Қавлаи таъолӣ : «у أдхли аллазӣнаи омнўо » ва дар оранди эшонро ки бгрўиднд , «у ъмлўои алсолҳот » ва некӣҳо карданд , « ҷиноти тҷрии ман таҳтҳо алأнҳор » дар биҳиштҳое ки зери дарахтони он ҷӯйҳо равон бошад , « холидин фӣҳо » ҷовидон дар он , « бإзни рбҳм »у бхўост ӯ , « тҳитҳми фӣҳо салом ( 23 ) » навохт эшон дар он биҳишт саломаст , .

قوله تعالی: «وَ أُدْخِلَ الَّذِینَ آمَنُوا» و در آرند ایشان را که بگرویدند، «وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» و نیکیها کردند، «جَنَّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ» در بهشتهایی که زیر درختان آن جویها روان باشد، «خالِدِینَ فِیها» جاویدان در آن، «بِإِذْنِ رَبِّهِمْ» و بخواست او، «تَحِیَّتُهُمْ فِیها سَلامٌ (۲۳)» نواخت ایشان در آن بهشت سلام است،.

« أи ламтар » набинӣ , « Киеви зарби аллоҳи Маслан » ки аллоҳ мисли ки зад , чун зад , « калимаи тайиба » сухании хуши пок , « кшҷраҳи тайиба » чун дарахтии хуши пок , « أслҳои собит » бехи он устувору муҳкам , « ва фаръҳо фии алсмоء ( 24 ) »у шохи он дар боло .

«أَ لَمْ تَرَ» نبینی، «کَیْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا» که اللَّه مثل که زد، چون زد، «کَلِمَةً طَیِّبَةً» سخنی خوش پاک، «کَشَجَرَةٍ طَیِّبَةٍ» چون درختی خوش پاک، «أَصْلُها ثابِتٌ» بیخ آن استوار و محکم، «وَ فَرْعُها فِی السَّماءِ (۲۴)» و شاخ آن در بالا.

« тؤтии أклҳо » медиҳад бар хеш , « кули ҳайн » ҳар ҳангомӣ , « бإзни рабҳо » бхўости худованди хеш , «у изрби аллоҳи алأмсоли ллнос » ва мислҳо мезанад аллоҳи мардумонро , « лълҳми итзкрўн ( 25 ) » то магар ба дарёбанд .

«تُؤْتِی أُکُلَها» می‌دهد بر خویش، «کُلَّ حِینٍ» هر هنگامی، «بِإِذْنِ رَبِّها» بخواست خداوند خویش، «وَ یَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلنَّاسِ» و مثلها می‌زند اللَّه مردمان را، «لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ (۲۵)» تا مگر به دریابند.

« ва мисли калимаи хабиса » ва мисли сухании норости нопок , « кшҷраҳи хабиса » чун дрхтисти нохуши ноширин , « аҷтсти ман фавқи алأрз » фарои ҷнбониднд ва дуруданд аз сарзамин , « мо лҳои ман қарор ( 26 ) » онро дар замини беху ором на « исбти аллоҳи аллазӣнаи омнўо » устувор медораду муҳкам , аллоҳи гиравидагонро , « болқўли алсобт » бони сухани рости дурусти муҳкам , « фии алҳёҳи алднё » ҳам дарин ҷаҳон , «у фии алохраҳ » ва ҳам дар он ҷаҳон , «у изли аллоҳи алзолмин » ва дар гумроҳӣ медорад аллоҳи ногрўидгонро , «у иФъли аллоҳи мо ишоء ( 27 ) » ва он кунад аллоҳ ки худ хоҳад .

«وَ مَثَلُ کَلِمَةٍ خَبِیثَةٍ» و مثل سخنی ناراست ناپاک، «کَشَجَرَةٍ خَبِیثَةٍ» چون درختیست ناخوش ناشیرین، «اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ» فرا جنبانیدند و درودند از سرزمین، «ما لَها مِنْ قَرارٍ (۲۶)» آن را در زمین بیخ و آرام نه‌ «یُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا» استوار می‌دارد و محکم، اللَّه گرویدگان را، «بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ» بآن سخن راست درست محکم، «فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا» هم درین جهان، «وَ فِی الْآخِرَةِ» و هم در آن جهان، «وَ یُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِینَ» و در گمراهی می‌دارد اللَّه ناگرویدگان را، «وَ یَفْعَلُ اللَّهُ ما یَشاءُ (۲۷)» و آن کند اللَّه که خود خواهد.

« أи ламтар إлии аллазӣнаи бдлўо » набинӣ эшонро ки бадал карданд , « неъмати аллоҳи кФро » шукри неъмати аллоҳро бноспосӣ , «у أҳлўои қўмҳм » ва фурӯд овараданд қавми хешро , « дори албўор ( 28 ) » дар сарои табоҳӣу зиёну навмидӣ .

«أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ بَدَّلُوا» نبینی ایشان را که بدل کردند، «نِعْمَتَ اللَّهِ کُفْراً» شکر نعمت اللَّه را بناسپاسی، «وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ» و فرود آوردند قوم خویش را، «دارَ الْبَوارِ (۲۸)» در سرای تباهی و زیان و نومیدی.

