Қавлаи таъолӣ : «у аллазӣнаи ҳоҷрўои фии аллоҳ » эшон ки аз хон ва мон бибареданд аз баҳри худоӣ , « ман баъди мо злмўо » пас онк бар эшон бедодҳо карданд , « лнбўӣнҳми фии алднёи ҳасана » эшонро ҷой созем дарин ҷаҳони ҷои сахти некӯ , «у лأҷри алохраҳи أкбр »у музди охирату подоши он ҷаҳони ма , « луи конўои иълмўн ( 41 ) » агар донндӣ .

قوله تعالی: «وَ الَّذِینَ هاجَرُوا فِی اللَّهِ» ایشان که از خان و مان ببریدند از بهر خدای، «مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا» پس آنک بر ایشان بیدادها کردند، «لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِی الدُّنْیا حَسَنَةً» ایشان را جای سازیم درین جهان جای سخت نیکو، «وَ لَأَجْرُ الْآخِرَةِ أَکْبَرُ» و مزد آخرت و پاداش آن جهان مه، «لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ (۴۱)» اگر دانندی.

« аллазӣнаи сбрўо » эшон ки шикебе карданд , «у алии рбҳми итўклўн ( 42 ) »у таваккул бар аллоҳ доранду кор бова супоранд .

«الَّذِینَ صَبَرُوا» ایشان که شکیبایی کردند، «وَ عَلی‌ رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ (۴۲)» و توکّل بر اللَّه دارند و کار باو سپارند.

« ва мо أрслнои ман қблк »у нФрстодими пеш аз ту , « إлои рҷоло » магари мардоне , « наваҳй إлиҳм » боишон пайғом меомад , « Фсӣлўои أҳли аззикр » аҳли тавроту Инҷилро бипурсед , « إни кантами лои тълмўн ( 43 ) » агар нмидонид .

«وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ» و نفرستادیم پیش از تو، «إِلَّا رِجالًا»مگر مردانی، «نُوحِی إِلَیْهِمْ» بایشان پیغام می‌آمد، «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ» اهل تورات و انجیل را بپرسید، «إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ (۴۳)» اگر نمیدانید.

« болбиноту алзбр » бпиғомҳои равшану номаҳо , «у أнзлнои إлики аззикр » ва фурӯ фиристодем бтўи зикр , « лтбини ллнос » то бози намоеи мардумонро ва баён кунӣ , « мо назул إлиҳм » маъонии ончи фурӯ фиристода омад боишон , «у лълҳми итФкрўн ( 44 ) » ва то дар андешанд .

«بِالْبَیِّناتِ وَ الزُّبُرِ» بپیغامهای روشن و نامه‌ها، «وَ أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الذِّکْرَ» و فرو فرستادیم بتو ذکر، «لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ» تا باز نمایی مردمان را و بیان کنی، «ما نُزِّلَ إِلَیْهِمْ» معانی آنچ فرو فرستاده آمد بایشان، «وَ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ (۴۴)» و تا در اندیشند.

« أи Фأмни аллазӣнаи мкрўои алсиӣот » эмин мебошанд эшон ки бадӣҳо меварзанд , « أни ихсФи аллоҳи баҳами алأрз » ки аллоҳи фурӯи баради эшонро дар замин , « أўи иأтиҳми алъзоби ман ҳайси лои ишърўн ( 45 ) » ё боишон ояд азоб аз ҷое ки намедонанд .

«أَ فَأَمِنَ الَّذِینَ مَکَرُوا السَّیِّئاتِ» ایمن می‌باشند ایشان که بدیها می‌ورزند، «أَنْ یَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الْأَرْضَ» که اللَّه فرو برد ایشان را در زمین، «أَوْ یَأْتِیَهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَیْثُ لا یَشْعُرُونَ (۴۵)» یا بایشان آید عذاب از جایی که نمی‌دانند.

« أўи иأхзҳми фии тқлбҳм » ё эшонро фаро гирад дар омад шудан эшон , « Фмои ҳам бмъҷзин ( 46 ) » ки натавонанд ки азу беш шаванд .

«أَوْ یَأْخُذَهُمْ فِی تَقَلُّبِهِمْ» یا ایشان را فرا گیرد در آمد شدن ایشان، «فَما هُمْ بِمُعْجِزِینَ (۴۶)» که نتوانند که ازو بیش شوند.

« أўи иأхзҳми алии тхўФ » ё фаро гирад эшонро бар рӯзи бтрӣ , « Фإни рбкми лрؤФи раҳим ( 47 ) » пас худованди шумо худовандӣ бахшояндааст сахти меҳрбон .

«أَوْ یَأْخُذَهُمْ عَلی‌ تَخَوُّفٍ» یا فرا گیرد ایشان را بر روز بتری، «فَإِنَّ رَبَّکُمْ لَرَؤُفٌ رَحِیمٌ (۴۷)» پس خداوند شما خداوندی بخشاینده است سخت مهربان.

« أу лами ирўо » наменигаранд , « إлии мо халқи аллоҳи ман шайъи ء » баҳри чиз ки худои офарид ки онро шахсаст , « итФиؤои зилола » ки чун мегардад сояҳои он , « ани алимину алшмоӣл » аз рост ва аз чап , « сҷдои ллаҳ » суҷудкунанда аллоҳро « ва ҳам дохрўн ( 48 ) » ва он вайро гардани ниҳодау хештани афкандаи хор .

«أَ وَ لَمْ یَرَوْا» نمی‌نگرند، «إِلی‌ ما خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَیْ‌ءٍ» بهر چیز که خدای آفرید که آن را شخص است، «یَتَفَیَّؤُا ظِلالُهُ» که چون میگردد سایه های آن، «عَنِ الْیَمِینِ وَ الشَّمائِلِ» از راست و از چپ، «سُجَّداً لِلَّهِ» سجود کننده اللَّه را «وَ هُمْ داخِرُونَ (۴۸)» و آن وی را گردن نهاده و خویشتن افکنده خوار.

«у ллаҳи исҷд »у худоиро суҷуд мекунанд , « мо фии алсмоўот ва мо фии алأрз » ҳар чаҳ дар осмонҳо чизаст ва дар заминҳо , « ман добаҳ » аз ҳар чмндаҳ эйу равандае , «у алмлоӣкаҳ »у Фриштгони ҳама , « ва ҳам лои исткбрўн ( 49 ) » ва эшон аз парастиш ӯ сар наме кашанд .

«وَ لِلَّهِ یَسْجُدُ» و خدای را سجود می‌کنند، «ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ» هر چه در آسمانها چیز است و در زمینها، «مِنْ دابَّةٍ» از هر چمنده‌ای و رونده‌ای، «وَ الْمَلائِکَةُ» و فریشتگان همه، «وَ هُمْ لا یَسْتَکْبِرُونَ (۴۹)» و ایشان از پرستش او سر نمی‌کشند.

« ихоФўни рбҳми ман Фўқҳм » метарсанд аз худованди хеш ки зибр эшонаст , «у иФълўни мо иؤмрўн ( 50 ) » ва мекунанд ончи эшонро фармойанд .

«یَخافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ» می‌ترسند از خداوند خویش که زبر ایشانست، «وَ یَفْعَلُونَ ما یُؤْمَرُونَ (۵۰)» و می‌کنند آنچ ایشان را فرمایند.