Қавлаи таъолӣ : босами аллоҳи велаат улқулуби Фтҳирт ,у бъзтаҳи анхнсти алъқўли Фтоҳт ,у бкшФи ҷалолаи даҳшати алорўоҳи Фтлошт ,у лӣси ллхлқи алои алФноءу алъдм ,у бқии ллҳқи алозлу алқдм .

قوله تعالی: باسم اللَّه ولهت القلوب فتحیرت، و بعزّته انخنست العقول فطاحت، و بکشف جلاله دهشت الارواح فتلاشت، و لیس للخلق الّا الفناء و العدم، و بقی للحقّ الازل و القدم.

Бӯи бикри шблии рӯзӣ дар мукошифаи ҷалоли ҳақи мустаҳлак шуда буд ва аз худ бе худ гашта , ҳариқи оташи маърифат , ғариқи дарёии муҳаббат , ҳаме гуфт : илоҳӣ , агарат бихонам бароне , вар биравам бихонӣ , пас чаканами ман бад-ӣни ҳайронӣ ! ҳам ту магар сомон кунӣ , роҳами бахуд осон кунӣ , алмстғоси мнки алик , лои мъки қарору лои мнки фирор , на бо ту марои ором , на бе ту корами басомон , на ҷой баридан , на умед расӣдан , фарёд аз ту ки ин ҷонҳо ҳамаи шайдои ту ва ин дилҳо ҳамаи ҳайрони бтў .

بو بکر شبلی روزی در مکاشفه جلال حق مستهلک شده بود و از خود بی خود گشته، حریق آتش معرفت، غریق دریای محبّت، همی‌گفت: الهی، اگرت بخوانم برانی، ور بروم بخوانی، پس چکنم من بدین حیرانی! هم تو مگر سامان کنی، راهم بخود آسان کنی، المستغاث منک الیک، لا معک قرار و لا منک فرار، نه با تو مرا آرام، نه بی تو کارم بسامان، نه جای بریدن، نه امید رسیدن، فریاد از تو که این جانها همه شیدای تو و این دلها همه حیران بتو.

Пери тариқати ҷунайди сӣ соли зери он нардбони пояи пос дил медошт , гуфт : чун пиндоштам ки баҷоеи расидами басарам Нидо омад ки : азои зннти анки вҷдтнии Фқди Фқдтнӣ ,у азои зннти анки Фқдтнии Фқди вҷдтнӣ , фарои халқ май намояд ки ин кор на бҳди фаҳм ва ваҳм одамиёнаст на дар гоҳи таъвил олимонаст , на майдони ибодати ъобдонст , ва на тӣаи таҳайюри ъорФонст , заҳрӣ бо шаҳдии омехта , неъматӣ дар блоӣии овехта , ҳам дардаст ва ҳам дору , ҳам шодӣ ва ҳам зорӣ , бандаи миёни ин ду ҳоли гардони ҳам гирён ва ҳам хандон , ҳаме гуяд боўози лҳФон : илоҳии дилам аз бим дард набоист кабобаст ,у рӯзгори нишони ин ки хизлони мулозиму тавфиқ дар ҳиҷобаст , ин бечора намедонад ки дар сухан азобаст , ё аз мавло итобаст , дрдисти маро ки баӣ мабод ки марои ин дард савобаст , ё дардмандӣ бадарад хурсанд касеро чаҳ ҳисобаст , суханӣ дар омехтам чун санг ки дар он ҳам оташ ва ҳам обаст , малико қисса инаст ки бардоштами ин бечораро чаҳ ҷавобаст ! қавла : « أтии أмри аллоҳ » фармон худо рангорангаст ва тоъат дошт ваии лўнолўн , зоҳири бандаро дигар фармуданду ботини вайро дигар , зоҳирро фармуданд ки бар даргоҳи ибодат дар манзили хизмати камари баста ҳаме бош , ботинро фармуданд ки бар бисоти маърифати бнъти ҳурмати оҳиста ҳаме бош , дилро давом муроқибат фармуданд , сарро дар мақоми маърифати талаб сФоўт фармуданд , рӯҳро дар айни мшоҳдти лузӯм ҳазрат фармуданд , « Флои тстъҷлўаҳ » дарёфт мурод таъҷил макунед ва аз андозаи фармон дар магзаред ки бирасад ҳар ки содиқаст рӯзии бонч муродаст , ва фармон бурдор ҳақ аз дидор бар меодаст .

