Қавлаи таъолӣ : «у азрби ?лаами Маслан раҷулин » мисли зани эшонро бадви мард , « ҷълнои лأҳдҳмо » кардему додеми якеро аз эшон , « ҷнтини ман أъноб » ду руз аз ангур , «у ҳФФноҳмои бнхл » гирд бар гирди он хрмостон кардем , «у ҷълнои бинҳмои зръо ( 32 ) »у миёни он ду рузи кишти зор .

قوله تعالی: «وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا رَجُلَیْنِ» مثل زن ایشان را بدو مرد، «جَعَلْنا لِأَحَدِهِما» کردیم و دادیم یکی را از ایشان، «جَنَّتَیْنِ مِنْ أَعْنابٍ» دو رز از انگور، «وَ حَفَفْناهُما بِنَخْلٍ» گرد بر گرد آن خرماستان کردیم، «وَ جَعَلْنا بَیْنَهُما زَرْعاً (۳۲)» و میان آن دو رز کشت زار.

« клтои алҷнтини отти أклҳо » он ҳар ду рузи бори худ берун дод , «у лам тазаллум манеҳ шиӣо » аз чандон ки ҳаргиз тавонад буд ки аз руз бар бияёд ҳеҷ бнкост , «у Фҷрнои хлолҳмои нҳро ( 33 ) »у зери он рузҳо ҷӯйҳо ронадем .

«کِلْتَا الْجَنَّتَیْنِ آتَتْ أُکُلَها» آن هر دو رز بار خود بیرون داد، «وَ لَمْ تَظْلِمْ مِنْهُ شَیْئاً» از چندان که هرگز تواند بود که از رز بر بیاید هیچ بنکاست، «وَ فَجَّرْنا خِلالَهُما نَهَراً (۳۳)» و زیر آن رزها جویها راندیم.

«у кони ?лаи самар » ва ӯро ҷуз аз он молӣ буд ва дар он рузони мива , « Фқоли лсоҳбаҳ » пас гуфт он мард бо ёри хеш , «у ҳўи иҳоўраҳ » ва дар рӯй ӯ гуфт , « أнои أксри мнки моло » ман имрӯз аз ту афзӯни моли терм , « ва أъз нафаро ( 34 ) »у анбӯҳи ходимтар .

«وَ کانَ لَهُ ثَمَرٌ» و او را جز از آن مالی بود و در آن رزان میوه، «فَقالَ لِصاحِبِهِ» پس گفت آن مرد با یار خویش، «وَ هُوَ یُحاوِرُهُ» و در روی او گفت، «أَنَا أَکْثَرُ مِنْکَ مالًا» من امروز از تو افزون مال ترم، «وَ أَعَزُّ نَفَراً (۳۴)» و انبوه خادم‌تر.

«у дахли ҷнтаҳ » он мард дар он руз хеш рафт , «у ҳўи золими лнФсаҳ » ва ӯ бар хештани ситамкор , « қоли мо أзн » гуфт напиндорам , « أн табед ҳзаҳи أбдо ( 35 ) » ки ин ҷаҳон басар ояд ҳаргиз .

«وَ دَخَلَ جَنَّتَهُ» آن مرد در آن رز خویش رفت، «وَ هُوَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ» و او بر خویشتن ستمکار، «قالَ ما أَظُنُّ» گفت نپندارم، «أَنْ تَبِیدَ هذِهِ أَبَداً (۳۵)» که این جهان بسر آید هرگز.

« ва мо أзни алсоъаҳи қоима » ва на пиндорам ки растохези ҳаргиз хостнӣаст , «у лӣни рддти إлии рабӣ » ва агар маро боз баранд бо худованди ман « лأҷдни хирои минҳои мнқлбо ( 36 ) » алии ҳоли онҷои боз беҳтар ёбам азин ду руз эдар .

«وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً» و نه پندارم که رستاخیز هرگز خاستنی است، «وَ لَئِنْ رُدِدْتُ إِلی‌ رَبِّی» و اگر مرا باز برند با خداوند من «لَأَجِدَنَّ خَیْراً مِنْها مُنْقَلَباً (۳۶)» علی حال آنجا باز بهتر یابم ازین دو رز ایدر.

