Қавлаи таъолӣ : «у қоли аллоҳи лои ттхзўои إлҳини аснин » аллоҳ гуфт ду чиз ба худои мгирид , « إнмои ҳўи إлаҳи воҳид » ки ӯ ки хдоист яктост , « Фإёии Форҳбўн ( 51 ) » аз ман битарсед .

قوله تعالی: «وَ قالَ اللَّهُ لا تَتَّخِذُوا إِلهَیْنِ اثْنَیْنِ» اللَّه گفت دو چیز به خدایی مگیرید، «إِنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ» که او که خدایست یکتاست، «فَإِیَّایَ فَارْهَبُونِ (۵۱)» از من بترسید.

«у ?лаи мо фии алсмоўоту алأрз » ӯ рост ҳар чаҳ дар осмонҳо ва заминҳо , «у ?лаи аддӣни восбо » ва тоъат дошт вай ҳамеша воҷибу халқро баҳамаи ҳоли лозим , « أи Фғири аллоҳи ттқўн ( 52 ) » ҷуз аз худо аз касе метарсид ?

«وَ لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» او راست هر چه در آسمانها و زمینها، «وَ لَهُ الدِّینُ واصِباً» و طاعت داشت وی همیشه واجب و خلق را بهمه حال لازم، «أَ فَغَیْرَ اللَّهِ تَتَّقُونَ (۵۲)» جز از خدا از کسی می‌ترسید؟

« ва мо бкм ман наамма » ва ҳар чаҳ бшмо ояд ва шуморо нек буд аз неки ҷаҳонӣ , « Фмни аллоҳ » он аз худост , « сами إзои мскми алзр » пас он гуҳ ки бшмо расад газанд , « Фإлиаҳи тҷӣрўн ( 53 ) » дарав мезоред ва менолид .

«وَ ما بِکُمْ مِنْ نِعْمَةٍ» و هر چه بشما آید و شما را نیک بود از نیک جهانی، «فَمِنَ اللَّهِ» آن از خداست، «ثُمَّ إِذا مَسَّکُمُ الضُّرُّ» پس آن گه که بشما رسد گزند، «فَإِلَیْهِ تَجْئَرُونَ (۵۳)» درو می‌زارید و می‌نالید.

« сами إзои кашфи алзри ънкм » пас он гуҳ ки бози баради он газанд аз шумо , « إзои Фриқи мнкми брбҳми ишркўн ( 54 ) » гуруҳе аз шумо бо худои таъолӣ анбоз мегиранду сабаб дар миён май оранд .

«ثُمَّ إِذا کَشَفَ الضُّرَّ عَنْکُمْ» پس آن گه که باز برد آن گزند از شما، «إِذا فَرِیقٌ مِنْکُمْ بِرَبِّهِمْ یُشْرِکُونَ (۵۴)» گروهی از شما با خدای تعالی انباز می‌گیرند و سبب در میان می‌آرند.

« ликФрўои бмои отиноҳм » то бончи мо эшонро додем кофар мешаванд , « Фтмтъўои ФсўФи тълмўн ( 55 ) » гӯии эшонро ки рӯзгор басар меореду ком худ меронед то огоҳ шавед .

«لِیَکْفُرُوا بِما آتَیْناهُمْ» تا بآنچ ما ایشان را دادیم کافر می‌شوند، «فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ (۵۵)» گوی ایشان را که روزگار بسر می‌آرید و کام خود می‌رانید تا آگاه شوید.

«у иҷълўни лмои лои иълмўни нсибо »у бнодонии худои таъолиро баҳра Эй мениҳанд , « ммои рзқноҳм » аз ончи рӯзии додеми эшонро , « толлаҳи лтсӣлн » бхдоӣ ки ночораи пурсанади шуморо , « ъмои кантами тФтрўн ( 56 ) » аз он дурӯғ ки месозед ва май гўӣид .

«وَ یَجْعَلُونَ لِما لا یَعْلَمُونَ نَصِیباً» و بنادانی خدای تعالی را بهره‌ای می نهند، «مِمَّا رَزَقْناهُمْ» از آنچ روزی دادیم ایشان را، «تَاللَّهِ لَتُسْئَلُنَّ» بخدای که ناچاره پرسند شما را، «عَمَّا کُنْتُمْ تَفْتَرُونَ (۵۶)» از آن دروغ که می‌سازید و می‌گوئید.

«у иҷълўни ллаҳи албнот »у худои таъолиро духтарон мегӯйанд , « субҳона » покӣ ва беайбӣ ӯро , «у ?лаами мо иштҳўн ( 57 ) » ва эшонро ончи эшон орзӯӣ кунанд .

