Қавлаи таъолӣ : « إни аллоҳи иأмри болъдлу алإҳсон » кирдигори ҷаҳону ҷаҳонён , худованди меҳрбони ҷли ҷалолау тақаддусати асмоؤаҳу тъолти сифота , дар ин ояти мабоонии хизмату мъолми мъомлт дар нсқ ҷамъ кард ,у муъминонро аз писандидаи ахлоқ огоҳ кард , ва бишнохт асбоби ризои худ гиромӣ кард , ва эшонро некӯи парастии худу зиндагонӣ бо халқи худ талқин кард , ва мо лухтии азин ҷумла аз рӯй шариъати бзбони кашф баён кардем , аммо аз рӯй ҳақиқати бзбон ишорат онаст ки аллоҳи таъолии бандаро бъдли миФрмоид дар мъомлт бо ҳақ ва дар мъомлт бо халқ ва дар мъомлт бо нафас , мъомлт бо ҳақи боътроФсту мъомлт бо халқи бонсоФсту мъомлт бо нафаси бхлоФст , бо ҳақи мувофиқат бояд ва бо халқи мносҳт ва бо нафаси мухолифат ,у маънии мувофиқати истиқболи ҳукм ҳақаст пеш аз пайдо шудан ону бархестани ихтиёри банда аз миён то ҳар ки он нодир ёфта бишносаду нодида дӯст дорад ,у маънӣ мносҳт онаст ки бо халқи худои бқўлу феълу ҳиммату азм рост равад , инсофи эшон аз худ бидиҳад , бори худ бар эшон наниҳад , айби эшон бипушад ва дар ҳар ҳол ки бинад шафқат боз нагираду некии худ аз эшон дареғ надораду бхлқ зиндагонӣ кунад , пиронро ҳурмат дорад ва бар ҷавонони шафқати барад ва бар кӯдакон раҳмат кунад , инаст маънии адл дар мъомлт бо халқ . Аммо ҳақиқати адл дар мъомлт бо нафас онаст ки нафасро манъ кунад аз ончи ҳалоки вай дар онаст , қоли аллоҳи таъолӣ : «у أмои ман хоФи мақоми раба ва наҳй алнФси ани алҳўӣ , Фإни алҷнаҳи ҳаии алмأўӣ » .

قوله تعالی: «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ» کردگار جهان و جهانیان، خداوند مهربان جلّ جلاله و تقدّست اسماؤه و تعالت صفاته، در این آیت مبانی خدمت و معالم معاملت در نسق جمع کرد، و مؤمنان را از پسندیده اخلاق آگاه کرد، و بشناخت اسباب رضای خود گرامی کرد، و ایشان را نیکو پرستی خود و زندگانی با خلق خود تلقین کرد، و ما لختی ازین جمله از روی شریعت بزبان کشف بیان کردیم، اما از روی حقیقت بزبان اشارت آنست که اللَّه تعالی بنده را بعدل میفرماید در معاملت با حق و در معاملت با خلق و در معاملت با نفس، معاملت با حق باعترافست و معاملت با خلق بانصافست و معاملت با نفس بخلافست، با حق موافقت باید و با خلق مناصحت و با نفس مخالفت، و معنی موافقت استقبال حکم حق است پیش از پیدا شدن آن و برخاستن اختیار بنده از میان تا هر که آن نادر یافته بشناسد و نادیده دوست دارد، و معنی مناصحت آنست که با خلق خدا بقول و فعل و همّت و عزم راست رود، انصاف ایشان از خود بدهد، بار خود بر ایشان ننهد، عیب ایشان بپوشد و در هر حال که بیند شفقت باز نگیرد و نیکی خود از ایشان دریغ ندارد و بخلق زندگانی کند، پیرانرا حرمت دارد و بر جوانان شفقت برد و بر کودکان رحمت کند، اینست معنی عدل در معاملت با خلق. اما حقیقت عدل در معاملت با نفس آنست که نفس را منع کند از آنچ هلاک وی در آنست، قال اللَّه تعالی: «وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَی النَّفْسَ عَنِ الْهَوی‌، فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِیَ الْمَأْوی‌».

