Қавлаи таъолӣ : «у кули إнсони أлзмноаҳи тоӣраҳи фии ънқаҳ » ҳар мардумиро дар гардан ӯ кардем бахт ӯ ки аз ва чаҳ ояд ва бова чаҳ расад аз кард ӯ , « ва нахарҷ ?лаи явми алқёмаҳ »у беруни орем ӯро рӯзи растохез , « ктобои илқоаҳи мншўро ( 13 ) » номае ки дар даст ӯ диҳанд ва бар ваии оранди кушода .

قوله تعالی: «وَ کُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ فِی عُنُقِهِ» هر مردمی را در گردن او کردیم بخت او که از و چه آید و باو چه رسد از کرد او، «وَ نُخْرِجُ لَهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ» و بیرون آریم او را روز رستاخیز، «کِتاباً یَلْقاهُ مَنْشُوراً (۱۳)» نامه‌ای که در دست او دهند و بر وی آرند گشاده.

« ақрأи ктобк » номаи хеш бар хон , « кафии бнФски алиўми алейк ҳсибо ( 14 ) » имрӯзи тани ту бар ту доварӣ тамомаст .

«اقْرَأْ کِتابَکَ» نامه خویش بر خوان، «کَفی‌ بِنَفْسِکَ الْیَوْمَ عَلَیْکَ حَسِیباً (۱۴)» امروز تن تو بر تو داوری تمامست.

« ман аҳтдии Фإнмои иҳтдии лнФсаҳ » ҳар ки бар роҳ рост равад худро равад , « ва ман зли Фإнмои изли алайҳо » ва ҳар ки дар гумроҳӣ равад худро раваду зиён бар худ орад , «у лои тзри возраҳи визри أхрӣ » ва ҳеҷ боркаши бори бад кас накушуд , « ва мо кнои муаззабин » ва мо ҳаргизи азобкунанда кас набудем , « ҳатто набаъс рсўло ( 15 ) » то пеши расӯлии нФрстодим .

«مَنِ اهْتَدی‌ فَإِنَّما یَهْتَدِی لِنَفْسِهِ» هر که بر راه راست رود خود را رود، «وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما یَضِلُّ عَلَیْها» و هر که در گمراهی رود خود را رود و زیان بر خود آرد، «وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْری‌» و هیچ بارکش بار بد کس نکشد، «وَ ما کُنَّا مُعَذِّبِینَ» و ما هرگز عذاب کننده کس نبودیم، «حَتَّی نَبْعَثَ رَسُولًا (۱۵)» تا پیش رسولی نفرستادیم.

«у إзои أрднои أни нҳлки қария » ва ҳар гоҳ ки хоҳем ки шаҳрироу қавмиро ҳалок кунем , « أмрнои мтрФиҳо » бештари эшонро анбӯҳ кунем ва тавон диҳему неъмат , « ФФсқўои фӣҳо » то дар бтру нихват фосиқ шаванд , « Фҳқи алайҳои алқўл »у азоб бар эшон воҷиб гардад « Фдмрноҳои тдмиро ( 16 ) » ва бар кунем эшонро аз диёру ватан ва ҳалок кунем .

«وَ إِذا أَرَدْنا أَنْ نُهْلِکَ قَرْیَةً» و هر گاه که خواهیم که شهری را و قومی را هلاک کنیم، «أَمَرْنا مُتْرَفِیها» بیشتر ایشان را انبوه کنیم و توان دهیم و نعمت، «فَفَسَقُوا فِیها» تا در بطر و نخوت فاسق شوند، «فَحَقَّ عَلَیْهَا الْقَوْلُ» و عذاب بر ایشان واجب گردد «فَدَمَّرْناها تَدْمِیراً (۱۶)» و بر کنیم ایشان را از دیار و وطن و هلاک کنیم.

« ва кам أҳлкнои ман алқрўни ман баъди Нӯҳ » ва чанд ҳалок кардему табоҳи гуруҳи гуруҳ аз ҷҳондорон аз пас Нӯҳ , «у кафии брбки бзнўби ибодаи хбирои бсиро ( 17 ) » ва басандааст худованди ту бдидни ҷурмҳои бандагони хеш « ман кони ириди алъоҷлаҳ » ҳар ки ин гетии шитобандаро ва ин ҷаҳони пешинро мехоҳад ва меҷӯяд , « ъҷлнои ?лаи фӣҳо мо ншоء » фаро шитобем ӯро дар ончи хоҳем , « лмн наред » ӯро ки хоҳем , « сами ҷълнои ?лаи ҷаҳаннами ислоҳо » он гуҳи дӯзах ӯро саранҷом кунем то расад ботш , « мзмўмои мдҳўро ( 18 ) » накӯҳида , ронда .