« қоли ?лаи соҳиба » ӯро гуфт он ёр ӯ , «у ҳўи иҳоўраҳ » ва дар рӯй ӯ гуфт , « أи куфрати болзии хлқки ман туроб » кофар шудӣ бони офаридагор ки бёФриди туро аз хокӣ , « сами ман нутфа » он гуҳ аз обӣ , « сами сўоки рҷло ( 37 ) » он гуҳи турои қад бар кашид ва андомҳо рост кард то мардӣ кард .

«قالَ لَهُ صاحِبُهُ» او را گفت آن یار او، «وَ هُوَ یُحاوِرُهُ» و در روی او گفت، «أَ کَفَرْتَ بِالَّذِی خَلَقَکَ مِنْ تُرابٍ» کافر شدی بآن آفریدگار که بیافرید ترا از خاکی، «ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ» آن گه از آبی، «ثُمَّ سَوَّاکَ رَجُلًا (۳۷)» آن گه ترا قد بر کشید و اندامها راست کرد تا مردی کرد.

« лкнои ҳўи аллоҳи рабӣ » ман борӣ мегӯям ки ӯст ки аллоҳ таъолӣаст худованди ман , «у лои أшрки брбии أҳдо ( 38 ) » ва бо худованди хеш анбоз нагирам ҳечкасро .

«لکِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّی» من باری میگویم که اوست که اللَّه تعالی است خداوند من، «وَ لا أُشْرِکُ بِرَبِّی أَحَداً (۳۸)» و با خداوند خویش انباز نگیرم هیچکس را.

«у луи лои إзи дахлати ҷнтки қиллат » чаро нагуфтӣ он гуҳ ки дар руз хеш омадӣ , « мо шоءи аллоҳи лои қувваи إлои биллоҳ » ин худои хости тавон ва товаст нест магари биллоҳи таъолӣ , « إни трни أнои أқли мнки молоу влдо ( 39 ) » агар маро май бинӣ ки манам андаки молтар аз туу андаки фарзандтар .

«وَ لَوْ لا إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَکَ قُلْتَ» چرا نگفتی آن گه که در رز خویش آمدی، «ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ» این خدای خواست توان و تاوست نیست مگر باللّه تعالی، «إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْکَ مالًا وَ وَلَداً (۳۹)» اگر مرا می‌بینی که منم اندک مال تر از تو و اندک فرزندتر.

« Фъсии рабии أни иؤтини хирои ман ҷнтк » пас магар ки худованди ман маро ба аз биҳишт ту диҳад , «у ирсли алайҳо »у магар ки фурӯи кушояди аллоҳи таъолӣ бар он биҳишти ту , « ҳсбонои ман алсмоء » санги борон аз осмон , « Фтсбҳи съидои злқо ( 40 ) » то ҳомӯн шавад ҳамвории сахт ки пой бирав бхизд .

«فَعَسی‌ رَبِّی أَنْ یُؤْتِیَنِ خَیْراً مِنْ جَنَّتِکَ» پس مگر که خداوند من مرا به از بهشت تو دهد، «وَ یُرْسِلَ عَلَیْها» و مگر که فرو گشاید اللَّه تعالی بر آن بهشت تو، «حُسْباناً مِنَ السَّماءِ» سنگ باران از آسمان، «فَتُصْبِحَ صَعِیداً زَلَقاً (۴۰)» تا هامون شود همواری سخت که پای برو بخیزد.

« أўи исбҳи моؤҳои ғўро » ё оби он дар замин фурӯ шавад , « Флни тсттиъи ?лаи тлбо ( 41 ) » ки натавонӣ ки бозҷӯӣ ё бар рӯй замини оре .

«أَوْ یُصْبِحَ ماؤُها غَوْراً» یا آب آن در زمین فرو شود، «فَلَنْ تَسْتَطِیعَ لَهُ طَلَباً (۴۱)» که نتوانی که بازجویی یا بر روی زمین آری.

«у أҳити бсмраҳ » табоҳ карданд ва нест он мива ӯ ва он руз ӯ , « Фأсбҳи иқлби кФиаҳ » бомдод кард даст бар даст май печиди бнФриғ , « алии мо أнФқи фӣҳо » бар он мол ки нафақа карда буд бар он рузи хеш , «у ҳаии хоўиаҳи алии ърўшҳо » ва деворҳои он бар банноу дарахти афтода , «у иқўл ё литнии лами أшрки брбии أҳдо ( 42 ) » ва мегуфт ӯ кошки ман бо худованди хеши анбози нгрФтмӣ .