« ҷаҳаннами ислўнҳо » дӯзах расанд бон , «у бӣси алқрор ( 29 ) »у бади оромгоҳ ки онаст .

«جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَها» دوزخ رسند بآن، «وَ بِئْسَ الْقَرارُ (۲۹)» و بد آرامگاه که آنست.

«у ҷълўои ллаҳи أндодо »у худоиро ҳамтоён гуфтанд , « лизлўои ани сиблата » то гум шаванд аз роҳ ӯ , « қул тмтъўо » гӯии ҳам барин рӯзгор гузошт мебайнед , « Фإни мсиркми إлии алнор ( 30 ) » ки бозгашти шумо ботшаст .

«وَ جَعَلُوا لِلَّهِ أَنْداداً» و خدای را همتایان گفتند، «لِیُضِلُّوا عَنْ سَبِیلِهِ» تا گم شوند از راه او، «قُلْ تَمَتَّعُوا» گوی هم برین روزگار گذاشت می بینید، «فَإِنَّ مَصِیرَکُمْ إِلَی النَّارِ (۳۰)» که بازگشت شما بآتش است.

« қул лъбодии аллазӣнаи омнўо » гӯии бандагони гиравидаи маро , « иқимўои алслоаҳ » то намози бҳнгом бпоӣ доранд , «у инФқўои ммои рзқноҳми сароу ълониаҳ » ва нафақа кунанд аз ончи эшонро рӯзии додеми ниҳону ошкоро , « ман қабл أни иأтии явм » пеш аз онк рӯзӣ ояд , « лои байъи фӣау лои хилол ( 21 ) » ки дар он рӯз на бози фурӯхтан буд ва на миёни эшон дӯстӣ .

«قُلْ لِعِبادِیَ الَّذِینَ آمَنُوا» گوی بندگان گرویده مرا، «یُقِیمُوا الصَّلاةَ» تا نماز بهنگام بپای دارند، «وَ یُنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِیَةً» و نفقه کنند از آنچ ایشان را روزی دادیم نهان و آشکارا، «مِنْ قَبْلِ أَنْ یَأْتِیَ یَوْمٌ» پیش از آنک روزی آید، «لا بَیْعٌ فِیهِ وَ لا خِلالٌ (۲۱)» که در آن روز نه باز فروختن بود و نه میان ایشان دوستی.

« аллоҳи алзии халқи алсмоўоту алأрз » аллоҳи он касаст ки бёФриди ҳафт осмон ва ҳафт замин , «у أнзли ман алсмоءи моء » ва фурӯ фиристод аз осмони обӣ , « Фأхрҷ ба ман алсмрот » то берун оварад бони оби ҳамаи миваҳо , « рзқои лакам » рӯзии шуморо , «у схри лаками алФлк » ва равон кард шуморо киштӣҳо , « лтҷрии фии албҳри бأмраҳ » то меравад дар дарёи бФрмон ӯ , «у схри лаками алأнҳор ( 32 ) » ва ҷӯйҳои об равон кард шуморо .

«اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ» اللَّه آن کس است که بیافرید هفت آسمان و هفت زمین، «وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً» و فرو فرستاد از آسمان آبی، «فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ» تا بیرون آورد بآن آب همه میوه‌ها، «رِزْقاً لَکُمْ» روزی شما را، «وَ سَخَّرَ لَکُمُ الْفُلْکَ» و روان کرد شما را کشتیها، «لِتَجْرِیَ فِی الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ» تا می‌رود در دریا بفرمان او، «وَ سَخَّرَ لَکُمُ الْأَنْهارَ (۳۲)» و جویهای آب روان کرد شما را.

«у схри лаками алшмсу алқмри доӣбин » ва равон карду тобони шуморо офтобу моҳи ранҷури пайвастаи рӯ , «у схри лаками аллилу алнҳор ( 33 ) » ва равон кард шуморо шбонрўз .

«وَ سَخَّرَ لَکُمُ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ دائِبَیْنِ» و روان کرد و تابان شما را آفتاب و ماه رنجور پیوسته رو، «وَ سَخَّرَ لَکُمُ اللَّیْلَ وَ النَّهارَ (۳۳)» و روان کرد شما را شبانروز.

«у отокми ман кули мо сأлтмўаҳ » ва дод шуморо аз ҳар чаҳ хостед азу , «у إни тъдўои неъмати аллоҳи лои тҳсўҳо » ва агар дар истед ки неъматҳои аллоҳ шуморид натавонед ва дар наёбед , « إни алإнсони лзлўми куффор ( 34 ) » ин одамии стмкористи нҳмори носипос .

«وَ آتاکُمْ مِنْ کُلِّ ما سَأَلْتُمُوهُ» و داد شما را از هر چه خواستید ازو، «وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها» و اگر در ایستید که نعمتهای اللَّه شمارید نتوانید و در نیابید، «إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ کَفَّارٌ (۳۴)» این آدمی ستمکاریست نهمار ناسپاس.