Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим : баном ӯ ки забонҳо гуё шудаи баном ӯ , ҷонҳо шайдо шудаи баном ӯ , бегонаи ошно шудаи баном ӯ , зиштӣҳо зебо шудаи баном ӯ , корҳо ҳувайдо шудаи баном ӯ , роҳҳо пайдо шудаи баном ӯ . Баном ӯ ки чашмҳои муштоқони гирёни баном ӯ , дилҳои орифони сӯзони баном ӯ , сарҳои волҳони хурушони баном ӯ , танҳои ошиқони печони баном ӯ . Баном ӯ ки ҷонҳо асири пайғом ӯ , орифи афтодаи бдом ӯ , муштоқи масти меҳр аз ҷом ӯ , тӯбо касеро ки азин ҷом шарбатӣ кашид , ё дарин роҳ манзилӣ бурид , дили ваии бнўри аъзами афрӯхтау брўҳи инси зиндау бъзи висоли фархунда , гуҳӣ дар ҳайрати шуҳуди мкошФи ҷалол , гуҳӣ дар баҳри вуҷӯди ғарқаи лутфу ҷамол , бзбони нозу даллол ҳаме гуяд :

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ: بنام او که زبانها گویا شده بنام او، جانها شیدا شده بنام او، بیگانه آشنا شده بنام او، زشتیها زیبا شده بنام او، کارها هویدا شده بنام او، راهها پیدا شده بنام او. بنام او که چشمهای مشتاقان گریان بنام او، دلهای عارفان سوزان بنام او، سرّهای والهان خروشان بنام او، تنهای عاشقان پیچان بنام او. بنام او که جانها اسیر پیغام او، عارف افتاده بدام او، مشتاق مست مهر از جام او، طوبی کسی را که ازین جام شربتی کشید، یا درین راه منزلی برید، دل وی بنور اعظم افروخته و بروح انس زنده و بعزّ وصال فرخنده، گهی در حیرت شهود مکاشف جلال، گهی در بحر وجود غرقه لطف و جمال، بزبان ناز و دلال همی‌گوید:

« алр » алиф : олоء ӯст , лоам : лутф ӯ ,ро : раҳмат ӯ . Аз рӯй ишорат мегуяд : бандаи ман неъмат аз модарону лутф аз мо байну раҳмат аз мо хоҳ , ман он худовандам ки бо ҷўдми бухл на ва бо лутфи ман аҷз на ва дар раҳмати ман нуқсон на , бандаи ман ҳар чаҳ ҷӯӣ ба аз неъмат ман наҷӯӣ , шокир бош то бифзоем . Ҳар чаҳ дорӣ ба аз лутфи ман надорӣ , зокир бош то пардаи лутф бар ту нигаҳ дорам . Ҳар чаҳ гузинӣ ҳаргиз чун раҳмат ман нагузинӣ , бар дар ман бош то раҳмат боз нагирам . Бандаи ман ҳар касро ганҷӣасту ганҷи муъминони хазинаи неъмати ман , ҳар касро нозӣасту нози дӯстони блтФи ман , ҳар касро умедӣасту умеди осӣони брҳмти ман .

«الر» الف: آلاء اوست، لام: لطف او، را: رحمت او. از روی اشارت میگوید: بنده من نعمت از مادران و لطف از ما بین و رحمت از ما خواه، من آن خداوندم که با جودم بخل نه و با لطف من عجز نه و در رحمت من نقصان نه، بنده من هر چه جویی به از نعمت من نجویی، شاکر باش تا بیفزایم. هر چه داری به از لطف من نداری، ذاکر باش تا پرده لطف بر تو نگه دارم. هر چه گزینی هرگز چون رحمت من نگزینی، بر در من باش تا رحمت باز نگیرم. بنده من هر کس را گنجی است و گنج مؤمنان خزینه نعمت من، هر کس را نازی است و ناز دوستان بلطف من، هر کس را امیدی است و امید عاصیان برحمت من.

« рбмои юади аллазӣнаи кФрўои луи конўои мусалламин » бош то ин мамлакати дунё бар доранд ва ин бисоти лаъибу лаҳв дар наварданд ва дар майдони уқбоу арсаи азмии айвон кибриё баркашанд , парда аз рӯй корҳо бар гирифта ва хабарҳо аён гашта , бечораи бегонагони он рӯз бидонанд ки аз чаҳ боз мондаанд ва чаҳ шароб хӯрдаанд , орзӯӣ ислом кунанд ва чаҳ суд дорад ? ! тухмӣ ки нкштнд чаҳ дараванд ? дарахтӣ ки нншонднд ба бар он чаҳ умед доранд ? ва то нагӯйӣ ки ин ҳасрату ғабни худ кофаронро хоҳад буд ки аз исломи бози монданд , фосиқонро ҳамин ҳасрат хоҳад буд ки аз тоъати бози монданду ғофилон ки аз зикри бози монданд . Яке аз бузургони дайну аъимма салаф гуфта дарин оят : рбмои юади аллазӣнаи Фсқўои луи конўои мутӣъин , рбмои юади аллазӣнаи ғФлўои луи конўои зокирин . Мо харҷи аҳади ман алднёи ман муъмину лои кофари алои алии ндомаҳу ҳсраҳи ФолкоФри лмои ирии ман сӯъи мо иҷозӣ бау алмؤмни лрؤиаҳи тақсираи фии алқёми бмўоҷби алҳрмаҳу тарки алхдмаҳу шукри алнъмаҳ .