«وَ یَجْعَلُونَ لِلَّهِ الْبَناتِ» و خدای تعالی را دختران می‌گویند، «سُبْحانَهُ» پاکی و بی عیبی او را، «وَ لَهُمْ ما یَشْتَهُونَ (۵۷)» و ایشان را آنچ ایشان آرزوی کنند.

«у إзои башари أҳдҳми болأнсӣ » ва чун якеро аз эшон хабари шнўоннди бдхтр , « зилли виҷҳаи мсўдо » рӯй ӯро бинӣ сиёҳ гашта , «у ҳўи кзим ( 58 ) » ва ӯ андӯҳ мехӯрд дар хештан .

«وَ إِذا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِالْأُنْثی‌» و چون یکی را از ایشان خبر شنوانند بدختر، «ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا» روی او را بینی سیاه گشته، «وَ هُوَ کَظِیمٌ (۵۸)» و او اندوه می‌خورد در خویشتن.

« итўории ман алқўм » аз дидори мардумон мебоз шавад , « ман сӯъи мо башар ба » аз ранҷу хаҷали он хабар ки вайро доданд , « أи имскаҳи алии ҳўн » ки бхўории бпрўрди ин духтарро , « أми идсаҳи фии алтроб » ё дар зер хок кунад ӯро , « أлои соءи мо иҳкмўн ( 59 ) » чун бадаст ин ҳукм ки мекунанду кажи ин сухан ки мегӯйанд .

«یَتَواری‌ مِنَ الْقَوْمِ» از دیدار مردمان می‌باز شود، «مِنْ سُوءِ ما بُشِّرَ بِهِ» از رنج و خجل آن خبر که وی را دادند، «أَ یُمْسِکُهُ عَلی‌ هُونٍ» که بخواری بپرورد این دختر را، «أَمْ یَدُسُّهُ فِی التُّرابِ» یا در زیر خاک کند او را، «أَلا ساءَ ما یَحْکُمُونَ (۵۹)» چون بد است این حکم که می‌کنند و کژ این سخن که می‌گویند.

« ллзини лои иؤмнўни болохраҳ » аишонрост ки ногрўидгоннди брстохиз , « мисли алсўء » сифати бад , «у ллаҳи алмисли алأълӣ »у хдоирости сифати бартарӣ , ягонагӣ ва беҳамтоӣ , «у ҳўи алъзизи алҳким ( 60 ) » ва ӯст он тавонои доно .

«لِلَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ» ایشانراست که ناگرویدگانند برستاخیز، «مَثَلُ السَّوْءِ» صفت بد، «وَ لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلی‌» و خدایراست صفت برتری، یگانگی و بی همتایی، «وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ (۶۰)» و اوست آن توانای دانا.

«у луи иؤохзи аллоҳи анноси бзлмҳм » ва агар мебигирад худои мардумонро бастами кории эшон , « мо тарки алайҳои ман добаҳ » то акнӯн бар замини ҳеҷ ҷанбнда нагузоштӣ , «у локини иؤхрҳми إлии أҷли мсмӣ » локини эшонро бо пас медорад то бҳнгомӣ ном зад , « Фإзои ҷоءи أҷлҳм » ва он гуҳ ки ҳангом эшон ояд , « лои истأхрўни соъаҳу лои истқдмўн ( 61 ) » на як соъат бопстр истанд ва на фарои пештар .

«وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ» و اگر می‌بگیرد خدای مردمان را بستم کاری ایشان، «ما تَرَکَ عَلَیْها مِنْ دَابَّةٍ» تا اکنون بر زمین هیچ جنبنده نگذاشتی، «وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلی‌ أَجَلٍ مُسَمًّی» لکن ایشان را با پس میدارد تا بهنگامی نام زد، «فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ» و آن گه که هنگام ایشان آید، «لا یَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا یَسْتَقْدِمُونَ (۶۱)» نه یک ساعت باپستر ایستند و نه فرا پیشتر.

«у иҷълўни ллаҳи мо икрҳўн »у худоиро чизе ҳаме гӯйанд ки хештанро напасанданд , «у тсФи أлснтҳми алкзб » ва забонҳои эшон дурӯғ созад ва гуяд , « أни ?лаами алҳснӣ » ки аишонрости некуӣу сифати беҳтарӣ , « ло » на чунонаст , « ҷурми أни ?лаами алнор » воҷиб омад эшонро оташ , «у أнҳми мФртўн ( 62 ) » ва эшон дар оташи Фрўгзоштгоннду пеши фиристодагон .