Иброҳӣм адҳам гуфт : дар ҳамаи умри хеш дар дунёи се шодӣ бадалам расед , бони се шодии нафаси худро қаҳр кардам : дар шаҳри антокиаҳи бараҳнаи пойу бараҳна сар мерафтам ҳар касе таънае дар ман мекашид , охир яке гуфт : ҳозои абди обқи ин бандаи ист аз худованди хеши гурехта , марои он сухан хуш омад ки бҳқиқт чунон будам , бо худ гуфтам эй гурехтаи рамида кӣ бошад вақти он ки бтриқи сулҳ дар ое . Дувуми шодии он буд ки дар киштӣ нишаста будам масхарае дар миёни он ҷамоат буд ҳар соъатӣ омадӣ ва бар қафои ман силӣ задӣ ки дар миёни қавми маро ҳақиртар медид . Сеюм он буд ки дар шаҳри мтиаҳ дар масҷидии сар бар зонуии ҳасрати хеш ниҳода будам ва дар водӣ каму костии худ афтода , беҳурматӣ биёмаду банди мӣзр пой бикшод ва гуфт ё шайхи хзи моءи алўрд , нафаси ман аз он ҳақорат худ нест гашту дил ман бидон шод шуд , он шодӣ аз боргоҳи иззат дар ҳақи худ тӯҳфа саодат ёфтам .

ابراهیم ادهم گفت: در همه عمر خویش در دنیا سه شادی بدلم رسید، بآن سه شادی نفس خود را قهر کردم: در شهر انطاکیّه برهنه پای و برهنه سر می‌رفتم هر کسی طعنه‌ای در من میکشید، آخر یکی گفت: هذا عبد آبق این بنده‌ایست از خداوند خویش گریخته، مرا آن سخن خوش آمد که بحقیقت چنان بودم، با خود گفتم ای گریخته رمیده کی باشد وقت آن که بطریق صلح در آیی. دوم شادی آن بود که در کشتی نشسته بودم مسخره‌ای در میان آن جماعت بود هر ساعتی آمدی و بر قفای من سیلی زدی که در میان قوم مرا حقیرتر می‌دید. سوم آن بود که در شهر مطیّه در مسجدی سر بر زانوی حسرت خویش نهاده بودم و در وادی کم و کاستی خود افتاده، بی حرمتی بیامد و بند مئزر پای بگشاد و گفت یا شیخ خذ ماء الورد، نفس من از آن حقارت خود نیست گشت و دل من بدان شاد شد، آن شادی از بارگاه عزّت در حق خود تحفه سعادت یافتم.

Бузургони дайн чунин бӯдаанд пайваста дар қаҳри нафасу мазаллати шахси худ кӯшидаанд , уюби хилоиқ пӯшидаанду маъоӣиби сифоти худ дидаанд , халқ аз эшон пайваста дар осоишу роҳату нафаси эшон ҳамеша дар ранҷу меҳнат .

بزرگان دین چنین بوده‌اند پیوسته در قهر نفس و مذلّت شخص خود کوشیده اند، عیوب خلایق پوشیده‌اند و معایب صفات خود دیده‌اند، خلق از ایشان پیوسته در آسایش و راحت و نفس ایشان همیشه در رنج و محنت.

« إни аллоҳи иأмри болъдлу алإҳсон » гуфтаанд адл эътидол диласт бо ҳақу эҳсон мъомлтаст бар дидори ҳақ . Мустафо ( с ) гуфт : « алоҳсони ани тааббуди аллоҳи конки туроа »

«إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ» گفته‌اند عدل اعتدال دلست با حق و احسان معاملت است بر دیدار حق. مصطفی (ص) گفت: «الاحسان ان تعبد اللَّه کانک تراه»

Ин ҳадис ишоратаст бмлоқоти дил бо ҳақу муъоризаи сар бо ғайбу мушоҳидаи ҷону шодии ҷовдон , банда дар нури мушоҳидаи ғарқу ндоءи лутфи бҷони ваии равон .

این حدیث اشارتست بملاقات دل با حق و معارضه سرّ با غیب و مشاهده جان و شادی جاودان، بنده در نور مشاهده غرق و نداء لطف بجان وی روان.