«رُبَما یَوَدُّ الَّذِینَ کَفَرُوا لَوْ کانُوا مُسْلِمِینَ» باش تا این مملکت دنیا بر دارند و این بساط لعب و لهو در نوردند و در میدان عقبی و عرصه عظمی ایوان کبریا برکشند، پرده از روی کارها بر گرفته و خبرها عیان گشته، بیچاره بیگانگان آن روز بدانند که از چه باز مانده‌اند و چه شراب خورده‌اند، آرزوی اسلام کنند و چه سود دارد؟! تخمی که نکشتند چه دروند؟ درختی که ننشاندند به بر آن چه امید دارند؟ و تا نگویی که این حسرت و غبن خود کافران را خواهد بود که از اسلام باز ماندند، فاسقان را همین حسرت خواهد بود که از طاعت باز ماندند و غافلان که از ذکر باز ماندند. یکی از بزرگان دین و ائمّه سلف گفته درین آیت: ربّما یودّ الّذین فسقوا لو کانوا مطیعین، ربّما یودّ الّذین غفلوا لو کانوا ذاکرین. ما خرج احد من الدّنیا من مؤمن و لا کافر الّا علی ندامة و حسرة فالکافر لما یری من سوء ما یجازی به و المؤمن لرؤیة تقصیره فی القیام بمواجب الحرمة و ترک الخدمة و شکر النّعمة.

« зарраами иأклўоу итмтъўо » алоиаҳ . . . Алтзини болднёи ман ахлоқи алмноФқину алтмтъи баҳои ман ахлоқи алкоФрину алтмрғи фӣҳо ман ахлоқи алҳолкин . Қоли аллоҳи ъзу ҷл : « зарраами иأклўоу итмтъўоу илҳҳми алأмли ФсўФи иълмўн »

«ذَرْهُمْ یَأْکُلُوا وَ یَتَمَتَّعُوا» الآیة... التّزیّن بالدّنیا من اخلاق المنافقین و التمتّع بها من اخلاق الکافرین و التّمرّغ فیها من اخلاق الهالکین. قال اللَّه عزّ و جلّ: «ذَرْهُمْ یَأْکُلُوا وَ یَتَمَتَّعُوا وَ یُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ»

Рӯй ан алнабӣ ( с ) ғрзи ъўдои байни идиаҳу охири илои ҷанбау охири баъда , қоли тдрўни мо ҳозо ? қолўои аллоҳу расӯлаи аълам , қоли ?фони ҳозои алонсону ҳозои алаҷали Фитъотии аломли Фихтлҷаҳи алаҷали дуни злк .

روی انّ النّبی (ص) غرز عودا بین یدیه و آخر الی جنبه و آخر بعده، قال تدرون ما هذا؟ قالوا اللَّه و رسوله اعلم، قال فانّ هذا الانسان و هذا الاجل فیتعاطی الامل فیختلجه الاجل دون ذلک.

Ва рӯй анаи қол ( с ) салоҳи аввали ҳзаҳи аломаҳи болзҳду алиқину иҳлки охирҳо болбхлу аломл .

و روی انّه قال (ص) صلاح اوّل هذه الامّة بالزهد و الیقین و یهلک آخرها بالبخل و الامل.