پیر طریقت جنید سی سال زیر آن نردبان پایه پاس دل می‌داشت، گفت: چون پنداشتم که بجایی رسیدم بسرّم ندا آمد که: اذا ظننت انّک وجدتنی فقد فقدتنی، و اذا ظننت انّک فقدتنی فقد وجدتنی، فرا خلق می‌نماید که این کار نه بحدّ فهم و وهم آدمیانست نه در گاه تأویل عالمان است، نه میدان عبادت عابدانست، و نه تیه تحیر عارفانست، زهری با شهدی آمیخته، نعمتی در بلائی آویخته، هم درد است و هم دارو، هم شادی و هم زاری، بنده میان این دو حال گردان هم گریان و هم خندان، همی‌گوید بآواز لهفان: الهی دلم از بیم درد نبایست کبابست، و روزگار نشان این که خذلان ملازم و توفیق در حجابست، این بیچاره نمی‌داند که در سخن عذابست، یا از مولی عتابست، دردیست مرا که بهی مباد که مرا این درد صوابست، یا دردمندی بدرد خرسند کسی را چه حسابست، سخنی در آمیختم چون سنگ که در آن هم آتش و هم آبست، ملکا قصّه اینست که برداشتم این بیچاره را چه جوابست! قوله: «أَتی‌ أَمْرُ اللَّهِ» فرمان خدا رنگارنگست و طاعت داشت وی لونالون، ظاهر بنده را دیگر فرمودند و باطن وی را دیگر، ظاهر را فرمودند که بر درگاه عبادت در منزل خدمت کمر بسته همی‌باش، باطن را فرمودند که بر بساط معرفت بنعت حرمت آهسته همی‌باش، دل را دوام مراقبت فرمودند، سرّ را در مقام معرفت طلب صفاوت فرمودند، روح را در عین مشاهدت لزوم حضرت فرمودند، «فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ» دریافت مراد تعجیل مکنید و از اندازه فرمان در مگذرید که برسد هر که صادقست روزی بآنچ مراد است، و فرمان بردار حق از دیدار بر میعادست.

« инзли алмлоӣкаҳи болрўҳи ман أмраҳ » ҳақиқат рӯҳ онаст ки ҳаёаи дилу ҳаёаи дайн дар онаст ва он ҷамол иззат қуръонаст ки аз ҳазрати илоҳяти бнъти рисолати бсФорти Ҷабраил ба Мустафо ( с ) мерасад ки . « أни أнзрўои أнаҳи лои إлаҳи إлои أнои Фотқўн » бандагонамро хабари даҳ ки манам худованди якто , дар сифот беҳамто ва аз ҳам монандии ҷудо , ва дар змонҳо бо вафо , ҳар ки ин калима шаҳодат бигуфту меҳри тавҳид бар дили ниҳод дар сарои пардаи иззат ислом омад , аммо ҳамеи дон ки ин сарои пардаи исломро ҷуз дар саҳроӣ тақво назананд ки мегуяд ҷли ҷалола : « лои إлаҳи إлои أнои Фотқўн »у ҳақиқати тақво покӣ диласт аз ҳар чаҳ дуни ҳақ , ва чунонк бар халқи олами ислом фаризааст тақво фаризаасту дайнро ки банно ниҳоданд бар тақво ниҳоданд ва ҳар ки соҳиб вилоят шуд бтқўӣ шуд : « إни أўлёؤаҳи إлои алмтқўн » ,у фардои вилояти охирати номзад касонеаст ки эшонро муттақеон хонанд : «у алъоқбаҳи ллмтқин »у шарти аввал дар тақво онаст ки посбони дил худ бошӣ ва се чизи биҷои оре : хештанро бо даст амоне надиҳӣ , ва аз ҳар чаҳ нописанд бипарҳезӣ , ва як турфаи алъайн аз ҳақ ғофил набошӣ .