Пер тариқат гуфт : он дида ки ӯро дид , бдидни ғайр ӯ кӣ пардозад ? он ҷон ки бо ӯ суҳбат ёфт , бо обу хок чанд созад ? ху карда дар ҳазрати мўослт , мазаллати ҳиҷоб чанд бар тобад ? волӣ бар шаҳри хеш , дар ғурбати умр чун басари орад ? :

پیر طریقت گفت: آن دیده که او را دید، بدیدن غیر او کی پردازد؟ آن جان که با او صحبت یافت، با آب و خاک چند سازد؟ خو کرده در حضرت مواصلت، مذلت حجاب چند بر تابد؟ والی بر شهر خویش، در غربت عمر چون بسر آرد؟:

Чун зайд дар оби зб ва дар дашти моҳӣ , қӯти ҷони мо бози мгири илоҳӣ . « إни аллоҳи иأмри болъдлу алإҳсон » аллоҳи таъолӣ дар ин ояти бандаро баса чиз мефармоед ки он вайро мунҷӣотанд , ва аз се чиз боз мезанад ки он вайро мӯҳликотанд , бони се чиз ки мҳлкотнд чун даст аз он бдошти банда аз дӯзах бараст ,у бони се чиз ки мнҷётнд чун биҷой оварад банда ббҳшт раседу самоъу шаробу дидор ҳақ дид , он гуҳ чун амр ва наҳй бар шимурди бохр оят гуфт : « иъзкми лълкми тзкрўн » аллоҳи таъолии шуморо панд медиҳад то магар битарседу панди пазирад , мехонду карами худ арз мекунад то магар иҷобат кунед , лутфи худ май намояд то магари меҳр бар вай наед , айб май пӯшад то магар бо вайгароӣад , аз абри лутфи саноеъ бар меборонад то магар бар даргоҳ вай бимонед , дилҳо май афрӯзад то лутф вай байнед , бинишон итоб меҷанбанд то вайро дар ёд доред , аз бор май коҳад ва дар бар мефазояд то неки худоӣ вай дарёбед .

چون زید در آب ضبّ و در دشت ماهی، قوت جان ما باز مگیر الهی. «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ» اللَّه تعالی در این آیت بنده را بسه چیز می‌فرماید که آن وی را منجیات‌اند، و از سه چیز باز میزند که آن وی را مهلکات‌اند، بآن سه چیز که مهلکاتند چون دست از آن بداشت بنده از دوزخ برست، و بآن سه چیز که منجیاتند چون بجای آورد بنده ببهشت رسید و سماع و شراب و دیدار حق دید، آن گه چون امر و نهی بر شمرد بآخر آیت گفت: «یَعِظُکُمْ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ» اللَّه تعالی شما را پند می‌دهد تا مگر بترسید و پند پذیرد، می‌خواند و کرم خود عرض میکند تا مگر اجابت کنید، لطف خود می‌نماید تا مگر مهر بر وی نهید، عیب می‌پوشد تا مگر با وی گرائید، از ابر لطف صنایع برّ می‌باراند تا مگر بر درگاه وی بمانید، دلها می‌افروزد تا لطف وی بینید، بنشان عتاب می جنباند تا وی را در یاد دارید، از بار می‌کاهد و در بر می‌فزاید تا نیک خدایی وی دریابید.

« мо ъндкми инФд ва мо ъанд аллоҳи боқ » , мо ъндкми инФди сифат дунёасту Фноءи он ва мо ъанд аллоҳи боқи сифат уқбоасту бқоءи ҷовдон . Исо ( ъ )ро гуфтанд чаро хештанро хона Эй насозӣ ? гуфт ман сар он надорам ки хештанро бчизӣ машғӯл кунам ки то абади сари суҳбат мо надорад . Амири алмؤмнини алӣ ( ъ ) динорӣ бар даст ниҳод гуфт : ё сФроءи асФрӣ ва ё бизоءи абизӣу ғурӣ ғайриӣ , эй дунё вае Наими дунёи рӯ ки ту арӯсии оростае ва бонагашт арӯсони панҷа шерон натавон шикаст , шӯи дайгариро фиреби даҳ ки писари абӯи толиби сар он надорад ки дар доми ғурур ту ояд : « ва мо алҳёҳи алднёи إлои матоъи алғрўр » .

