Қавлаи таъолӣ : « бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » самоъи бисмии аллоҳи иўҷби алҳибаҳу алҳибаҳи ттзмни алФноءу алғибаҳ , самоъи арраҳмони арраҳими иўҷби алҳзўру алоўбаҳу алҳзўри итзмни албқоءу алқрбаҳ , ман асмъаҳи бисмии аллоҳи адҳшаҳи фии кашфи ҷалола ва ман асмъаҳи арраҳмони арраҳими айшаи блтФи ҷамолау карами аФзолаҳ , аллоҳаст қодиру қадими мустуҷиби қадам , рҳмнаст қоҳиру азими мустаҳаққи азм , раҳимаст ғоФру ҳалими сзоءи фазлу карам , эй мҳимни акрам вае мФзли арҳм , эй мҳтҷби бҷлоли мутаҷаллии бикрам , на бо қурби ту андӯҳаст на бо ёди ту ғам .

قوله تعالی: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» سماع بسم اللَّه یوجب الهیبة و الهیبة تتضمّن الفناء و الغیبة، سماع الرّحمن الرّحیم یوجب الحضور و الاوبة و الحضور یتضمن البقاء و القربة، من اسمعه بسم اللَّه ادهشه فی کشف جلاله و من اسمعه الرّحمن الرّحیم عیشه بلطف جماله و کرم افضاله، اللَّه است قادر و قدیم مستوجب قدم، رحمن است قاهر و عظیم مستحق عظم، رحیم است غافر و حلیم سزاء فضل و کرم، ای مهیمن اکرم و ای مفضل ارحم، ای محتجب بجلال متجلّی بکرم، نه با قرب تو اندوه است نه با یاد تو غم.

Кор онаст ки ту дар гирифтӣ , роҳ онаст ки ту намӯдӣ , қисмат онаст ки ту кардӣ пеш аз лавҳу пеш аз қалам , қазои қзоءи туу хости хости туу ҳукми ҳукми ту , ҳукми дигарон ҳама майласту ситам :

کار آنست که تو در گرفتی، راه آنست که تو نمودی، قسمت آنست که تو کردی پیش از لوح و پیش از قلم، قضا قضاء تو و خواست خواست تو و حکم حکم تو، حکم دیگران همه میل است و ستم:

Аллоҳаст офаридагори ҷаҳонён , рҳмнаст рӯзии гумори ҳамагон , раҳимаст омрзгори муъминон , аллоҳаст офаринанда беназир , рҳмнаст прўронндаҳу дасти гир , раҳимаст омурзандау узрпазир , ҳар чанд ки хрдбинаст азим ва бузургвораст , ҳар чанд ки сахт гираст фарои гузор ва осон гузораст , дар сифати иззати ваии ҳам нур ва ҳам нораст , бнори иззати қавмиро май гудозад , бнўри иззати қавмиро май навзод , он сӯхтаро бъдли худ дар зулмот куфр медорад , ва он навохтаро бФзли худ бдъўти Мустафо ( с )у бнўри қуръони роҳ май намояд ва аз торикии бегонагӣ ба равшанои ошноӣ май орад , инаст ки раб Алъоламин гуфт : « китоби أнзлноаҳи إлики лтхрҷи анноси ман алзлмоти إлии алнўри бإзни рбҳм » эй Муҳамади ин чароғи қуръон ки дар даст туаст аФрўзндаҳи он моӣим , роҳбари буии он кас буд ки мо хоҳем .

اللَّه است آفریدگار جهانیان، رحمن است روزی گمار همگان، رحیم است آمرزگار مؤمنان، اللَّه است آفریننده بی نظیر، رحمن است پروراننده و دست گیر، رحیم است آمرزنده و عذر پذیر، هر چند که خردبین است عظیم و بزرگوار است، هر چند که سخت گیر است فرا گذار و آسان گذارست، در صفت عزّت وی هم نور و هم نار است، بنار عزّت قومی را می‌گدازد، بنور عزّت قومی را می‌ نوزاد، آن سوخته را بعدل خود در ظلمات کفر می‌دارد، و آن نواخته را بفضل خود بدعوت مصطفی (ص) و بنور قرآن راه می‌نماید و از تاریکی بیگانگی به روشنایی آشنایی می‌آرد، اینست که ربّ العالمین گفت: «کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَیْکَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ» ای محمد این چراغ قرآن که در دست تو است افروزنده آن مائیم، راهبر بوی آن کس بود که ما خواهیم.

