Қавлаи таъолӣ : « ва ман аллили Фтҳҷд ба » бшби хез ва намоз кун , « нофилаи лак » ин афзӯнӣаст бар ту , « ъсии أни ибъски рбк » воҷиб кард худои таъолии туро бар худ ки туро бар пой кунад , « мқомои мҳмўдо ( 79 ) » аз истоди нигоҳӣ ки туро дар он биситойанд .

قوله تعالی: «وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ» بشب خیز و نماز کن، «نافِلَةً لَکَ» این افزونی است بر تو، «عَسی‌ أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ» واجب کرد خدای تعالی ترا بر خود که ترا بر پای کند، «مَقاماً مَحْمُوداً (۷۹)» از ایستاد نگاهی که ترا در آن بستایند.

« ва қул раб » ва бигӯӣ худованди ман , « أдхлнии мадхали сидқ » дар ори маро дар оварад баростӣу некуӣ , «у أхрҷнии махраҷи сидқ »у берун бар марои беруни баради баростӣу некуӣ , «у аҷъли лии ман лднки слтонои нсиро ( 80 ) » ва аз наздикии худ марои дасти рисӣу нишонеи даҳу неруеи даҳ ки марои ёр буд

«وَ قُلْ رَبِّ» و بگوی خداوند من، «أَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ» در آر مرا در آورد براستی و نیکویی، «وَ أَخْرِجْنِی مُخْرَجَ صِدْقٍ» و بیرون بر مرا بیرون برد براستی و نیکویی، «وَ اجْعَلْ لِی مِنْ لَدُنْکَ سُلْطاناً نَصِیراً (۸۰)» و از نزدیکی خود مرا دست رسی و نشانی ده و نیرویی ده که مرا یار بود

« ва қул ҷоء алҳақ » ва бигӯӣ ки баростӣ ва дурустӣ омад , «у зҳқи алботл » ва кажӣ шуд ва нест гашт , « إни алботли кони зҳўқо ( 81 ) » бдрстӣ ки кажии шуданӣ буд

«وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ» و بگوی که براستی و درستی آمد، «وَ زَهَقَ الْباطِلُ» و کژی شد و نیست گشت، «إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً (۸۱)» بدرستی که کژی شدنی بود

«у ннзли ман алқуръон »у фурӯи миФрстим аз қуръон , « мо ҳўи шФоء » чизе ки он осонӣаст , «у раҳмаи ллмؤмнин »у бахшоишии гиравидагонро , «у лои язиди алзолмин » ва нафазояд кофаронро , « إлои хсоро ( 82 ) » магари зиёнкорӣ .

«وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ» و فرو میفرستیم از قرآن، «ما هُوَ شِفاءٌ» چیزی که آن آسانی است، «وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِینَ» و بخشایشی گرویدگان را، «وَ لا یَزِیدُ الظَّالِمِینَ» و نفزاید کافران را، «إِلَّا خَساراً (۸۲)» مگر زیانکاری.

«у إзои أнъмнои алии алإнсон » чун некуӣ кунем ва неъмат наҳем бар одамӣ , « أърз » рӯй гирданд , «у нأии бҷонбаҳ »у паҳлавии хеш дар кашад аз мо , «у إзои мисаи алшр » ва чун бова бадӣ расад , « кони иؤсо ( 83 ) » навмед нишинад .

«وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَی الْإِنْسانِ» چون نیکویی کنیم و نعمت نهیم بر آدمی، «أَعْرَضَ» روی گرداند، «وَ نَأی‌ بِجانِبِهِ» و پهلوی خویش در کشد از ما، «وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ» و چون باو بدی رسد، «کانَ یَؤُساً (۸۳)» نومید نشیند.

« қул кули иъмли алии шоклтаҳ » бигӯ ҳар кас кор кунад ва бар сазоӣ хеш кунад ва дар хури хеш , « Фрбкми أълм » пас худованд ту доност , « бмни ҳўи أҳдии сбило ( 84 ) » баҳр ки роҳи ростро сазост .

«قُلْ کُلٌّ یَعْمَلُ عَلی‌ شاکِلَتِهِ» بگو هر کس کار کند و بر سزای خویش کند و در خور خویش، «فَرَبُّکُمْ أَعْلَمُ» پس خداوند تو داناست، «بِمَنْ هُوَ أَهْدی‌ سَبِیلًا (۸۴)» بهر که راه راست را سزاست.

«у исӣлўнки ани алрўҳ » май пурсанади туро аз ҷон , « қул алрўҳи ман أмри рабӣ » бигӯӣ ҷон аз амри худованд манаст , « ва мо أўтитми ман алълми إлои қлило ( 85 ) » ва надоданд шуморо аз дониши магари андакӣ .

«وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الرُّوحِ» می‌پرسند ترا از جان، «قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّی» بگوی جان از امر خداوند من است، «وَ ما أُوتِیتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِیلًا (۸۵)» و ندادند شما را از دانش مگر اندکی.

«у лӣни шӣнои лнзҳбни болзии أўҳинои إлик » ва агар хоҳеми ончи бтў пайғом фиристодем бабрем , « сами лои тҷди лак ба ълинои вкило ( 86 ) » ва он гуҳи ту бар мо бони нигаҳи доранда Эй наёбӣу доварии надорӣ .

«وَ لَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِی أَوْحَیْنا إِلَیْکَ» و اگر خواهیم آنچ بتو پیغام فرستادیم ببریم، «ثُمَّ لا تَجِدُ لَکَ بِهِ عَلَیْنا وَکِیلًا (۸۶)» و آن گه تو بر ما بآن نگه دارنده‌ای نیابی و داوری نداری.

« إлои раҳмаи ман рбк » магари бахшоишӣ буд аз худованди ту , « إни фазлаи кони алейк кбиро ( 87 ) » ки фазл ӯ бар ту бузургаст .

«إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ» مگر بخشایشی بود از خداوند تو، «إِنَّ فَضْلَهُ کانَ عَلَیْکَ کَبِیراً (۸۷)» که فضل او بر تو بزرگست.

« қул лӣни аҷтмъти алإнсу алҷн » бигӯӣ агар баҳам оянд одамиёну париён , « алии أни иأтўои бмсли ҳозои алқуръон » бар онк то чунин қуръони оранд , « лои иأтўни бмслаҳ » чунон наёранд , «у луи кони бъзҳми лбъзи зҳиро ( 88 ) » ва ҳар чанд ки якдигарро пштиўон бошанд .

«قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ» بگوی اگر بهم آیند آدمیان و پریان، «عَلی‌ أَنْ یَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ» بر آنک تا چنین قرآن آرند، «لا یَأْتُونَ بِمِثْلِهِ» چنان نیارند، «وَ لَوْ کانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِیراً (۸۸)» و هر چند که یکدیگر را پشتیوان باشند.

«у лақади срФнои ллнос » ва бар гардонидем рӯй бар рӯй мардумонро , « фии ҳозои алқуръони ман кул мисли » дар ин қуръон аз ҳар сифат ва ҳар мисли , « Фأбии أксри анноси إлои кФўро ( 89 ) » сар боз зад бештари мардумони магари нспосӣ .

«وَ لَقَدْ صَرَّفْنا لِلنَّاسِ» و بر گردانیدیم روی بر روی مردمان را، «فِی هذَا الْقُرْآنِ مِنْ کُلِّ مَثَلٍ» در این قرآن از هر صفت و هر مثل، «فَأَبی‌ أَکْثَرُ النَّاسِ إِلَّا کُفُوراً (۸۹)» سر باز زد بیشتر مردمان مگر نسپاسی.

«у қолўои лни нؤмни лак » гуфтанд бнгрўими бтў , « ҳатто тФҷри лнои ман алأрзи инбўъо ( 90 ) » то моро дар замини Маккаи чашмае фарохи оби гушойӣ .

«وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ» گفتند بنگرویم بتو، «حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً (۹۰)» تا ما را در زمین مکّه چشمه‌ای فراخ آب گشایی.

« أўи ткўни лаки ҷина ман нахайлу ънб » ё турои рузӣ буд хрмостону ангур , « ФтФҷри алأнҳори хилолҳо тФҷиро ( 91 ) » ҷӯйҳо май равонӣу гушойии зери дарахтони он рўониднӣу кушоданӣ .

«أَوْ تَکُونَ لَکَ جَنَّةٌ مِنْ نَخِیلٍ وَ عِنَبٍ» یا ترا رزی بود خرماستان و انگور، «فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجِیراً (۹۱)» جویها می‌روانی و گشایی زیر درختان آن روانیدنی و گشادنی.

« أўи тсқти алсмоءи комаи заъмати ълинои ксФо » ё фурӯи афкании осмон бар мо пораи пора чунонк гуфтӣ , « أўи тأтии биллоҳ » ё худоиро оре , «у алмлоӣкаҳи қбило ( 92 ) »у Фриштгонро ореи ҷўқи ҷўқ .

