Қавлаи таъолӣ : «у аллазӣнаи ҳоҷрўои фии аллоҳ » алоиаҳ . . . Ман ҳиҷри аўтон алғФлаҳ макуна аллоҳи таъолии ман мшоҳди алўслаҳ ҳар ки аз аўтони ғифлат ҳиҷрат кунад ҷалоли аҳадят ӯро бмшоҳди васлати расонад , ҳар ки аз суҳбати махлуқ ҳиҷрат кунад алтофи карам ӯро бсҳбти худ роҳ диҳад , ҳар ки аз худ ҳиҷрат кунаду мсокнт бо худ напасандад дили ваии мҳти раҳли ишқ ҳақиқат гардад , имрӯз дар хилвати селоат : анои ҷлиси ман зкрнӣ бинозаду фардо бар бисоти инбисот : ФолФқроءи алсбри ҳам ҷлсоءи аллоҳи ъзу ҷли явми алқёмаҳ ором гирад , ва ин ҳиҷратро бдоитӣ ва ниҳоятӣаст : бдоит онаст ки ниҳоди ваии ҳамаи айн фармон бурдорӣ гардад на бар одат ва на бар тамаъи мсўбт балки мустағриқ дар айни мшоҳдт .

قوله تعالی: «وَ الَّذِینَ هاجَرُوا فِی اللَّهِ» الآیة... من هجر اوطان الغفلة مکّنه اللَّه تعالی من مشاهد الوصلة هر که از اوطان غفلت هجرت کند جلال احدیت او را بمشاهد وصلت رساند، هر که از صحبت مخلوق هجرت کند الطاف کرم او را بصحبت خود راه دهد، هر که از خود هجرت کند و مساکنت با خود نپسندد دل وی محطّ رحل عشق حقیقت گردد، امروز در خلوت سلوت: انا جلیس من ذکرنی بنازد و فردا بر بساط انبساط: فالفقراء الصّبّر هم جلساء اللَّه عزّ و جل یوم القیامة آرام گیرد، و این هجرت را بدایتی و نهایتی است: بدایت آنست که نهاد وی همه عین فرمان برداری گردد نه بر عادت و نه بر طمع مثوبت بلکه مستغرق در عین مشاهدت.

Чунонк ҳикоят кунанд аз султони орифи Маҳмӯд ки дар маҷлиси инси ҷуз бо Аёзи нншстӣ , надамоу хавос дрднднаҳ омаданд , султон аз он ғайрат бо хабар буд фармуд то ҳамаи надимону хавосро дар як маҷлис ҳозир карданд , пас қадаҳӣ аз ёқӯти сурх ки қимати он хароҷи як вилояти Маҳмӯд буд бо санадоне аз оҳани пеш Маҳмӯд овараданд , вазирро бифармуд ки ин қадаҳи ёқӯти барин санадони зан то пора гардад , вазир гуфт зинҳор эй султон ҳар чанд ки фармони султони болотар буд аммо Зуҳра надорам ин далерӣ кардан , ҳамчунин надимону хосонро фармуд ҳамаи кулоҳ аз сар фурӯ ниҳоданду ларза бар ниҳоди эшон падед омад ва Зуҳра надоштанд ки онро башикананд , пас ба Аёз ишорат кард гуфт эй ғулом эй қадаҳи барин санадони зан то пора гардад , Аёзи қадаҳ бар санадон зад то резаи гашт , пас Маҳмӯд гуфт аз мтобъти фармони султон то хилвати чаҳор ҳазор манзиласт касе ки ҳануз аз фармони Маҳмӯди чунин парҳез кунад ӯро чаҳ Зуҳра он бошад ки ҳадис хилват кунад ва суҳбат ҷӯяд .

چنانک حکایت کنند از سلطان عارف محمود که در مجلس انس جز با ایاز ننشستی، ندما و خواص دردندنه آمدند، سلطان از آن غیرت با خبر بود فرمود تا همه ندیمان و خواص را در یک مجلس حاضر کردند، پس قدحی از یاقوت سرخ که قیمت آن خراج یک ولایت محمود بود با سندانی از آهن پیش محمود آوردند، وزیر را بفرمود که این قدح یاقوت برین سندان زن تا پاره گردد، وزیر گفت زینهار ای سلطان هر چند که فرمان سلطان بالاتر بود اما زهره ندارم این دلیری کردن، همچنین ندیمان و خاصان را فرمود همه کلاه از سر فرو نهادند و لرزه بر نهاد ایشان پدید آمد و زهره نداشتند که آن را بشکنند، پس به ایاز اشارت کرد گفت ای غلام ای قدح برین سندان زن تا پاره گردد، ایاز قدح بر سندان زد تا ریزه گشت، پس محمود گفت از متابعت فرمان سلطان تا خلوت چهار هزار منزلست کسی که هنوز از فرمان محمود چنین پرهیز کند او را چه زهره آن‌ باشد که حدیث خلوت کند و صحبت جوید.

Аммо ниҳояти ҳиҷрат се чизаст : ҳурмат дар хилват ,у хаҷал бӯдан аз хизмат , ва худро дар айни тақсир дидан бо касрати тоъат , қавла : « Фсӣлўои أҳли аззикри إни кантами лои тълмўн » ишоратаст ки илми шариъат омухтанӣаст бевоситау устод дуруст нест ҳар ки пиндорад ки дар илми шариъати восита бакор нест ӯро дар дайни баҳра Эй нест ва бар ҷумлаи бдонки илми се қисмаст : илми шариъат , илми тариқат , илми ҳақиқат .

