Қавлаи таъолӣ : « бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » бисмии аллоҳи алзии исмаи лкли хоӣФи млоз , бисмии алзии босмаҳи ман алшитони маоз , бисмии аллоҳи алзии қалби кули муҳиби бзкраҳи аФлози баном ӯ ки ном ӯст ҳамаи хайротро бунёд , баном ӯ ки баном ӯ гардад дил аз банди ғамони озод , баном ӯ ки дили орифи ҷузи баном ӯ нагардад шод , баном ӯ ки муштоқ аз шароби васл ӯ гирад ёд , баном ӯ ки вафоу карам ҳар дуро ном кард то неъмати ошноӣ бар обу гул тамом кард , баном ӯ ки меҳри худ муштоқро дом карду биҷои шароби васли худ раҳеро дар ҷом кард , баном ӯ ки хоб бар дидаи муҳиб ҳаром кард то ақди дӯстии вай бо худ бар низом кард , баном ӯ ки дар сари бҷони мунтазир салом кард то дилаш бар рӯҳ ва райҳон кард , он гуҳи зоҳир ӯ бадасти душман ҳайрон карду ботини маъдан андӯҳон кард . эй ҷавонмард агар Осиёи бало бар сарат бигардонад нигар аз остонаи хизматаш дар нагузорӣ қадам , вари табақоти даракоти суфлои майли ду дида ту гирданд нигари ҷузи брзои ваии брнёрии дам , ки иззат иззат ӯст , иззати дигарон ҳамаи злст ,у аҷзи ҳамаи фаноу адам , қазо қзоء ӯст , ҳукми ҳукм ӯ , ҳукми дигарон ҳама майласту ҳўӣу ситам .

قوله تعالی: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» بسم اللَّه الّذی اسمه لکلّ خائف ملاذ، بسم الذی باسمه من الشّیطان معاذ، بسم اللَّه الّذی قلب کلّ محبّ بذکره افلاذ بنام او که نام اوست همه خیرات را بنیاد، بنام او که بنام او گردد دل از بند غمان آزاد، بنام او که دل عارف جز بنام او نگردد شاد، بنام او که مشتاق از شراب وصل او گیرد یاد، بنام او که وفا و کرم هر دو را نام کرد تا نعمت آشنایی بر آب و گل تمام کرد، بنام او که مهر خود مشتاق را دام کرد و بجای شراب وصل خود رهی را در جام کرد، بنام او که خواب بر دیده محب حرام کرد تا عقد دوستی وی با خود بر نظام کرد، بنام او که در سرّ بجان منتظر سلام کرد تا دلش بر روح و ریحان کرد، آن گه ظاهر او بدست دشمن حیران کرد و باطن معدن اندوهان کرد. ای جوانمرد اگر آسیای بلا بر سرت بگرداند نگر از آستانه خدمتش در نگذاری قدم، ور طبقات درکات سفلی میل دو دیده تو گرداند نگر جز برضای وی برنیاری دم، که عزت عزت اوست، عزت دیگران همه ذلّست، و عجز همه فنا و عدم، قضا قضاء اوست، حکم حکم او، حکم دیگران همه میل‌ است و هوی و ستم.

Пер тариқат гуфт : илоҳӣ ар ту фазл кунӣ аз дигарон чаҳ дод ва чаҳ бедод , вари ту адл кунӣ пас фазли дигарон чун бод , илоҳии ончи ман аз ту дидам ду гетӣ биорояд , аҷаб инаст ки ҷони ман аз бим дод ту менаёсоед .

پیر طریقت گفت: الهی ار تو فضل کنی از دیگران چه داد و چه بیداد، ور تو عدل کنی پس فضل دیگران چون باد، الهی آنچ من از تو دیدم دو گیتی بیاراید، عجب اینست که جان من از بیم داد تو می‌نیاساید.