Бузургон дайн гуфтанд нишони роҳи бурдани буии панҷ чизаст : аввали онки ҳақ ӯро қабул кунад чунонк гуфт ъзи ҷалола : « Фтқблҳои рабҳо бқбўли ҳасан » . Дигари онк ӯро даст гирад : « луи лои أни тадорука » сеюм дили вай дар худ бандад : «у рбтнои алии қлўбҳм » , чаҳоруми барқи дӯстӣ дар дили ваии тобад : « раъии кўкбо » панҷуми ҷони вайро буи висол даманд : «у алсбҳи إзои танаффус » ,у асли ин ҳамаи аноят азалӣаст , чун аноят буд тоъати сабаби мсўбт буду маъсияти сабаби мағфират , ва агар аноят набӯд тоъати сабаби надомат буду маъсияти сабаби шақоват .

بزرگان دین گفتند نشان راه بردن بوی پنج چیز است: اوّل آنک حق او را قبول کند چنانک گفت عزّ جلاله: «فَتَقَبَّلَها رَبُّها بِقَبُولٍ حَسَنٍ». دیگر آنک او را دست گیرد: «لَوْ لا أَنْ تَدارَکَهُ» سوم دل وی در خود بندد: «وَ رَبَطْنا عَلی‌ قُلُوبِهِمْ»، چهارم برق دوستی در دل وی تابد: «رَأی‌ کَوْکَباً» پنجم جان وی را بوی وصال دماند: «وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ»، و اصل این همه عنایت ازلی است، چون عنایت بود طاعت سبب مثوبت بود و معصیت سبب مغفرت، و اگر عنایت نبود طاعت سبب ندامت بود و معصیت سبب شقاوت.

« аллоҳи алзии ?лаи мо фии алсмоўот ва мо фии алأрз » қоли алўостӣ : алкўни каллаи ?лаи Фмни талаби алкўни ?фонаи алмкўн ва ман талаб алҳақ Фўҷдаҳи схри ?лаи алкўни бмои фӣа .

«اللَّهِ الَّذِی لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ» قال الواسطی: الکون کلّه له فمن طلب الکون فانّه المکون و من طلب الحقّ فوجده سخر له الکون بما فیه.

Ҳар ки хештанро Фомкўн доду дили худ Фосҳбт вай пардохт , коиноту ҳодисот яксар Фохдмт вай пардохт , мегуяд абдии ҳафт осмон ва ҳафт замин ва ҳар чаҳ дар онаст малику малики мост , ҳамаи бандау раҳеи мост , агар вафои аҳди моро миёни бандӣу чокари вори сар дар рбқаҳи тоъати ореи ҳамаро ҳалқаи чокарии ту дар гӯш кунему мусаххар ту гардонем , ва агар сар аз чанбар фармон бигардоне ё дили худ Фосҳбт ғайриӣ пардозии ҳамаро бхсмии ту бар пой кунему қадамгоҳи ту бар ту зиндон кунем .

هر که خویشتن را فامکون داد و دل خود فاصحبت وی پرداخت، کاینات و حادثات یکسر فاخدمت وی پرداخت، می‌گوید عبدی هفت آسمان و هفت زمین و هر چه در آن است ملک و ملک ماست، همه بنده و رهی ماست، اگر وفای عهد ما را میان بندی و چاکر وار سر در ربقه طاعت آری همه را حلقه چاکری تو در گوش کنیم و مسخر تو گردانیم، و اگر سر از چنبر فرمان بگردانی یا دل خود فاصحبت غیری پردازی همه را بخصمی تو بر پای کنیم و قدمگاه تو بر تو زندان کنیم.

Сулаймони пайғомбар бо чандон мартабату манзалати рӯзӣ бар тахт мамлакат нишаста буд шодравони давлати густаронида , ҷину инсу туюр сафҳо кашида , тоҷи рисолат бар фарқи набуввати ниҳода , бахотираш бигузашт ки имрӯзи ҳеҷ касро гузашт аз писари Довӯди раво буд ки ин манзалату рифъат ӯро ато диҳанд ? дар ҳоли бодро фармуданд то он рдоءи вай аз фарқи сар ӯ дар кашид ва бар хоки андохт , сулаймон рӯй дар ҳам кашид аз сари стўти хеши бодро гуфт : радии алии рдоӣӣ , бод ҷавоб дод ки ради алейк қлбк эй сулаймони ту дили худ бахуди бози ор то мо рдоءи ту бтўи бози орем .

سلیمان پیغامبر با چندان مرتبت و منزلت روزی بر تخت مملکت نشسته بود شادروان دولت گسترانیده، جن و انس و طیور صفها کشیده، تاج رسالت بر فرق‌ نبوّت نهاده، بخاطرش بگذشت که امروز هیچ کس را گذشت از پسر داود روا بود که این منزلت و رفعت او را عطا دهند؟ در حال باد را فرمودند تا آن رداء وی از فرق سر او در کشید و بر خاک انداخت، سلیمان روی در هم کشید از سر سطوت خویش باد را گفت: ردّی علی ردائی، باد جواب داد که ردّ علیک قلبک ای سلیمان تو دل خود بخود باز آر تا ما رداء تو بتو باز آریم.