«وَ یَجْعَلُونَ لِلَّهِ ما یَکْرَهُونَ» و خدای را چیزی همی‌گویند که خویشتن را نپسندند، «وَ تَصِفُ أَلْسِنَتُهُمُ الْکَذِبَ» و زبانهای ایشان دروغ سازد و گوید، «أَنَّ لَهُمُ الْحُسْنی‌» که ایشانراست نیکویی و صفت بهتری، «لا» نه چنانست، «جَرَمَ أَنَّ لَهُمُ النَّارَ» واجب آمد ایشان را آتش، «وَ أَنَّهُمْ مُفْرَطُونَ (۶۲)» و ایشان در آتش فروگذاشتگانند و پیش فرستادگان.

« толлаҳи лақади أрслнои إлии أмми ман қблк » бхдоӣ ки фиристодем бгрўҳони пеш аз ту , « Фзини ?лаами алшитони أъмолҳм » бар орост эшонро деви кирдорҳои бади эшон , « Фҳўи влиҳми алиўм » имрӯзи он дев ёр эшонаст , «у ?лаами азоби أлим ( 63 ) »у аишонрости азобии дрднмоӣ .

«تَاللَّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلی‌ أُمَمٍ مِنْ قَبْلِکَ» بخدای که فرستادیم بگروهان پیش از تو، «فَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطانُ أَعْمالَهُمْ» بر آراست ایشان را دیو کردارهای بد ایشان، «فَهُوَ وَلِیُّهُمُ الْیَوْمَ» امروز آن دیو یار ایشانست، «وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ (۶۳)» و ایشانراست عذابی دردنمای.

« ва мо أнзлнои алейк алкитоб »у фурӯи нФрстодим бар ту ин нома , « إлои лтбини ?лаам » магар то пайдо кунӣ эшонро , « алзии ахтлФўои фӣа » он чиз ки мухталифанд дар он , «у ҳудоу раҳмаи лқўми иؤмнўн ( 64 ) »у роҳи нмўнӣу меҳрбонии гиравидагонро .

«وَ ما أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْکِتابَ» و فرو نفرستادیم بر تو این نامه، «إِلَّا لِتُبَیِّنَ لَهُمُ» مگر تا پیدا کنی ایشان را، «الَّذِی اخْتَلَفُوا فِیهِ» آن چیز که مختلفند در آن، «وَ هُدیً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ (۶۴)» و راه نمونی و مهربانی گرویدگان را.

«у аллоҳи أнзли ман алсмоءи моء »у аллоҳ фурӯ фиристод аз осмони обӣ , « Фأҳё ба алأрзи баъди мўтҳо » то зинда кард бони заминро пас марги он , « إни фии злки лоиаҳи лқўми исмъўн ( 65 ) » дар он нишонеаст ошкорои эшонро ки бишинаванд .

«وَ اللَّهُ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً» و اللَّه فرو فرستاد از آسمان آبی، «فَأَحْیا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها» تا زنده کرد بآن زمین را پس مرگ آن، «إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَسْمَعُونَ (۶۵)» در آن نشانیست آشکارا ایشان را که بشنوند.

«у إни лаками фии алأнъоми лъбраҳ » ва шуморо дар чаҳор поёни ъбртисти ошкоро , « нсқикми ммои фии бутуна » май ошомоними шуморо аз онч дар шикамҳои эшонаст , « ман байни Фрсу дам » аз миёни саргину хӯн , « лбнои холсо » ширии рустаи пок , « соӣғои ллшорбин ( 66 ) » гўорндаҳи ошомндгонро .

«وَ إِنَّ لَکُمْ فِی الْأَنْعامِ لَعِبْرَةً» و شما را در چهار پایان عبرتیست آشکارا، «نُسْقِیکُمْ مِمَّا فِی بُطُونِهِ» می‌آشامانیم شما را از آنچ در شکمهای ایشانست، «مِنْ بَیْنِ فَرْثٍ وَ دَمٍ» از میان سرگین و خون، «لَبَناً خالِصاً» شیری رسته پاک،«سائِغاً لِلشَّارِبِینَ (۶۶)» گوارنده آشامندگان را.

« ва ман самароти алнхилу алأъноб » ва аз миваҳои хрмостон ва аз ангурҳо , « ттхзўн манеҳ скро » аз он мемекунед , «у рзқои ҳусно »у рӯзӣ некӯ месозед , « إни фии злки лоиаҳи лқўми иъқлўн ( 67 ) » дар он нишоне ошкораст эшонро ки дарёбанд .

«وَ مِنْ ثَمَراتِ النَّخِیلِ وَ الْأَعْنابِ» و از میوه‌های خرماستان و از انگورها، «تَتَّخِذُونَ مِنْهُ سَکَراً» از آن می میکنید، «وَ رِزْقاً حَسَناً» و روزی نیکو می سازید، «إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ (۶۷)» در آن نشانی آشکار است ایشان را که دریابند.