«ما عِنْدَکُمْ یَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ»، ما عندکم ینفد صفت دنیا است و فناء آن و ما عند اللَّه باق صفت عقبی است و بقاء جاودان. عیسی (ع) را گفتند چرا خویشتن را خانه‌ای نسازی؟ گفت من سر آن ندارم که خویشتن را بچیزی مشغول کنم که تا ابد سر صحبت ما ندارد. امیر المؤمنین علی (ع) دیناری بر دست نهاد گفت: یا صفراء اصفرّی و یا بیضاء ابیضّی و غرّی غیری، ای دنیا و ای نعیم دنیا رو که تو عروسی آراسته‌ای و بانگشت عروسان پنجه شیران نتوان شکست، شو دیگری را فریب ده که پسر ابو طالب سر آن ندارد که در دام غرور تو آید: «وَ مَا الْحَیاةُ الدُّنْیا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ».

« мо ъндкми инФд » эй мо ъндкми ман аштёқкми илои лқоӣнои Фбързи алзўолу қабули алонқзоء ва мо всФно ба нФснои ммои вирд ба алоср , алои толи шавқи алأброри илои лақоеу анои илои лқоӣҳми лошди шўқо , « боқ » ҳар чаҳ аз банда ояд аз тоъату хизмату меҳру муҳаббат агар чаҳ дар пайвандад дар маъраз заволаст ки сифати ҳдсонсту ҳдсонро фанои буи роҳаст , он иқболи ҷалолу иззат илоҳӣаст ва навохт раббонии мари бандаро ки ҳаргизи бнрсду фанои буии роҳи набард , ҳар чаҳ аз мо ояд дар хур мо ояд , бҳзўзи маълулу бтФрқти мавсуф , ҳар чаҳ аз худоӣ таъолӣ ояд бнъти иззату ҷалол бениҳоят ояд , ҳақиқат ҷамъ онаст ки воҷиби албқоء ва алдўомаст , ин алтофи карам ва навохт бениҳояту иқболи раббонӣ ки аз ҷаноби ҷабарут равон гардад ҷуз дар сувидои дили дӯстон манзил накунад , эшон ки дар дунёи ҳаёаи тайибаи ҳаёти эшону амали солеҳ бо имони сирату тариқат эшон инаст сифати эшон , ки раб Алъоламин гуфт : « ман амали солҳои ман зикри أўи أнсӣу ҳўи муъмини Флнҳиинаҳи ҳаёаи тайиба » амал солеҳ онаст ки шоиста қабуласту шоиста қабул онаст ки бар вифқ фармонаст , он гуҳ гуфт : «у ҳўи муъмин » эй Мусаддиқи бони наҷотаи бФзли аллоҳи лои бълмаҳ . намегуяд ҳаёаи тайиба касеро сазад ки аъмоли ваии некӯ буду сирати ваии поку ҳиммати ваии ҷамъи вонгаҳ эътиқод кунад ки наҷоти ваии бФзл илоҳӣаст на бикрдори бандагӣ , « Флнҳиинаҳи ҳаёаи тайиба » имрӯз ҳаловат тоъатасту насими қурбу ёдгори азалу фардо дар ҳзираҳи қудси бҳзрти ъндити тӯбоу зулфӣу ҳасанӣ .