« алҳмди ллаҳ » ҳамд нафса бнФсаҳи ҳайни илми аҷзи алхлқи ани булӯғи ҳамда , худованди зўи алҷлоли қодир бар камол , мФзли бонўол , сазовори сноءи хеш , шукркунанда ътоءи хеш , ситоиши худ худ мекунаду сноءи худ худ мегуяд ки иззати худ худ шиносаду азимату ҷабарути худ худ донад , мтъззи бҷлоли хеш , мтқдси бкмоли хеш , мутакаббири бкбрёءи хеш , обу хоки бўсФ ӯ кӣ расад , лами икни сами кон , қадари вай чаҳ донад , сифати ҳдсон дар баробари сифати вай чун ояд , набӯд пас буд нестаст , аз нест маърифат ҳаст кӣ ояд , раби алъзаҳи бФзлу карами худ халқро дар вуҷӯд овараду кисват фитрат пӯшонед , ва эшонро парвариш дод ва аз балоҳо нигаҳ дошт , тоъот бо тақсир қабул карду ҷавру ҷафои эшон бпрдаҳ фазл бапушед , тавфиқи тоъат арзонӣ дошту дилро боямон ва маърифат биёрост , чун донист ки эшон аз гузоради шукри ин неъмат оҷизанд , фазлу карами худ пайдо карду лисони лутфи ниёбати муфлисону оҷизони бдошт ва худро ҳамд оварад , гуфт : « алҳмди ллаҳ » , дар роҳи муҳаббати дӯстонро ниёбати доштани шарт дӯстӣаст , гуфт он неъматҳо ки додам ҳама бе ту додаму қисмат бе ту кардам , чунонк бе ту қисмат кардам бе ту ҳамд оварадам ,у бҳкми дӯстии турои ниёбати доштам то эҳсону анъоми худ бар ту тамом кардам , « алзии أнзли алии абдаи алкитоб » алзӣ ишоратаст , анзли алии абда алкитоб иборатаст , ишорат насиб арвоҳасту иборати насиби ашбоҳ , арвоҳ дар самоъ « алзӣ » бншот омад тараб кард , ашбоҳ дар самоъ « أнзли алии абдаи алкитоб » дар иҷтиҳод омад роҳ талаб гирифт , дарин ояти ҳам тахсӣс Мустафоаст хотами пайғамбарон ва ҳам таъзим қуръонаст каломи рҳмн , агар Мустафоаст амон заминасту зини осмон , вар қуръонаст ёдгори дили мؤмнонсту инси ҷони орифон .

«الْحَمْدُ لِلَّهِ» حمد نفسه بنفسه حین علم عجز الخلق عن بلوغ حمده، خداوند ذو الجلال قادر بر کمال، مفضّل بانوال، سزاوار ثناء خویش، شکر کننده عطاء خویش، ستایش خود خود می‌کند و ثناء خود خود میگوید که عزت خود خود شناسد و عظمت و جبروت خود خود داند، متعزّز بجلال خویش، متقدّس بکمال خویش، متکبّر بکبریاء خویش، آب و خاک بوصف او کی رسد، لم یکن ثمّ کان، قدر وی چه داند، صفت حدثان در برابر صفت وی چون آید، نبود پس بود نیست است، از نیست معرفت هست کی آید، ربّ العزّه بفضل و کرم خود خلق را در وجود آورد و کسوت فطرت پوشانید، و ایشان را پرورش داد و از بلاها نگه داشت، طاعات با تقصیر قبول کرد و جور و جفای ایشان بپرده فضل بپوشید، توفیق طاعت ارزانی داشت و دل را بایمان و معرفت بیاراست، چون دانست که ایشان از گزارد شکر این نعمت عاجزاند، فضل و کرم خود پیدا کرد و لسان لطف نیابت مفلسان و عاجزان بداشت و خود را حمد آورد، گفت: «الْحَمْدُ لِلَّهِ»، در راه محبّت دوستان را نیابت داشتن شرط دوستی است، گفت آن نعمتها که دادم همه بی تو دادم و قسمت بی تو کردم، چنانک بی تو قسمت کردم بی تو حمد آوردم، و بحکم دوستی ترا نیابت داشتم تا احسان و انعام خود بر تو تمام کردم، «الَّذِی أَنْزَلَ عَلی‌ عَبْدِهِ الْکِتابَ» الّذی اشارتست، انزل علی عبده الکتاب عبارتست، اشارت نصیب ارواحست و عبارت نصیب اشباح، ارواح در سماع «الَّذِی» بنشاط آمد طرب کرد، اشباح در سماع «أَنْزَلَ عَلی‌ عَبْدِهِ الْکِتابَ» در اجتهاد آمد راه طلب گرفت، درین آیت هم تخصیص مصطفی است خاتم پیغمبران و هم تعظیم قرآن است کلام رحمن، اگر مصطفی است امان زمین است و زین آسمان، ور قرآن است یادگار دل مؤمنانست و انس جان عارفان.

Мустафо ( с ) рҳбон шариъатасту унвони ҳақиқат , қуръони дилҳоро ъдтаст ва ҷонҳоро тбсрт , Мустафо кул камоласту ҷумлаи ҷамол , қуръон номааст ббндгон аз ҳазрати зўи алҷлол , номае ки дар он ҳам бишоратаст ва ҳам нзорт , дӯстро бишоратасту бегонаро нзорт , дӯстро бишорат медиҳад ки : « أни ?лаами أҷрои ҳусно , моксини фӣаи أбдо »у бегонаро бими намояд ки : « إни иқўлўни إлои кзбои Флълки бохъи нФск » алоиаҳ . . . ё Муҳамади лои тштғли сараки бмхолФотҳми Фмои алейк алои алблоғу алҳдии мнои лмни ншоء .

