Қавлаи таъолӣ : «у қили ллзини атқўо » алоиаҳ . . . Ҳам мадҳаст ва ҳам таҳният ва ҳам бишорат , мадҳи некӯу таҳнияти бсзоу бишорати тамом , мадҳ онаст ки эшонро бсФти тақво бстўд гуфт : «у қили ллзини атқўо » . Таҳният онаст ки эшонро дар дунёи ҳасана мҳно дод гуфт : « ллзини أҳснўои фии ҳзаҳи алднёи ҳасана » . Бишорат онаст ки эшонро сарои пирӯзӣу малики ҷовдонӣ ваъда дод ки : «у лнъми дор аламтқин ҷиноти адан » гуфт нек саройасту хуши ҷои ҷиноти адани муттақеонро , ҳамонаст ки онҷо гуфт : « тлки алҷнаҳи алтии нўрси ман ъбоднои ман кони тқё » , он биҳишт бидон некуӣ ва сарой бидон пирӯзӣ ва Наим бидон фарохӣу осонӣ касеро сохтаем ки дар кӯии тақво манзил дораду имони хеши блбоси тақво ороста дорад . Мустафо ( с ) гуфт : « алоямони урёну либосаи алтқўӣ »

قوله تعالی: «وَ قِیلَ لِلَّذِینَ اتَّقَوْا» الآیة... هم مدحست و هم تهنیت و هم بشارت، مدح نیکو و تهنیت بسزا و بشارت تمام، مدح آنست که ایشان را بصفت تقوی بستود گفت: «وَ قِیلَ لِلَّذِینَ اتَّقَوْا». تهنیت آنست که ایشان را در دنیا حسنه مهنّا داد گفت: «لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا فِی هذِهِ الدُّنْیا حَسَنَةٌ». بشارت آنست که ایشان را سرای پیروزی و ملک جاودانی وعده داد که: «وَ لَنِعْمَ دارُ الْمُتَّقِینَ جَنَّاتُ عَدْنٍ» گفت نیک سرای است و خوش جای جنّات عدن متّقیان را، همانست که آنجا گفت: «تِلْکَ الْجَنَّةُ الَّتِی نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ کانَ تَقِیًّا»، آن بهشت بدان نیکویی و سرای بدان پیروزی و نعیم بدان فراخی و آسانی کسی را ساخته‌ایم که در کوی تقوی منزل دارد و ایمان خویش بلباس تقوی آراسته دارد. مصطفی (ص) گفت: «الایمان عریان و لباسه التقوی»

Ҳар мусофириро зодӣ бояд дар он сафар ки пеш дораду мусофири роҳи ҳақиқатро зод тақвоаст : «у тзўдўои Фإни хайри алзоди алтқўӣ » . Агар касеро аз тақвои нишон тавон дод он даравишон саҳобаанд , бузургони дайну пешвоёни шариъату ҳақиқат ки дар талаби ҷамоли дайн аз аўтони хеш ҳиҷрат карданд , ғариби вори ҷону дили хеш аз андӯҳи дайну дарди исломи бгдохтаҳу ниҳоди эшон аз тимори мусулмонии бемор ва наҳиф гашта ва бар дӯстии худоу расӯл ( с ) тани сиблату ҷон фидо карда , некӯ гуфт он ҷавонмард ки гуфт :

هر مسافری را زادی باید در آن سفر که پیش دارد و مسافر راه حقیقت را زاد تقوی است: «وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوی‌». اگر کسی را از تقوی نشان توان داد آن درویشان صحابه اند، بزرگان دین و پیشوایان شریعت و حقیقت که در طلب جمال دین از اوطان خویش هجرت کردند، غریب وار جان و دل خویش از اندوه دین و درد اسلام بگداخته و نهاد ایشان از تیمار مسلمانی بیمار و نحیف گشته و بر دوستی خدا و رسول (ص) تن سبیل و جان فدا کرده، نیکو گفت آن جوانمرد که گفت:

Лои ҷурми эшонро буд дар дунёи неъмати ҳаловати тоъату сФоءи вақту ҳусӯли истиқомату зиёдати тавфиқ дар аъмолу таҳқиқ дар аҳвол инаст ки аллоҳ таъолӣ гуфт : « ллзини أҳснўои фии ҳзаҳи алднёи ҳасана » . Ва қили тлки алҳасанаи ани иблғҳми манозили алокобру алсодаҳ , қоли аллоҳи таъолӣ : « ва ҷълно манеҳам أӣмаҳи иҳдўни бأмрнои лмои сбрўо » дар тоъат роғиб буданд ва бар хизмати мувозиб то бдрҷаҳи имомати расиданду манзалати содот ва акобр ёфтанд ва аз баракоти иршоди эшон дар роҳи дайни мурӣдони хостнду бчроғи илми эшон бароаи шариъату ҳақиқати рафтанди Фтҳққи Фиҳм

لا جرم ایشان را بود در دنیا نعمت حلاوت طاعت و صفاء وقت و حصول استقامت و زیادت توفیق در اعمال و تحقیق در احوال اینست که اللَّه تعالی گفت: «لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا فِی هذِهِ الدُّنْیا حَسَنَةٌ». و قیل تلک الحسنة ان یبلغهم منازل الاکابر و السّادة، قال اللَّه تعالی: «وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا» در طاعت راغب بودند و بر خدمت مواظب تا بدرجه امامت رسیدند و منزلت سادات و اکابر یافتند و از برکات ارشاد ایشان در راه دین مریدان خاستند و بچراغ علم ایشان براه شریعت و حقیقت رفتند فتحقّق فیهم‌

Қавл алнабӣ ( с ) : « лони иҳтдии бҳдоки раҷули хайри лаки ман ҳмри алнъм » , сами қол : «у лдори алохраҳи хайр »

قول النّبی (ص): «لان یهتدی بهداک رجل خیر لک من حمر النعم»، ثمّ قال: «وَ لَدارُ الْآخِرَةِ خَیْرٌ»

Лони мо фӣҳо ибқӣу лӣси фӣҳо хатари алзўолу лони фии алднёи мушоҳидау фии алохраҳи муъоина , фарқи миёни мушоҳида ва муъоинааст ки мушоҳида бар хостн ъўоӣқаст миёни бандау миёни ҳақу муъоинаи ҳам дидорӣаст орифонро , имрӯз мушоҳида диласту фардои ҳам мушоҳидаи дил буд , ҳам муъоинаи чашм ,у муъоинаи се чизаст : бичишам иҷобати фарои мҷиби нгрстн ва бичишам анФроди фарои фарди нгрстн ва бичишам ҳузури фарои ҳозири нгрстн .

لانّ ما فیها یبقی و لیس فیها خطر الزّوال و لانّ فی الدّنیا مشاهدة و فی الآخرة معاینة، فرق میان مشاهده و معاینه است که مشاهده بر خاستن عوائق است میان بنده و میان حق و معاینه هم دیداری است عارفان را، امروز مشاهده دلست و فردا هم مشاهده دل بود، هم معاینه چشم، و معاینه سه چیز است: بچشم اجابت فرا مجیب نگرستن و بچشم انفراد فرا فرد نگرستن و بچشم حضور فرا حاضر نگرستن.

Пер тариқат гуфт : эй ҷавонмарди бадӯрӣ аз худ наздикии вайро наздик бошу бғибт аз худ ҳузури вайро бикрам ҳозир бош , ваии ҷли ҷалола на аз қосидон давраст , на аз толибони пинҳон , на аз мурӣдони ғоӣб .

پیر طریقت گفت: ای جوانمرد بدوری از خود نزدیکی وی را نزدیک باش و بغیبت از خود حضور وی را بکرم حاضر باش، وی جلّ جلاله نه از قاصدان دور است، نه از طالبان پنهان، نه از مریدان غائب.