«ما عِنْدَکُمْ یَنْفَدُ» ای ما عندکم من اشتیاقکم الی لقائنا فبعرض الزّوال و قبول الانقضاء و ما وصفنا به نفسنا ممّا ورد به الاثر، الا طال شوق الأبرار الی لقایی و انا الی لقائهم لاشدّ شوقا، «باقٍ» هر چه از بنده آید از طاعت و خدمت و مهر و محبّت اگر چه در پیوندد در معرض زوالست که صفت حدثانست و حدثان را فنا بوی راه است، آن اقبال جلال و عزّت الهی است و نواخت ربّانی مر بنده را که هرگز بنرسد و فنا بوی راه نبرد، هر چه از ما آید در خور ما آید، بحظوظ معلول و بتفرقت موصوف، هر چه از خدای تعالی آید بنعت عزّت و جلال بی نهایت آید، حقیقت جمع آنست که واجب البقاء و الدّوام است، این الطاف کرم و نواخت بی نهایت و اقبال ربّانی که از جناب جبروت روان گردد جز در سویدای دل دوستان منزل نکند، ایشان که در دنیا حیاة طیّبه حیات ایشان و عمل صالح با ایمان سیرت و طریقت ایشان اینست صفت ایشان، که ربّ العالمین گفت: «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثی‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً» عمل صالح آنست که شایسته قبولست و شایسته قبول آنست که بر وفق فرمانست،آن گه گفت: «وَ هُوَ مُؤْمِنٌ» ای مصدق بانّ نجاته بفضل اللَّه لا بعلمه. می‌گوید حیاة طیّبه کسی را سزد که اعمال وی نیکو بود و سیرت وی پاک و همّت وی جمع وانگه اعتقاد کند که نجات وی بفضل الهی است نه بکردار بندگی، «فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً» امروز حلاوت طاعتست و نسیم قرب و یادگار ازل و فردا در حظیره قدس بحضرت عندیّت طوبی و زلفی و حسنی.

« Фإзои қрأти алқуръони Фостъзи биллоҳи ман алшитони алрҷим » он рӯз ки рояти ҷалоли бисмии аллоҳ аз мкмни ғайб берун доданду Ҷабраили амин ба Муҳамади арабӣ ( с ) фурӯ оварад , гуфту гӯйу ҷусту ҷӯй дар аҳл офариниш афтод , он захми расидаи қаҳри азал ки ӯро Иблис гӯйанд диданд дар ваҷди омадау мақҳури султон самоъ гашта ! гуфтанд эй маҳҷӯри матруди турои азин халъату ъзи ин ному ишқи ин пайғом чаҳ огоҳӣаст ? гуфт : оре бо он муқтадои аҳли саодат чунин гуфтанд ки чун қасди хондани каломи Маҷид мо кунӣ бар сари кӯии он маҳҷӯри матруд гузарӣ кун ва бигӯӣ : « аъўзи биллоҳи ман алшитони алрҷим » моро он ъз на бас ки пардаи дорӣ дар гоҳи қуръони Маҷид бмо доданд ?у ани шараф на бас ки то бқёмти хонандагони қуръони номи мо дар пеш медоранд ?

«فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ» آن روز که رایت جلال بسم اللَّه از مکمن غیب بیرون دادند و جبرئیل امین به محمّد عربی (ص) فرو آورد، گفت و گوی و جست و جوی در اهل آفرینش افتاد، آن زخم رسیده قهر ازل که او را ابلیس گویند دیدند در وجد آمده و مقهور سلطان سماع گشته! گفتند ای مهجور مطرود ترا ازین خلعت و عزّ این نام و عشق این پیغام چه آگاهیست؟ گفت: آری با آن مقتدای اهل سعادت چنین گفتند که چون قصد خواندن کلام مجید ما کنی بر سر کوی آن مهجور مطرود گذری کن و بگوی: «اعوذ باللَّه من الشیطان الرجیم» ما را آن عز نه بس که پرده داری در گاه قرآن مجید بما دادند؟ و ان شرف نه بس که تا بقیامت خوانندگان قرآن نام ما در پیش میدارند؟

Агар чаҳ қаҳраст аз даргоҳ ӯ , моро бо ин қаҳр хушаст :

اگر چه قهرست از درگاه او، ما را با این قهر خوشست:

Аз дастат аз оташ буд , моро зи гули мФрш буд

از دستت از آتش بود، ما را ز گل مفرش بود

Ҳарч аз ту ояд хуш буд , хоҳии шифои хоҳии ?илам

هرچ از تو آید خوش بود، خواهی شفا خواهی الم‌

« Фإзои қрأти алқуръони Фостъзи биллоҳи ман алшитони алрҷим » дар қуръони нзоӣри ин оят фаровонанд лухтӣ бар шимурем : аз сӯра албқраҳ хон : « أъўзи биллоҳи أни أкўни ман алҷоҳлин » : баёни астъозт Мӯсо кулемаст , аз сӯраи ол умрон хон : « إнии أъизҳои бку зритҳои ман алшитони алрҷим » : қиссаи ҳнаҳ ва Марямаст духтари умрони бен мосон , аз сӯра алоъроФ хон : «у إмои инзғнки ман алшитони нзғи Фостъзи биллоҳ » хитоб бо Мустафо ( с )аст хотами пайғамбарон , аз сӯра ҳуд хон : « раби إнии أъўзи бки أни أсӣлки мо лӣси лӣ ба илм » : қисса Нӯҳасту писари ваии канъон , аз сӯра Юсуф хон : « қоли маози аллоҳи أни нأхзи إлои ман вҷднои мтоънои ъндаҳ » : қисса Юсуф садиқасту бародарон , аз сӯра Марям хон : « إнии أъўзи болрҳмни мнки إни канти тқё »

«فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ» در قرآن نظائر این آیت فراوانند لختی بر شمریم: از سوره البقرة خوان: «أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْجاهِلِینَ»: بیان استعاذت موسی کلیم است، از سوره آل عمران خوان: «إِنِّی أُعِیذُها بِکَ وَ ذُرِّیَّتَها مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ»: قصّه حنه و مریم است دختر عمران بن ماثان، از سوره الاعراف خوان: «وَ إِمَّا یَنْزَغَنَّکَ مِنَ الشَّیْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ» خطاب با مصطفی (ص) است خاتم پیغمبران، از سوره هود خوان: «رَبِّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ أَنْ أَسْئَلَکَ ما لَیْسَ لِی بِهِ عِلْمٌ»: قصه نوح است و پسر وی کنعان، از سوره یوسف خوان: «قالَ مَعاذَ اللَّهِ أَنْ نَأْخُذَ إِلَّا مَنْ وَجَدْنا مَتاعَنا عِنْدَهُ»: قصه یوسف صدّیقست و برادران، از سوره مریم خوان: «إِنِّی أَعُوذُ بِالرَّحْمنِ مِنْکَ إِنْ کُنْتَ تَقِیًّا»

Ҳадис Марямаст саййидаи занони он замон , аз сӯра алмؤмнўн хон : « раби أъўзи бки ман ҳмзоти алшётин » : нишони анояти аллоҳ таъолӣаст дар ҳақи дӯстон , аз сӯра алмؤмн хон : « إнии ъзти брбӣу рбкми ман кули мутакаббир » : достон Мӯсоаст аз шари фиръавн беАвн , аз сӯра алдхон хон : «у إнии ъзти брбӣу рбкми أни трҷмўн » : қисса банӣ Исроиласту муъминон , аз мъўзтин хон : « қул أъўзи брби алФлқи қул أъўзи брби аннос » : астъозт дӯстонасту ошноёну бозгашти эшон бадаргоҳи худованди ҷаҳон .

حدیث مریم است سیّده زنان آن زمان، از سوره المؤمنون خوان: «رَبِّ أَعُوذُ بِکَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّیاطِینِ»: نشان عنایت اللَّه تعالی است در حق دوستان، از سوره المؤمن خوان: «إِنِّی عُذْتُ بِرَبِّی وَ رَبِّکُمْ مِنْ کُلِّ مُتَکَبِّرٍ»: داستان موسی است از شرّ فرعون بی عون، از سوره الدّخان خوان: «وَ إِنِّی عُذْتُ بِرَبِّی وَ رَبِّکُمْ أَنْ تَرْجُمُونِ»: قصّه بنی اسرائیل است و مؤمنان، از معوذتین خوان: «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ»: استعاذت دوستانست و آشنایان و بازگشت ایشان بدرگاه خداوند جهان.