« إнои нҳни нзлнои аззикру إнои ?лаи лҳоФзўн » нашри бисот тўқир қуръонасту изҳори шарафу иззати он бнздики худои ҷаҳон , қуръонӣ ки ёдгори дили мؤмнонсту мӯниси ҷони орифону селоати дӯстону осоиши муштоқон , дилҳои муъминон бидон ороста , айб эшон бидон пӯшида , дайни эшон ба он кӯшида , саодату пирӯзии фардои эшон дар он пайдо карда , «у إнои ?лаи лҳоФзўн » як қавл онаст ки : нҳФзаҳи бқроӣаҳи Фқлўби алқроءи хзоӣни китобау ҳўи лои изиъи ҳифзаи китобаи ?фони фии тзииъҳми тазйиъи китоба , бишоратӣ азимаст доноёни қуръонроу хонандагони онро аз баҳри онки атвори тинати эшон хазина оёт қуръонасту сўидоءи дили эшон муставдиъи асрор иззат қуръонаст ва маълумаст ки ҷавҳар то дар садаф буд садафи бъзи ҷавҳари азиз буд , аз хатари эмин ва аз офати зёъи маҳфӯз . Ва иқол : анзли алтўроаҳу вкли ҳифзҳо ило банӣ Исроил , Фқоли бмои астҳФзўои ман китоби аллоҳи ФҳрФўоу бдлўоу анзли алқуръону ахбри анаи ҳофизаи бқўлаҳ : «у إнои ?лаи лҳоФзўн » Флмои тўлии ҳифзаи лои ҷурм « إнаҳи лктоби азизи лои иأтиаҳи алботли ман байни идиаҳу лои ман халафа » .

«إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ» نشر بساط توقیر قرآنست و اظهار شرف و عزّت آن بنزدیک خدای جهان، قرآنی که یادگار دل مؤمنانست و مونس جان عارفان و سلوت دوستان و آسایش مشتاقان، دلهای مؤمنان بدان آراسته، عیب ایشان بدان پوشیده، دین ایشان به آن کوشیده، سعادت و پیروزی فردای ایشان در آن پیدا کرده، «وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ» یک قول آنست که: نحفظه بقرّائه فقلوب القرّاء خزائن کتابه و هو لا یضیّع حفظة کتابه فانّ فی تضییعهم تضییع کتابه، بشارتی عظیمست دانایان قرآن را و خوانندگان آن را از بهر آنک اطوار طینت ایشان خزینه آیات قرآنست و سویداء دل ایشان مستودع اسرار عزّت قرآنست و معلومست که جوهر تا در صدف بود صدف بعزّ جوهر عزیز بود، از خطر ایمن و از آفت ضیاع محفوظ. و یقال: انزل التّوراة و وکّل حفظها الی بنی اسرائیل، فقال بما استحفظوا من کتاب اللَّه فحرّفوا و بدّلوا و انزل القرآن و اخبر انّه حافظه بقوله: «وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ» فلمّا تولّی حفظه لا جرم «إِنَّهُ لَکِتابٌ عَزِیزٌ لا یَأْتِیهِ الْباطِلُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ».

«у лақади ҷълнои фии алсмоءи брўҷо » буруҷи осмон кавокибанд , раби алъзаҳи онро бақадрат « 1 » хеши офарӣдау осмонро бидон нигоштау назораи гоҳ одамиён карда , иқўли аллоҳи таъолӣ : « ва ?зинаҳо ллнозрин » ҳамчунин дилҳои орифони блтФи хеши бкўокби маърифату қамари илму офтоби тавҳиди оростау назаргоҳи худ сохта . Мустафо ( с ) гуфт :у локини инзри илои қлўбкм , шайтон чун қасд осмон кунад истироқи самъро ботш уқубат мебисӯзад , чун қасди дили банда муъмин кунад васвасаро чаҳ аҷаб агар ботш маърифат бисӯзад .

«وَ لَقَدْ جَعَلْنا فِی السَّماءِ بُرُوجاً» بروج آسمان کواکب‌اند، ربّ العزّه آن را بقدرت «۱» خویش آفریده و آسمان را بدان نگاشته و نظاره‌گاه آدمیان کرده، یقول اللَّه تعالی: «وَ زَیَّنَّاها لِلنَّاظِرِینَ» همچنین دلهای عارفان بلطف خویش بکواکب معرفت و قمر علم و آفتاب توحید آراسته و نظرگاه خود ساخته. مصطفی (ص) گفت: و لکن ینظر الی قلوبکم، شیطان چون قصد آسمان کند استراق سمع را بآتش عقوبت می‌بسوزد، چون قصد دل بنده مؤمن کند وسوسه را چه عجب اگر بآتش معرفت بسوزد.

«у ҷълнои лаками фӣҳо мъоиш » сабаби айши кули аҳади мухталиф , Фъиши алмридини бимни иқболау айши алъорФини блтФи ҷамолау айши алмуваҳидини бкшФи ҷалолаи кули марбӯти баҳолау лкли насиби ман аФзолаҳ ва алҳақ муназзаҳи ани алтҷмли боФъолаҳ .

«وَ جَعَلْنا لَکُمْ فِیها مَعایِشَ» سبب عیش کلّ احد مختلف، فعیش المریدین بیمن اقباله و عیش العارفین بلطف جماله و عیش الموحّدین بکشف جلاله کل مربوط بحاله و لکلّ نصیب من افضاله و الحقّ منزّه عن التجمّل بافعاله.