшонро фурӯд аз аллоҳ , « лои истҷибўни ?лаами бшии ء » эшонро бакори нёинд ва посух накунанд ҳичиз , « إлои кбости кФиаҳи إлии алмоء » магар чун касе ки даст занад боб « либлғи Фоаҳ » то бдҳн ӯ расад , « ва мо ҳўи бболғаҳ »у оби бадасти намӯдан ё бқбзаҳ гирифтан бдҳн нарасад , « ва мо дъоءи алкоФрин » ва нест ин боз хонд кофарон , « إлои фии залол ( 14 ) » магар дар зойеъӣу беҳудагӣу гумроҳӣ .

«لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ» اوست که او را خدای خوانند و سزد، «وَ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ» و ایشان که خدای میخوانند ایشان را فرود از اللَّه، «لا یَسْتَجِیبُونَ لَهُمْ بِشَیْ‌ءٍ» ایشان را بکار نیایند و پاسخ نکنند هیچیز، «إِلَّا کَباسِطِ کَفَّیْهِ إِلَی الْماءِ» مگر چون کسی که دست زند بآب «لِیَبْلُغَ فاهُ» تا بدهن او رسد، «وَ ما هُوَ بِبالِغِهِ» و آب بدست نمودن یا بقبضه گرفتن بدهن نرسد، «وَ ما دُعاءُ الْکافِرِینَ» و نیست این باز خواند کافران، «إِلَّا فِی ضَلالٍ (۱۴)» مگر در ضایعی و بیهودگی و گمراهی.

«у ллаҳи исҷд »у худоиро суҷуд мекунад , « ман фии алсмоўоту алأрз » ҳар ки дар осмон ва заминаст , « тўъо ва карҳо » бхўши комгӣу фармонбардорӣу бнокомӣ , «у злолҳм »у сояҳои эшон , « болғдўу алосол ( 15 ) » бомдоди сӯии ғарбу шабонгоҳи сӯии шарқ .

«وَ لِلَّهِ یَسْجُدُ» و خدای را سجود میکند، «مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» هر که در آسمان و زمین است، «طَوْعاً وَ کَرْهاً» بخوش کامگی و فرمانبرداری و بناکامی، «وَ ظِلالُهُمْ» و سایه‌های ایشان، «بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ (۱۵)» بامداد سوی غرب و شبانگاه سوی شرق.

« қул ман раби алсмоўоту алأрз » гӯй кист худованди ҳафт осмон ва ҳафт замин , « қул аллоҳ » ҳам ту гӯии аллоҳ таъолӣаст , « қул أи Фотхзтми ман дунаи أўлёء » бигӯ шумо пас фурӯди азу худоён гирифтед , « лои имлкўни лأнФсҳм » ки натавонанд ва надоранд танҳои хешро , « нФъоу лои зро » на судӣ ва на газандӣ , « қул ҳилли истўии алأъмӣу албсир » бигӯ яксон буд нобӣноу бино , « أми ҳилли тстўии алзлмоту алнўр » ё ҳаргизи яксон буд торикӣу равшаноӣ , « أми ҷълўои ллаҳи шурако » ё худоиро анбози хонданд ва ниҳоданд , « хлқўои кхлқаҳ » ки чунонк аллоҳи таъолии офарид эшон офариданд , « Фтшобаҳи алхлқи алайҳим » то офариниши аллоҳу офариниши анбозони вай баҳам монаст , « қул аллоҳи холиқи кули шайъи ء » бигӯӣ аллоҳ таъолӣаст офаридагор ҳар чизе аз офарӣда , «у ҳўи алвоҳади алқҳор ( 16 ) » ва ӯст он яктои бози шикананда ҳар ком .

«قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» گوی کیست خداوند هفت آسمان و هفت زمین، «قُلِ اللَّهُ» هم تو گوی اللَّه تعالی است، «قُلْ أَ فَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِیاءَ» بگو شما پس فرود ازو خدایان گرفتید، «لا یَمْلِکُونَ لِأَنْفُسِهِمْ» که نتوانند و ندارند تنهای خویش را، «نَفْعاً وَ لا ضَرًّا» نه سودی و نه گزندی، «قُلْ هَلْ یَسْتَوِی الْأَعْمی‌ وَ الْبَصِیرُ» بگو یکسان بود نابینا و بینا، «أَمْ هَلْ تَسْتَوِی الظُّلُماتُ وَ النُّورُ» یا هرگز یکسان بود تاریکی و روشنایی، «أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَکاءَ» یا خدای را انباز خواندند و نهادند، «خَلَقُوا کَخَلْقِهِ» که چنانک اللَّه تعالی آفرید ایشان آفریدند، «فَتَشابَهَ الْخَلْقُ عَلَیْهِمْ» تا آفرینش اللَّه و آفرینش انبازان وی بهم مانست، «قُلِ اللَّهُ خالِقُ کُلِّ شَیْ‌ءٍ» بگوی اللَّه تعالی است آفریدگار هر چیزی از آفریده، «وَ هُوَ الْواحِدُ الْقَهَّارُ (۱۶)» و اوست آن یکتای باز شکننده هر کام.