«وَ کَمْ أَهْلَکْنا مِنَ الْقُرُونِ مِنْ بَعْدِ نُوحٍ» و چند هلاک کردیم و تباه گروه گروه از جهانداران از پس نوح، «وَ کَفی‌ بِرَبِّکَ بِذُنُوبِ عِبادِهِ خَبِیراً بَصِیراً (۱۷)» و بسنده است خداوند تو بدیدن جرمهای بندگان خویش «مَنْ کانَ یُرِیدُ الْعاجِلَةَ» هر که این گیتی شتابنده را و این جهان پیشین را می‌خواهد و میجوید، «عَجَّلْنا لَهُ فِیها ما نَشاءُ» فرا شتابیم او را در آنچ خواهیم، «لِمَنْ نُرِیدُ» او را که خواهیم، «ثُمَّ جَعَلْنا لَهُ جَهَنَّمَ یَصْلاها» آن گه دوزخ او را سرانجام کنیم تا رسد بآتش، «مَذْمُوماً مَدْحُوراً (۱۸)» نکوهیده، رانده.

« ва ман أроди алохраҳ » ва ҳар ки охират мехоҳаду сарои пасин , «у саъии лҳои саъйҳо » ва онро кор он кунад , «у ҳўи муъмин »у гиравида буд худоиро таъолии биктоиии шносо , « Фأўлӣки кони съиҳми мшкўро ( 19 ) » эшон онанд ки кор ки карданд он аз эшон писандида ояд ва подош дода .

«وَ مَنْ أَرادَ الْآخِرَةَ» و هر که آخرت میخواهد و سرای پسین، «وَ سَعی‌ لَها سَعْیَها» و آن را کار آن کند، «وَ هُوَ مُؤْمِنٌ» و گرویده بود خدای را تعالی بیکتایی شناسا، «فَأُولئِکَ کانَ سَعْیُهُمْ مَشْکُوراً (۱۹)» ایشان آنند که کار که کردند آن از ایشان پسندیده آید و پاداش داده.

« куллан намад » ҳамаро атои фаро ато мепайвандем , « ҳؤлоءу ҳؤлоء » ҳам ӣнонро ки ошноанд ва ҳам эшонро ки бегонаанд , « ман ътоءи рбк » аз ътоءи худованди ту , « ва мо кони ътоءи рбки мҳзўро ( 20 ) »у ътоءи худованди ту аз ҳечкас боз гирифта нест ва боз дошта нест

«کُلًّا نُمِدُّ» همه را عطا فرا عطا می‌پیوندیم، «هؤُلاءِ وَ هَؤُلاءِ» هم اینان را که آشنااند و هم ایشان را که بیگانه‌اند، «مِنْ عَطاءِ رَبِّکَ» از عطاء خداوند تو، «وَ ما کانَ عَطاءُ رَبِّکَ مَحْظُوراً (۲۰)» و عطاء خداوند تو از هیچکس باز گرفته‌ نیست و باز داشته نیست

« анзри Киеви Фзлнои бъзҳми алии баъз » дар шигифти нигар ки чун фазли додеми эшонро бар якдигар , «у ллохраҳи أкбри дараҷот »у сарои он ҷаҳонии ма дар комаи бешӣ , «у أкбри тФзило ( 21 ) »у ма дар афзӯнӣ додан бар якдигар .

«انْظُرْ کَیْفَ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلی‌ بَعْضٍ» در شگفت نگر که چون فضل دادیم ایشان را بر یکدیگر، «وَ لَلْآخِرَةُ أَکْبَرُ دَرَجاتٍ» و سرای آن جهانی مه در کما بیشی، «وَ أَکْبَرُ تَفْضِیلًا (۲۱)» و مه در افزونی دادن بر یکدیگر.

« лои тҷъли маъаи аллоҳи إлҳои охир » биллоҳи худои дигари мгиру мадон , « Фтқъд » ки биншинӣу Бамоне , « мзмўмои мхзўло ( 22 ) » накӯҳида ва фурӯ гузошта .

«لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ» باللَّه خدایی دیگر مگیر و مدان، «فَتَقْعُدَ» که بنشینی و بمانی، «مَذْمُوماً مَخْذُولًا (۲۲)» نکوهیده و فرو گذاشته.