«وَ أُحِیطَ بِثَمَرِهِ» تباه کردند و نیست آن میوه او و آن رز او، «فَأَصْبَحَ یُقَلِّبُ کَفَّیْهِ» بامداد کرد دست بر دست می‌پیچید بنفریغ، «عَلی‌ ما أَنْفَقَ فِیها» بر آن مال که نفقه کرده بود بر آن رز خویش، «وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلی‌ عُرُوشِها» و دیوارهای آن بر بنا و درخت افتاده، «وَ یَقُولُ یا لَیْتَنِی لَمْ أُشْرِکْ بِرَبِّی أَحَداً (۴۲)» و می‌گفت او کاشک من با خداوند خویش انباز نگرفتمی.

«у лами ткни ?лаи Фӣаҳ » ва набӯд ӯро ёрии диҳӣ « инсрўнаҳи ман дуни аллоҳ » ки он рӯз бо ӯ гроӣиднд то ӯро ёрӣ доданд фурӯд аз аллоҳи таъолӣ , « ва мо кони мнтсро ( 43 ) » ва худ бо аллоҳи таъолӣ бар наомад .

«وَ لَمْ تَکُنْ لَهُ فِئَةٌ» و نبود او را یاری دهی «یَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ» که آن روز با او گرائیدند تا او را یاری دادند فرود از اللَّه تعالی، «وَ ما کانَ مُنْتَصِراً (۴۳)» و خود با اللَّه تعالی بر نیامد.

« ҳнолк » онкии ҳни онҷои ҳн , « алўлоиаҳи ллаҳ алҳақ » ёрӣ додану бакор омадану бмҳрбонии боз омадани худоиро ҷл ҷалола ростасту дуруст , « ҳўи хайри сўобо » ӯ бааст подошро , «у хайри ъқбо ( 44 ) » ва бааст бсронҷом .

«هُنالِکَ» آنکه هن آنجا هن، «الْوَلایَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ» یاری دادن و بکار آمدن و بمهربانی باز آمدن خدای را جلّ جلاله راستست و درست، «هُوَ خَیْرٌ ثَواباً» او به است پاداش را، «وَ خَیْرٌ عُقْباً (۴۴)» و به است بسرانجام.

«у азрби ?лаам мисли алҳёҳи алднё » мисли зани эшонроу ҷаҳони эшонроу ороиши онро , « кмоءи أнзлноаҳи ман алсмоء » чун обӣ ки фурӯ фиристодем онро аз осмон , « Фохтлт ба наботи алأрз » бар раст аз омиғҳои гӯногӯн ки аз замини раведи бони об , « Фأсбҳи ҳшимо » пас онк раст ва орост хушки гашт ва гуфта , « тзрўаҳи алрёҳ » боди онро дар ҳавои баради пароканда , «у кони аллоҳи алии кули шайъи ءи мқтдро ( 45 ) »у аллоҳи таъолӣ бар ҳамаи барад ва оварад тавоност , фарохи тавон .

«وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَیاةِ الدُّنْیا» مثل زن ایشان را و جهان ایشان را و آرایش آن را، «کَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ» چون آبی که فرو فرستادیم آن را از آسمان، «فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ» بر رست از آمیغهای گوناگون که از زمین روید بآن آب، «فَأَصْبَحَ هَشِیماً» پس آنک رست و آراست خشک گشت و گفته، «تَذْرُوهُ الرِّیاحُ» باد آن را در هوای برد پراکنده، «وَ کانَ اللَّهُ عَلی‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ مُقْتَدِراً (۴۵)» و اللَّه تعالی بر همه برد و آورد تواناست، فراخ توان.

« алмолу албнўни зинаи алҳёҳи алднё » молу писарони он ҳамаи ороиш ин ҷаҳонаст , «у албоқӣоти алсолҳот » ва корҳоу суханони нек ки он муъминонро бимонаду подоши он ӯро пеш ояд , « хайр ъанд рбки сўобо » подоши он бнздики худованди тавба , «у хайри أмло ( 46 ) »у худованди он фардои умедвортар .

«الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِینَةُ الْحَیاةِ الدُّنْیا» مال و پسران آن همه آرایش این جهانست، «وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ» و کارها و سخنان نیک که آن مؤمنان را بماند و پاداش آن او را پیش آید، «خَیْرٌ عِنْدَ رَبِّکَ ثَواباً» پاداش آن بنزدیک خداوند توبه، «وَ خَیْرٌ أَمَلًا (۴۶)» و خداوند آن فردا امیدوارتر.