«أَوْ تُسْقِطَ السَّماءَ کَما زَعَمْتَ عَلَیْنا کِسَفاً» یا فرو افکنی آسمان بر ما پاره پاره چنانک گفتی، «أَوْ تَأْتِیَ بِاللَّهِ» یا خدای را آری، «وَ الْمَلائِکَةِ قَبِیلًا (۹۲)» و فریشتگان را آری جوق جوق.

« أўи икўни лаки байти ман зхрФ » ё турои хонае буд заррин , « أўи тараққии фии алсмоء » ё босмон бар май шӯй , «у лни нؤмни лрқик »у бнгрўими бтў ҳар чанд ки байнем ки босмон бар май шӯй , « ҳатто таназзули ълино » то он гуҳ ки фурӯди оре бар мо , « ктобои нқрؤаҳ » номае ки бар хонем , « қул субҳони рабӣ » бигӯӣ покӣ ва бе айбии худованди маро , « ҳилли канти إлои бшрои рсўло ( 93 ) » ҳастам ман магари мардумӣ аз шумо фиристодаи бпиғом .

«أَوْ یَکُونَ لَکَ بَیْتٌ مِنْ زُخْرُفٍ» یا ترا خانه‌ای بود زرّین، «أَوْ تَرْقی‌ فِی السَّماءِ» یا بآسمان بر می‌شوی، «وَ لَنْ نُؤْمِنَ لِرُقِیِّکَ» و بنگرویم بتو هر چند که بینیم که بآسمان بر می‌شوی، «حَتَّی تُنَزِّلَ عَلَیْنا» تا آن گه که فرود آری بر ما، «کِتاباً نَقْرَؤُهُ» نامه‌ای که بر خوانیم، «قُلْ سُبْحانَ رَبِّی» بگوی پاکی و بی عیبی خداوند مرا، «هَلْ کُنْتُ إِلَّا بَشَراً رَسُولًا (۹۳)» هستم من مگر مردمی از شما فرستاده بپیغام.

« ва мо манъи анноси أни иؤмнўо » ва боз надошт мардумонро ки бгрўиднд , « إзи ҷоءҳми алҳдӣ » он гуҳ ки пайғом боишон омад , « إлои أни қолўо » магар онк гуфтанд , « أи баъси аллоҳи бшрои рсўло ( 94 ) » бош аллоҳи бмои пайғоми мардумӣ ҳамчун мо фиристод .

«وَ ما مَنَعَ النَّاسَ أَنْ یُؤْمِنُوا» و باز نداشت مردمان را که بگرویدند، «إِذْ جاءَهُمُ الْهُدی‌» آن گه که پیغام بایشان آمد، «إِلَّا أَنْ قالُوا» مگر آنک گفتند، «أَ بَعَثَ اللَّهُ بَشَراً رَسُولًا (۹۴)» باش اللَّه بما پیغام مردمی همچون ما فرستاد.

« қул луи кони фии алأрзи малоика » бигӯӣ агар дар замин Фриштгон будандӣ , « имшўни мутмаинин » ки мерафтандӣ бинишаст орамидау шаҳрӣу муқӣм , « лнзлнои алайҳими ман алсмоءи маликои рсўло ( 95 ) » мо аз осмон бар эшон бпиғоми Фриштаҳ эй Фрстодимӣ .

«قُلْ لَوْ کانَ فِی الْأَرْضِ مَلائِکَةٌ» بگوی اگر در زمین فریشتگان بودندی، «یَمْشُونَ مُطْمَئِنِّینَ» که می‌رفتندی بنشست آرمیده و شهری و مقیم، «لَنَزَّلْنا عَلَیْهِمْ مِنَ السَّماءِ مَلَکاً رَسُولًا (۹۵)» ما از آسمان بر ایشان بپیغام فریشته‌ای فرستادیمی.

« қул кафии биллоҳи шҳидо » бигӯӣ писандааст аллоҳи таъолии бгўоҳӣ , « бинӣу бинкм » миёни ману миёни шумо , « إнаҳи кони бъбодаҳи хбирои бсиро ( 96 ) » ки аллоҳи таъолӣ бар бандагон хеш доносту бино .

«قُلْ کَفی‌ بِاللَّهِ شَهِیداً» بگوی پسنده است اللَّه تعالی بگواهی، «بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ» میان من و میان شما، «إِنَّهُ کانَ بِعِبادِهِ خَبِیراً بَصِیراً (۹۶)» که اللَّه تعالی بر بندگان خویش داناست و بینا.