Мӯсо гуфт : « أъўзи биллоҳ » ду халъат ёфт : яке қурбу муноҷот «у қрбноаҳи нҷё » дигар аз душмани халосу наҷот « нҷинокми ман оли фиръавн » . Нӯҳ гуфт : « إнии أъўзи бки أни أсӣлк » ду халъат ёфт : яке салому тҳит « ё Нӯҳи аҳбти бсломи мно » , дигари баракот бар вай ва бар зрит «у баракоти алейку алии أмми ммни мък » Юсуф садиқ гуфт « маози аллоҳ » ду халъат ёфт : яке ҳифзу исмат « кзлки лнсрФи анҳу алсўء » дигари шарафи ихлосу тахсӣси убудийят « إнаҳи ман ъбоднои алмхлсин » .

موسی گفت: «أَعُوذُ بِاللَّهِ» دو خلعت یافت: یکی قرب و مناجات «وَ قَرَّبْناهُ نَجِیًّا» دیگر از دشمن خلاص و نجات «نَجَّیْناکُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ». نوح گفت: «إِنِّی أَعُوذُ بِکَ أَنْ أَسْئَلَکَ» دو خلعت یافت: یکی سلام و تحیّت «یا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنَّا»، دیگر برکات بر وی و بر ذرّیت «وَ بَرَکاتٍ عَلَیْکَ وَ عَلی‌ أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَکَ» یوسف صدّیق گفت «معاذ اللَّه» دو خلعت یافت: یکی حفظ و عصمت «کَذلِکَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ» دیگر شرف اخلاص و تخصیص عبودیّت «إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُخْلَصِینَ».

Марям гуфт « إнии أъўзи болрҳмни мнк »

مریم گفت «إِنِّی أَعُوذُ بِالرَّحْمنِ مِنْکَ»

Ду халъат ёфт : яке бишорат ба исои рӯҳи аллоҳ « лأҳби лаки ғломои зкё »

دو خلعت یافت: یکی بشارت به عیسی روح اللَّه «لِأَهَبَ لَکِ غُلاماً زَکِیًّا»

Дигари дидори Ҷабраили рӯҳи алқудс « إнмои أнои расӯли рбк »

دیگر دیدار جبرئیل روح القدس «إِنَّما أَنَا رَسُولُ رَبِّکِ»

. Мустафо ( с ) гуфт « أъўзи бки ман ҳмзоти алшётин » ду халъат ёфт : яке риояту исмат «у аллоҳи иъсмки ман аннос » , дигари каромати шафоат «у лсўФи иътики рбки Фтрзӣ » . Сазад аз худованди Карими кори сози бандаи навози накӯи номи ҳалим ки чун банда муъмин гуяд : « аъўзи биллоҳи ман алшитони алрҷим » дар ҳол ӯро аз душман исмат диҳад ки мегуяд : « إнаҳи лӣси ?лаи султони алии аллазӣнаи омнўо » бадари марг бишорат диҳад ки «у أбшрўои болҷнаҳ » фардои бҷнту зулфати расонад ки мегуяд : «у أзлФти алҷнаҳи ллмтқин » бевосита ва бе тарҷумони салом ва тҳит ёбад ки мегуяд : « саломи қўлои ман раби раҳим » , ҳар он бандае ки дар ҳамаи ҳол ӯро донад ва ӯро хонд аллоҳи таъолӣ дар ҳамаи ҳол ӯро навозаду кор вай созад : « ман кони ллаҳи кони аллоҳи ?ла » .

. مصطفی (ص) گفت «أَعُوذُ بِکَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّیاطِینِ» دو خلعت یافت: یکی رعایت و عصمت «وَ اللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ»، دیگر کرامت شفاعت «وَ لَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضی‌». سزد از خداوند کریم کار ساز بنده نواز نکو نام حلیم که چون بنده مؤمن گوید: «اعوذ باللَّه من الشیطان الرجیم» در حال او را از دشمن عصمت دهد که می‌گوید: «إِنَّهُ لَیْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَی الَّذِینَ آمَنُوا» بدر مرگ بشارت دهد که «وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ» فردا بجنّت و زلفت رساند که میگوید: «وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِینَ» بی واسطه و بی ترجمان سلام و تحیّت یابد که می‌گوید: «سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِیمٍ»، هر آن بنده‌ای که در همه حال او را داند و او را خواند اللَّه تعالی در همه حال او را نوازد و کار وی سازد: «من کان للَّه کان اللَّه له».