Қавлаи таъолӣ : «у қзии рбк » худоӣ ту фармуд ва васият кард , « أлои тъбдўои إлои إёҳ » ки мпрстиди бхдоиии магар ӯро , «у болўолдини إҳсоно » ва низ бпдру модар ки некуӣ кунед бо эшон , « إмои иблғни ъндки алкбр » агар чунонаст ки бпирӣ расанд дар зиндагонии ту , « أҳдҳмои أўи клоҳмо » яке аз эшон ё ҳар ду , « Флои тқли лҳмои أФ » нигар ки эшонро нагӯйиов , «у лои тнҳрҳмо »у боўози баланд бо эшон сухан нагӯйӣ , « ва қул лҳмои қўлои кримо ( 23 ) » ва бо эшон сухании озодаи некӯи гӯй

قوله تعالی: «وَ قَضی‌ رَبُّکَ» خدای تو فرمود و وصیّت کرد، «أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِیَّاهُ» که مپرستید بخدایی مگر او را، «وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً» و نیز بپدر و مادر که نیکویی کنید با ایشان، «إِمَّا یَبْلُغَنَّ عِنْدَکَ الْکِبَرَ» اگر چنانست که بپیری رسند در زندگانی تو، «أَحَدُهُما أَوْ کِلاهُما» یکی از ایشان یا هر دو، «فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ» نگر که ایشان را نگویی اف، «وَ لا تَنْهَرْهُما» و بآواز بلند با ایشان سخن نگویی، «وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا کَرِیماً (۲۳)» و با ایشان سخنی آزاده نیکو گوی‌

«у ахФзи лҳмои ҷиноҳи алзли ман алрҳмаҳ » ва эшонро бФрўтнӣу Фрўтрӣ бар тавозуъу хидматкорӣ дар пои ор , « ва қул раби арҳмҳмо » ва бигӯӣ худованди ман бибахшоӣ бар эшон , « комаи рбёнии сғиро ( 24 ) » чунонк марои бпрўрднд ва ман хирад будам .

«وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ» و ایشان را بفروتنی و فروتری بر تواضع و خدمتکاری در پای آر، «وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما» و بگوی خداوند من ببخشای بر ایشان، «کَما رَبَّیانِی صَغِیراً (۲۴)» چنانک مرا بپروردند و من خرد بودم.

« рбкми أълми бмои фии нФўскм » худованд шумо доност бонч дар танҳои шумост , « إни ткўнўои солеҳин » агар чунонаст ки аз никонид , « Фإнаҳи кони ллأўобини ғФўро ( 25 ) » ӯ тоӣбонроу бози грўндгонро бо ӯ омрзгорст .

«رَبُّکُمْ أَعْلَمُ بِما فِی نُفُوسِکُمْ» خداوند شما داناست بآنچ در تنهای شماست، «إِنْ تَکُونُوا صالِحِینَ» اگر چنانست که از نیکانید، «فَإِنَّهُ کانَ لِلْأَوَّابِینَ غَفُوراً (۲۵)» او تائبان را و باز گروندگان را با او آمرزگارست.

«у оати зои алқрбии ҳуққа » ҳақи хешованд аз моли худ ӯро даҳ , «у алмскину ибни алсбил »у дарвешроу роҳгзриро , «у лои тбзри тбзиро ( 26 ) »у моли хеши беҳуда зойеъ макун зойеъ карданӣ .

«وَ آتِ ذَا الْقُرْبی‌ حَقَّهُ» حق خویشاوند از مال خود او را ده، «وَ الْمِسْکِینَ وَ ابْنَ السَّبِیلِ» و درویش را و راهگذری را، «وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِیراً (۲۶)» و مال خویش بیهوده ضایع مکن ضایع کردنی.

« إни алмбзрин » зойеъкунандагон моли беҳуда , « конўои إхўони алшётин » бародарон ва ҳамкорон деванд , «у кони алшитони лрбаҳи кФўро ( 27 ) »у деви худованди хешро носипосаст .

«إِنَّ الْمُبَذِّرِینَ» ضایع کنندگان مال بیهوده، «کانُوا إِخْوانَ الشَّیاطِینِ» برادران و همکاران دیواند، «وَ کانَ الشَّیْطانُ لِرَبِّهِ کَفُوراً (۲۷)» و دیو خداوند خویش را ناسپاس است.

«у إмои тързни анҳуам » ва агар рӯй гирдонеи ҳангомӣ аз хешовандону даравишон ва онч хоҳанд надорӣ ва натавонӣ , « абтғоءи раҳмаи ман рбки трҷўҳо » дар умеди раҳматӣ аз худовандии хеш ки май биўсӣ , « Фқли ?лаами қўлои мисўро ( 28 ) » фарои эшон сухании гӯй аз въд ки дили эшонро хуш кунад .

«وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ» و اگر روی گردانی هنگامی از خویشاوندان و درویشان و آنچ خواهند نداری و نتوانی، «ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّکَ تَرْجُوها» در امید رحمتی از خداوندی خویش که می‌بیوسی، «فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَیْسُوراً (۲۸)» فرا ایشان سخنی گوی از وعد که دل ایشان را خوش کند.

«у лои тҷъли ядаки мғлўлаҳи إлии ънқк »у дасти хеш бо гардан хеш мабанд , «у лои тбстҳои кули албст »у бгзоФ фурӯ магушоӣ аз ҳама рӯй , « Фтқъд » ки биншинӣу Бамоне , « млўмои мҳсўро ( 29 ) » накӯҳида дар қисмат , дармонда аз нафақа .