امّا نهایت هجرت سه چیزست: حرمت در خلوت، و خجل بودن از خدمت، و خود را در عین تقصیر دیدن با کثرت طاعت، قوله: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ» اشارتست که علم شریعت آموختنی است بی واسطه و استاد درست نیست هر که پندارد که در علم شریعت واسطه بکار نیست او را در دین بهره‌ای نیست و بر جمله بدانک علم سه قسم است: علم شریعت، علم طریقت، علم حقیقت.

Шариъат омухтанӣаст , тариқат мъомлтӣаст , ҳақиқат ёфтанӣаст . Илми шариъатро гуфт : « Фсӣлўои أҳли аззикр » илми тариқатро гуфт : «у абтғўои إлиаҳи алўсилаҳ » илми ҳақиқатро гуфт : «у ълмноаҳи ман лднои уламо » . Ҳўолти шариъат боситод кард , ҳўолти пери тариқат бо пер кард , ҳўолти ҳақиқат бо худ кард . Чун ин се илм ҳосил шуд нурӣ то бад дар дил ки бони нури зот набувват бишносад , чун ин шинохт бидоданд ӯро аз даргоҳи набуввати ин ташриф ва тахсӣс ёбад ки : алълмоءи варасаи алонбёء , «у أнзлнои إлики аззикри лтбини ллнос мо назул إлиҳм » дарин як оят ҳам китобаст ва ҳам суннат , китоби худои таъолӣу суннати Мустафо ( с ) ду чизаст ки дайнро имодасту асл эътиқодаст , фари аҳли суннат ҳар рӯзи доне чаро бешаст ? ки чароғи китобу суннати эшонро дар пешаст , он кор ки аллоҳ бидон розӣ ва банда бидон пирӯз , атбоъи китоб ва суннатаст . Он дайн ки Ҷабраил бон омаду расӯл ( с ) бон хонду биҳишт бон ёфтанду ноҷёни бони растанади китоб ва суннатаст , агар аз китобу суннат бениёз будӣ аллоҳи боуммоли ҷоҳилияти розӣ будӣ ва агар бекитобу суннати фарои роҳи дидор будӣ , пеш аз китобу суннати куффор Аброр будандӣ .

شریعت آموختنی است، طریقت معاملتی است، حقیقت یافتنی است. علم شریعت را گفت: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ» علم طریقت را گفت: «وَ ابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَةَ» علم حقیقت را گفت: «وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً». حوالت شریعت باستاد کرد، حوالت پیر طریقت با پیر کرد، حوالت حقیقت با خود کرد. چون این سه علم حاصل شد نوری تا بد در دل که بآن نور ذات نبوّت بشناسد، چون این شناخت بدادند او را از درگاه نبوّت این تشریف و تخصیص یابد که: العلماء ورثة الانبیاء، «وَ أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَیْهِمْ» درین یک آیت هم کتابست و هم سنت، کتاب خدای تعالی و سنّت مصطفی (ص) دو چیزست که دین را عمادست و اصل اعتقاد است، فرّ اهل سنّت هر روز دانی چرا بیش است؟ که چراغ کتاب و سنّت ایشان را در پیش است، آن کار که اللَّه بدان راضی و بنده بدان پیروز، اتّباع کتاب و سنّت است. آن دین که جبرئیل بآن آمد و رسول (ص) بآن خواند و بهشت بآن یافتند و ناجیان بآن رستند کتاب و سنّت است، اگر از کتاب و سنّت بی نیاز بودی اللَّه باعمال جاهلیّت راضی بودی و اگر بی کتاب و سنّت فرا راه دیدار بودی، پیش از کتاب و سنّت کفار ابرار بودندی.

Раби Алъоламин аҳли суннатро бктоби манзилу суннати маснад аз ақтҳоми мутакаллифону хавзи муътаризону таъвили ҷҳмён озод кард ва рӯй дили эшон бъноиту муовинати хеш бо минҳоҷ савоб карду ҷодаи суннати эшонро дар пеши ниҳоду бчроғи маърифати роҳи ҳақиқат бар эшон пайдо кард вонгаҳ аз баракоти китобу суннати эшонро бҷмъи ҳиммату ҳасани сират бархӯрдор кард то қадами эшон дар сироти мустақӣми равони гашт .

ربّ العالمین اهل سنّت را بکتاب منزل و سنّت مسند از اقتحام متکلّفان و خوض معترضان و تأویل جهمیان آزاد کرد و روی دل ایشان بعنایت و معاونت خویش با منهاج صواب کرد و جاده سنّت ایشان را در پیش نهاد و بچراغ معرفت راه حقیقت بر ایشان پیدا کرد وانگه از برکات کتاب و سنّت ایشان را بجمع همّت و حسن سیرت برخوردار کرد تا قدم ایشان در صراط مستقیم روان گشت.

Пер тариқат гуфт : кор на кард банда дорад , кори хост аллоҳ дорад , банда биҷаҳад хеши наҷоти хеш кӣ тавонад .

پیر طریقت گفت: کار نه کرد بنده دارد، کار خواست اللَّه دارد، بنده بجهد خویش نجات خویش کی تواند.