«یُنَزِّلُ الْمَلائِکَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ» حقیقت روح آنست که حیاة دل و حیاة دین در آنست و آن جمال عزّت قرآنست که از حضرت الهیّت بنعت رسالت بسفارت جبرئیل به مصطفی (ص) می‌رسد که. «أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاتَّقُونِ» بندگانم را خبر ده که منم خداوند یکتا، در صفات بی همتا و از هم مانندی جدا، و در ضمانها با وفا، هر که این کلمه شهادت بگفت و مهر توحید بر دل نهاد در سراپرده عزّت اسلام آمد، امّا همی‌دان که این سراپرده اسلام را جز در صحرای تقوی نزنند که می‌گوید جلّ جلاله: «لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاتَّقُونِ» و حقیقت تقوی پاکی دلست از هر چه دون حق، و چنانک بر خلق عالم اسلام فریضه است تقوی فریضه است و دین را که بنا نهادند بر تقوی نهادند و هر که صاحب ولایت شد بتقوی شد: «إِنْ أَوْلِیاؤُهُ إِلَّا الْمُتَّقُونَ»، و فردا ولایت آخرت نامزد کسانی است که ایشان را متّقیان خوانند: «وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ» و شرط اوّل در تقوی آنست که پاسبان دل خود باشی و سه چیز بجای آری: خویشتن را با دست امانی ندهی، و از هر چه ناپسند بپرهیزی، و یک طرفة العین از حق غافل نباشی.

Он рӯз ки садиқи Акбари разии аллоҳи анҳу балоли ҳабаширо баҳо медод , балол гуфт : эй садри садиқон , агар балолро аз баҳри шуғли дунё май харии мхр ки туро аз мо хидматӣ наёяд ки он бипасанд ту бошад ки балоли худро бар шуғли охират вақф карда , раҳмати худои таъолӣ бар он ҷавонмардони бод ки аз хизмати ҳақ бо шуғли халқи напардохтанад , ҳар ҷузвӣ аз аҷзоъи эшон бнўъӣ аз анвоъи хизмати машғӯл ,у ҳамаи авқоти эшон андари мурооти ҳуқуқи ҳақи мустағриқ , на аз эшон ҷузвии фориғи шуғли халқро , на аз авқоти эшон вақте зойеъи хусумати халқро .

آن روز که صدّیق اکبر رضی اللَّه عنه بلال حبشی را بها می‌داد، بلال گفت: ای صدر صدّیقان، اگر بلال را از بهر شغل دنیا می‌خری مخر که ترا از ما خدمتی نیاید که آن بپسند تو باشد که بلال خود را بر شغل آخرت وقف کرده، رحمت‌ خدای تعالی بر آن جوانمردان باد که از خدمت حق با شغل خلق نپرداختند، هر جزوی از اجزاء ایشان بنوعی از انواع خدمت مشغول، و همه اوقات ایشان اندر مراعات حقوق حق مستغرق، نه از ایشان جزوی فارغ شغل خلق را، نه از اوقات ایشان وقتی ضایع خصومت خلق را.

Бузургиро пурседанд ки худоиро дӯсти дорӣ ? гуфт дорам . Гуфтанд душмани вайро Иблиси душмани дорӣ ? гуфт моро аз муҳаббати ҳақи чандон шуғл афтодаст ки бо адоват дайгарӣ пардохт нест .

بزرگی را پرسیدند که خدای را دوست داری؟ گفت دارم. گفتند دشمن وی را ابلیس دشمن داری؟ گفت ما را از محبت حق چندان شغل افتادست که با عداوت دیگری پرداخت نیست.