«وَ لا تَجْعَلْ یَدَکَ مَغْلُولَةً إِلی‌ عُنُقِکَ» و دست خویش با گردن خویش مبند، «وَ لا تَبْسُطْها کُلَّ الْبَسْطِ» و بگزاف فرو مگشای از همه روی، «فَتَقْعُدَ» که بنشینی و بمانی، «مَلُوماً مَحْسُوراً (۲۹)» نکوهیده در قسمت، درمانده از نفقه.

« إни рбки ибсти алрзқи лмни ишоء » худованд ту мегустаранд ва май кушояди рӯзӣ ӯро ки хоҳад , «у иқдр » ва фурӯ мегирад бондозаҳ , « إнаҳи кони бъбодаҳи хбирои бсиро ( 30 ) » ки аллоҳи таъолӣ аз бандагон хеш огоҳаст , боишон доноу бино ҳамеша .

«إِنَّ رَبَّکَ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ» خداوند تو می‌گستراند و می‌گشاید روزی او را که خواهد، «وَ یَقْدِرُ» و فرو می‌گیرد باندازه، «إِنَّهُ کانَ بِعِبادِهِ خَبِیراً بَصِیراً (۳۰)» که اللَّه تعالی از بندگان خویش آگاهست، بایشان دانا و بینا همیشه.

«у лои тқтлўои أўлодкм » фарзандони хешро мкшид , « хшиаҳи إмлоқ » аз бими дарвешӣ , « нҳни нрзқҳму إёкм » мо рӯзии диҳеми ҳам эшонро ва ҳам шуморо , « إни қтлҳми кони хтأи кбиро ( 31 ) » фарзанди куштан гуноҳӣ бузургаст .

«وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَکُمْ» فرزندان خویش را مکشید، «خَشْیَةَ إِمْلاقٍ» از بیم درویشی، «نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِیَّاکُمْ» ما روزی دهیم هم ایشان را و هم شما را، «إِنَّ قَتْلَهُمْ کانَ خِطْأً کَبِیراً (۳۱)» فرزند کشتن گناهی بزرگست.

«у лои тқрбўои алзнӣ »у гирди зинои мгрдид , « إнаҳи кони фоҳиша » ки зино зиштаст , «у соءи сбило ( 32 ) »у бади роҳӣ ки онаст .

«وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنی‌» و گرد زنا مگردید، «إِنَّهُ کانَ فاحِشَةً» که زنا زشتست، «وَ ساءَ سَبِیلًا (۳۲)» و بد راهی که آنست.

«у лои тқтлўои алнФси алтии ҳарами аллоҳ »у мкшиди он тан ки ҳаром кард аллоҳи таъолии куштани он , « إлои болҳқ » магари бФрмони худоӣ , « ва ман қатли мзлўмо » ва ҳар ксро бикуштанд ба бедод , « Фқди ҷълнои лўлиаҳи слтоно » ворис ӯро кардем бФрмони хеш дар дайни хеши дасти рисӣ , « Флои исрФи фии алқтл » то мардум газоф накунанд дар куштан , « إнаҳи кони мнсўро ( 33 ) » ки ёрии аллоҳи таъолӣ бо он хӯнаст .

«وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللَّهُ» و مکشید آن تن که حرام کرد اللَّه تعالی کشتن آن، «إِلَّا بِالْحَقِّ» مگر بفرمان خدای، «وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً» و هر کسرا بکشتند به بیداد، «فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ سُلْطاناً» وارث او را کردیم‌ بفرمان خویش در دین خویش دست رسی، «فَلا یُسْرِفْ فِی الْقَتْلِ» تا مردم گزاف نکنند در کشتن، «إِنَّهُ کانَ مَنْصُوراً (۳۳)» که یاری اللَّه تعالی با آن خونست.

«у лои тқрбўои моли алитим »у гирди моли ятеми мгрдид , « إлои болатии ҳаии أҳсн » магари бон рӯй ки он некӯтар , « ҳатто иблғи أшдаҳ » то он гуҳ ки ятеми бнгоҳдошти мол худ расад , «у أўФўои болъҳд »у паймони хешро бози оӣид , « إни алъҳди кони мсؤло ( 34 ) » ки шуморо аз паймон бихоҳанд пурсед .

«وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْیَتِیمِ» و گرد مال یتیم مگردید، «إِلَّا بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ» مگر بآن روی که آن نیکوتر، «حَتَّی یَبْلُغَ أَشُدَّهُ» تا آن گه که یتیم بنگاهداشت مال خود رسد، «وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ» و پیمان خویش را باز آئید، «إِنَّ الْعَهْدَ کانَ مَسْؤُلًا (۳۴)» که شما را از پیمان بخواهند پرسید.

«у أўФўои алкили إзои колтам »у рости пимоииду тамом ки пимоиид , «у знўои болқстоси алмстқим »у бтрозўӣ рост санҷид , « злки хайру أҳсни тأўило ( 35 ) » шуморо он баасту некӯи саранҷомтар .

«وَ أَوْفُوا الْکَیْلَ إِذا کِلْتُمْ» و راست پیمایید و تمام که پیمایید، «وَ زِنُوا بِالْقِسْطاسِ الْمُسْتَقِیمِ» و بترازوی راست سنجید، «ذلِکَ خَیْرٌ وَ أَحْسَنُ تَأْوِیلًا (۳۵)» شما را آن به است و نیکو سرانجام‌تر.