« ҷиноти адани идхлўнҳо » чаҳ бузургвор ҷое ва чаҳ некӯи сарое ки раби алъзаҳи бахудӣ худ мегуяд : «у лнъми дор аламтқин ҷиноти адан » , хуш ҷоеаст ки дар он ҳама зиндагӣаст , маргӣ нест . Ҳама ҷавонӣаст , перӣ нест . Ҳамаи тан дурустӣаст , беморӣ нест . Банда дар он ҷовдонӣаст , берун омаданӣ нест . Дар ҳавои биҳишти сармо ва гармо нест , офтоб ва зулмат нест , сумум ва змҳрир нест , рост чун рӯз навбаҳораст , ҳамаи бунафшаи зор ва гулзораст , насими хушу марди ҷавону тани дурусту дили шоду ҷони хуррам . Ва дар ҷумлаи биҳиштён бар ду гуруҳанд : аз як гуруҳи сухан тавон гуфт ва аз дигари гуруҳ на , ва он як гуруҳ ки азишон сухан тавон гуфт камӣнонанд фаҳмҳо ва ваҳмҳо бақадр неъмат эшон нарасад ва забонҳо шарҳи он бар нтобад . Ва хабар дурустаст аз Мустафо ( с ) ки қиссаи он мард гуфт ки ҳазор сол дар оташ хоҳад буд вонгоаҳи барраад . Гуфт ки ӯро аз биҳишти чандон ки ҳамаи дунёи бидиҳанд ва даҳ бори дигари чандон ки ин ҷаҳонаст аз аввали гетӣ то охири бидиҳанд . Ва агар аҳли биҳишти бмҳмон ӯ оянд ҳамаро фарохи таом ва шароб диҳаду ҳамаро либос ва мураккаб диҳад ва аз онч ӯро доданд пари пашшае нуқсони дрнёбд ,у камол неъмат онаст ки ҳаргиз бариданӣ нест чунонк гуфт : « ътоءи ғайри мҷзўз » .

«جَنَّاتُ عَدْنٍ یَدْخُلُونَها» چه بزرگوار جایی و چه نیکو سرایی که ربّ العزّه بخودی خود میگوید: «وَ لَنِعْمَ دارُ الْمُتَّقِینَ جَنَّاتُ عَدْنٍ»، خوش جایی است که در آن همه زندگی است، مرگی نیست. همه جوانی است، پیری نیست. همه تن درستی است، بیماری نیست. بنده در آن جاودانی است، بیرون آمدنی نیست. در هوای بهشت سرما و گرما نیست، آفتاب و ظلمت نیست، سموم و زمهریر نیست، راست چون روز نوبهارست، همه بنفشه زار و گلزارست، نسیم خوش و مرد جوان و تن درست و دل شاد و جان خرّم. و در جمله بهشتیان بر دو گروه‌اند: از یک گروه سخن توان گفت و از دیگر گروه نه، و آن یک گروه که ازیشان سخن توان گفت کمینان‌اند فهمها و وهمها بقدر نعمت ایشان نرسد و زبانها شرح آن بر نتابد. و خبر درست است از مصطفی (ص) که قصّه آن مرد گفت که هزار سال در آتش خواهد بود وانگاه برهد. گفت که او را از بهشت چندان که همه دنیا بدهند و ده بار دیگر چندان که این جهانست از اوّل گیتی تا آخر بدهند. و اگر اهل بهشت بمهمان او آیند همه را فراخ طعام و شراب دهد و همه را لباس و مرکب دهد و از آنچ او را دادند پر پشه‌ای نقصان درنیابد، و کمال نعمت آنست که هرگز بریدنی نیست چنانک گفت: «عَطاءً غَیْرَ مَجْذُوذٍ».

Аз рӯй ишорат мегуяд : бҷФоءи раҳеи ътоءи худ дареғ надоштем дидеми ончи дидему меҳри худ азу бар надоштем .

از روی اشارت میگوید: بجفاء رهی عطاء خود دریغ نداشتیم دیدیم آنچ دیدیم و مهر خود ازو بر نداشتیم.

« аллазӣнаи ттўФоҳми алмлоӣкаҳи таййибин » тоҳираи анФсҳми ман алтднси брҳҷи алмхолФоту тоҳираи қлўбҳми ани алълоқоту асрорҳми ани алолтФоти илои шайъи ءи ман алмхлўқину алмхлўқот , « иқўлўни саломи алайкуми адхлўои алҷнаҳ » манеҳам ман ихотбаҳи бзлки алмалик ва манеҳам ман икошФаҳи бзлки алмалик .

«الَّذِینَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ طَیِّبِینَ» طاهرة انفسهم من التّدنس برهج المخالفات و طاهرة قلوبهم عن العلاقات و اسرارهم عن الالتفات الی شی‌ء من المخلوقین و المخلوقات، «یَقُولُونَ سَلامٌ عَلَیْکُمْ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ» منهم من یخاطبه بذلک الملک و منهم من یکاشفه بذلک الملک.