«у лақади أрслнои Мӯсои боётнои أни أхрҷи қўмки ман алзлмоти إлии алнўр » , ё Муҳамади мо Мӯсо кулемро ҳамон фармудем ки туро май Фрмоӣим , ҳамаро гуфтеми чароғи даъвати биФрўзиду халқро аз зулмоти шак бо нур яқин хонед ва аз торикии ҷаҳли брўшноиӣ илм оред , тадбир худ бигзоред , тақдир ҳақ байнед , бидъат манеҳед ва мапасндед тариқати суннат ва ҷамоат сипаред , «у зкрҳми бأёми аллоҳ » ҳаии алоёми алтии кони алъбди фӣҳо фии ктми алъдм ва алҳақ иқўли бқўлаҳи алозлии ибодӣ , эй Муҳамад бо ёдашони даҳ он рӯзгор ки шумо набӯдед ва ман шуморо будам , бе шумо ман кори шумо бсохтму ақд дӯстӣ бибастаму раҳмат аз баҳри шумо бар худ нбштм : « кутуби рбкми алӣ нафса алрҳмаҳ » ин он рамзаст ки пери тариқат дар муноҷот гуфт : илоҳии он рӯзи куҷо боз ёбам ки ту маро будӣ ва ман набудам то бо он рӯз нарасм миёни оташу дӯдам , ва агар бадви гетии он рӯзро боз ёбам бар судам ,у рабӯди ту худро дарёбам ба набӯд худ хушнӯдам , илоҳии ман куҷо будам ки ту маро хондӣ , ман на манам ки ту маро монадӣ , илоҳии марон касеро ки худ хондӣ , зоҳир макун ҷурмӣ ки худ пӯшедӣ , илоҳии худ бар гирифтӣ ва касе нагуфт ки бурдор , акнӯн ки барграфтӣ бмгзор ва дар сояи лутфи худ майдору ҷузи бФзлу раҳмати худ мспор .

«وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسی‌ بِآیاتِنا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَکَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ»، یا محمد ما موسی کلیم را همان فرمودیم که ترا می‌فرمائیم، همه را گفتیم چراغ دعوت بیفروزید و خلق را از ظلمات شک با نور یقین خوانید و از تاریکی جهل بروشنایی علم آرید، تدبیر خود بگذارید، تقدیر حق بینید، بدعت منهید و مپسندید طریقت سنّت و جماعت سپرید، «وَ ذَکِّرْهُمْ بِأَیَّامِ اللَّهِ» هی الایّام التی کان العبد فیها فی کتم العدم و الحقّ یقول بقوله الازلی عبادی، ای محمد با یادشان ده آن روزگار که شما نبودید و من شما را بودم، بی شما من کار شما بساختم و عقد دوستی ببستم و رحمت از بهر شما بر خود نبشتم: «کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلی‌ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ» این آن رمزست که پیر طریقت در مناجات گفت: الهی آن روز کجا باز یابم که تو مرا بودی و من نبودم تا با آن روز نرسم میان آتش و دودم، و اگر بدو گیتی آن روز را باز یابم بر سودم، و ربود تو خود را دریابم به نبود خود خشنودم، الهی من کجا بودم که تو مرا خواندی، من نه منم که تو مرا ماندی، الهی مران کسی را که خود خواندی، ظاهر مکن جرمی که خود پوشیدی، الهی خود بر گرفتی و کسی نگفت که بردار، اکنون که برگرفتی بمگذار و در سایه لطف خود میدار و جز بفضل و رحمت خود مسپار.

«у إзи тأзни рбкми лӣни шкртми лأзиднкм » эй лӣни шкртми алисломи лозиднкми алоямон ,у лӣни шкртми алоямони лозиднкми алоҳсон ,у лӣни шкртми алоҳсони лозиднкми алмърФаҳ ,у лӣни шкртми алмърФаҳи лозиднкми алўслаҳ ,у лӣни шкртми алўслаҳи лозиднкми алмшоҳдаҳ ,у лӣни шкртми мо хўлнокми ман ътоӣии лозиднкми мо въднокми ман лақое .

«وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ» ای لئن شکرتم الاسلام لازیدنّکم الایمان، و لئن شکرتم الایمان لازیدنکم الاحسان، و لئن شکرتم الاحسان لازیدنّکم‌ المعرفة، و لئن شکرتم المعرفة لازیدنّکم الوصلة، و لئن شکرتم الوصلة لازیدنّکم المشاهدة، و لئن شکرتم ما خوّلناکم من عطائی لازیدنّکم ما وعدناکم من لقایی.

Ва рӯй ани Довӯд ( ъ ) қол : ё раби Киеви ашкрку шукрии лак таҷдид манеҳ мнки алӣ , Фқол ё Довӯди алони шкртнӣ

و روی انّ داود (ع) قال: یا ربّ کیف اشکرک و شکری لک تجدید منّة منک علیّ، فقال یا داود الآن شکرتنی‌