« ва ман иҳди аллоҳи Фҳўи алмҳтд » ҳар ки аллоҳи таъолии роҳи намояди он кас бар роҳаст , « ва ман излл » ва ҳар ки гумроҳ кард , « Флни тҷди ?лаами أўлёءи ман дуна » эшонро ёр наёбӣ фурӯди азу , «у нҳшрҳми явми алқёмаҳ »у бингизоними рӯзи растохези эшонро , « алии вҷўҳҳм » бар рӯйҳои эшон , « ъмёу бкмоу смо » нобӣноёну гунаҳгону карон , « мأўоҳми ҷаҳаннам » бози гаштангоҳи эшон дӯзах , « клмои хубат » ҳар гуҳ ки оташ он хоҳад ки фурӯ мерад , « здноҳми съиро ( 97 ) » онро оташи аФзоӣим .

«وَ مَنْ یَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ» هر که اللَّه تعالی راه نماید آن کس بر راه‌ است، «وَ مَنْ یُضْلِلْ» و هر که گمراه کرد، «فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِیاءَ مِنْ دُونِهِ» ایشان را یار نیابی فرود ازو، «وَ نَحْشُرُهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ» و بینگیزانیم روز رستاخیز ایشان را، «عَلی‌ وُجُوهِهِمْ» بر رویهای ایشان، «عُمْیاً وَ بُکْماً وَ صُمًّا» نابینایان و گنگان و کران، «مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ» باز گشتنگاه ایشان دوزخ، «کُلَّما خَبَتْ» هر گه که آتش آن خواهد که فرو میرد، «زِدْناهُمْ سَعِیراً (۹۷)» آن را آتش افزائیم.

« злки ҷзоؤҳм » он подош эшонаст , « бأнҳми кФрўои боётно » бонки эшон кофар шуданд бпиғомҳои мо , «у қолўо » ва гуфтанд , « أи إзои кнои ъзомоу рФото » бош он гуҳ ки мо устихон гирдему хоки хирад , « أи إнои лмбъўсўн » боФринши нави моро бар хоҳанд ангехт , « хлқои ҷдидо ( 98 ) » офарӣдае нав .

«ذلِکَ جَزاؤُهُمْ» آن پاداش ایشانست، «بِأَنَّهُمْ کَفَرُوا بِآیاتِنا» بآنک ایشان کافر شدند بپیغامهای ما، «وَ قالُوا» و گفتند، «أَ إِذا کُنَّا عِظاماً وَ رُفاتاً» باش آن گه که ما استخوان گردیم و خاک خرد، «أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ» بآفرینش نو ما را بر خواهند انگیخت، «خَلْقاً جَدِیداً (۹۸)» آفریده‌ای نو.

« أу лами ирўо » оё наме бенанд , « أни аллоҳи алзии халқи алсмоўоту алأрз » ки он худоӣ ки осмонҳо офариду замин , « қодири алии أни ихлқи мслҳм » тавоност ки чун эшон офаринад , «у ҷаъли ?лаами أҷло » ва эшонро сипарии гаштан номзад кард , « лои риби фӣа » ва дар кӣ ва чанде он ҳеҷ шак на , « Фأбии алзолмўни إлои кФўро ( 99 ) » або карданд кофарони магари нспосӣ .

«أَ وَ لَمْ یَرَوْا» آیا نمی‌بینند، «أَنَّ اللَّهَ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ» که آن خدای که آسمان‌ها آفرید و زمین، «قادِرٌ عَلی‌ أَنْ یَخْلُقَ مِثْلَهُمْ» تواناست که چون ایشان آفریند، «وَ جَعَلَ لَهُمْ أَجَلًا» و ایشان را سپری گشتن نامزد کرد، «لا رَیْبَ فِیهِ» و در کی و چندی آن هیچ شک نه، «فَأَبَی الظَّالِمُونَ إِلَّا کُفُوراً (۹۹)» ابا کردند کافران مگر نسپاسی.

« қул луи أнтми тмлкўн » бигӯӣ агар шумо худованд будед , « хзоӣни раҳмаи рабӣ » хазонаҳои раҳмати худованди маро , « إзои лأмсктм » ҳмонгаҳи шумо дастҳо фурӯ мебастед , « хшиаҳи алإнФоқ » аз бими дарвешӣ , «у кони алإнсони қтўро ( 100 ) »у одамӣ бахиласту хасис .

«قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِکُونَ» بگوی اگر شما خداوند بودید، «خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّی» خزانه‌های رحمت خداوند مرا، «إِذاً لَأَمْسَکْتُمْ» همانگه شما دستها فرو می‌بستید، «خَشْیَةَ الْإِنْفاقِ» از بیم درویشی، «وَ کانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً (۱۰۰)» و آدمی بخیل است و خسیس.