«у лаками фӣҳо ҷамол » қавмиро ҷамол дар амволи басти қавмиро дар аҳвол , Фолоғнёءи итҷмлўни ҳайни ириҳўну ҳайни исрҳўн ,у алФқроءи иштғлўни бмўлоҳми ҳайни исбҳўну ирўҳўн , тавонгарон камоли ҷамоли худ дар мол донанд ,у мол аз ду берун нест : ё ҳалоласт ё ҳаром агар ҳалоласт меҳнатаст ва агар ҳаромаст лаънат ,у даравишони ҷоҳу ҷамоли худ дар висол мавло донанду камоли инси худ дар суҳбати мавлои бенанд . Робиъаи ъдўиаҳро меояд ки аз қофила мунқатиъ шуд дар он бодияи ҳайрати саргардон , зери муғелонии фурӯи омадау сар бар зонуии ҳасрати ниҳода , аз ҳавоӣ иззат наДоӣ шунид ки : тстўҳшину анои мък . Шаби миъроҷ ҳар чаҳ дар сиқлин ҷамолу мол буд Фдоءи як қадами Сайиди валад одам гардониданд бон ҳеҷ нанигараст , ифтихораши бойен буд ки : ашбъи иўмои Фоҳмдк ,у аҷўъи иўмои Фошкрк .

«وَ لَکُمْ فِیها جَمالٌ» قومی را جمال در اموال بست قومی را در احوال، فالاغنیاء یتجمّلون حین یریحون و حین یسرحون، و الفقراء یشتغلون بمولاهم حین یصبحون و یروحون، توانگران کمال جمال خود در مال دانند، و مال از دو بیرون نیست: یا حلالست یا حرام اگر حلالست محنت است و اگر حرامست لعنت، و درویشان جاه و جمال خود در وصال مولی دانند و کمال انس خود در صحبت مولی بینند. رابعه عدویه را می‌آید که از قافله منقطع شد در آن بادیه حیرت سرگردان، زیر مغیلانی فرو آمده و سر بر زانوی حسرت نهاده، از هوای عزّت ندایی شنید که: تستوحشین و انا معک. شب معراج هر چه در ثقلین جمال و مال بود فداء یک قدم سید ولد آدم گردانیدند بآن هیچ ننگرست، افتخارش باین بود که: اشبع یوما فاحمدک، و اجوع یوما فاشکرک.

«у алии аллоҳи қасди алсбил » алоиаҳ . . . Роҳи росту тариқ писандида онаст ки сӯй ҳақ мешаваду гузар бар ҳақ дорад ва он роҳи басаи чиз тавон бурид : аввал « илм »у миёна « ҳол »у охир « айн » . Илм беустод дуруст наёяд , ҳол бемувофиқат рост наёяд , айн танҳоӣаст бо ълоқти бнсозд , дар илми хавф бояд , дар ҳоли раҷо бояд , дар айни истиқомат буд .

«وَ عَلَی اللَّهِ قَصْدُ السَّبِیلِ» الآیة... راه راست و طریق پسندیده آنست که سوی حق می‌شود و گذر بر حق دارد و آن راه بسه چیز توان برید: اوّل «علم» و میانه «حال» و آخر «عین». علم بی استاد درست نیاید، حال بی موافقت راست نیاید، عین تنهایی است با علاقت بنسازد، در علم خوف باید، در حال رجا باید، در عین استقامت بود.

Пер тариқат гуфт : ҳечкас аз дӯстон ӯ ин роҳ набаред то се чиз баҳам надид : аз султони нафаси руста ,у дил бо мавлои пайваста ,у сари ботлоъи ҳақи ороста .

پیر طریقت گفت: هیچکس از دوستان او این راه نبرید تا سه چیز بهم ندید: از سلطان نفس رسته، و دل با مولی پیوسته، و سرّ باطلاع حق آراسته.