مصطفی (ص) رهبان شریعتست و عنوان حقیقت، قرآن دلها را عدّت است و جانها را تبصرت، مصطفی کلّ کمالست و جمله جمال، قرآن نامه است ببندگان از حضرت ذو الجلال، نامه‌ای که در آن هم بشارتست و هم نذارت، دوست را بشارتست و بیگانه را نذارت، دوست را بشارت میدهد که: «أَنَّ لَهُمْ أَجْراً حَسَناً، ماکِثِینَ فِیهِ أَبَداً» و بیگانه را بیم نماید که: «إِنْ یَقُولُونَ إِلَّا کَذِباً فَلَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ» الآیة... یا محمّد لا تشتغل سرّک بمخالفاتهم فما علیک الّا البلاغ و الهدی منّا لمن نشاء.

« إнои ҷълнои мо алии алأрзи зинаи лҳо » аҳли алмърФаҳи биллоҳу алмҳбаҳи ?лау алмштоқўни илайҳи ҳам зинаи аларз ва нуҷумҳо ва ақморҳоу шмўсҳои азои тлأлأи анвори алтўҳиди фии асрори алмуваҳидини ашрқи ҷамеъи алоФоқи бзёӣҳм , зинати замини дӯстон худоӣанд , олам боишон оростау ҷаҳон боишон нигошта , дилҳошони бнўри маърифати афрӯхта , сарҳошон дар ҳазрати қурбати бсФорти ҳикмат бор дода , рӯйҳошон дар ҳазрати қурбати бмнҳҷи савоби гардонидау ҷодаи тариқату суннат дар пеши эшон ниҳода , эълом дайнанду аўтоди замин , масобиҳи ҷаҳону мафотеҳи ҷинон , ммҳдони қавоиди дӯстӣу маснадони айвони ростӣ , озарми халқ аз аллоҳ боишону мақсӯд аз офаридани куни эшон , баному нишони дрўишоннду бҳқиқти мулӯк замин эшонанд , мулӯки таҳти атмор .

«إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَی الْأَرْضِ زِینَةً لَها» اهل المعرفة باللّه و المحبّة له و المشتاقون الیه هم زینة الارض و نجومها و اقمارها و شموسها اذا تلألأ انوار التّوحید فی اسرار الموحدین اشرق جمیع الآفاق بضیائهم، زینت زمین دوستان خدای‌اند، عالم بایشان آراسته و جهان بایشان نگاشته، دلهاشان بنور معرفت افروخته، سرّهاشان در حضرت قربت بسفارت حکمت بار داده، رویهاشان در حضرت قربت بمنهج صواب گردانیده و جاده طریقت و سنّت در پیش ایشان نهاده، اعلام دین‌اند و اوتاد زمین، مصابیح جهان و مفاتیح جنان، ممهّدان قواعد دوستی و مسنّدان ایوان راستی، آزرم خلق از اللَّه بایشان و مقصود از آفریدن کون ایشان، بنام و نشان درویشانند و بحقیقت ملوک زمین ایشانند، ملوک تحت اطمار.

Ҳар ки сирату ҳалят эшон хоҳад ки бидонад то қиссаи асҳоб алкҳФ бархонад ки аллоҳи таъолии эшонро дар қуръон ҷилва мекунад ки : « إзи أўии алФтиаҳи إлии алкҳФи Фқолўои рбнои отнои ман лднки раҳмау ҳиии лнои ман أмрнои ршдо » эшонро гуфтанд дарин ғори раведу хуши бхсбиду сари биболин амн боз наед ки мо хоби шумо бъбодт ҷаҳонён барграфтем .

هر که سیرت و حلیت ایشان خواهد که بداند تا قصّه اصحاب الکهف برخواند که اللَّه تعالی ایشان را در قرآن جلوه می‌کند که: «إِذْ أَوَی الْفِتْیَةُ إِلَی الْکَهْفِ فَقالُوا رَبَّنا آتِنا مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَةً وَ هَیِّئْ لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَداً» ایشان را گفتند درین غار روید و خوش بخسبید و سر ببالین امن باز نهید که ما خواب شما بعبادت جهانیان برگرفتیم.

Латифае шинави некӯ : раби алъзаҳи эшонро дар он кӯҳи он ғор падед кард ,у бандаи муъминро буқат рафтан аз дунёи чаҳор девори лаҳади ғор вай кард , чунонк эшонро дар он ғор эмин кард аз душман , мؤмнонрои дарин ғор эмин кунад аз шайтон , гуяд : « أлои тхоФўоу лои тҳзнўо » дар он ғор бар эшон раҳмат кард гуфт : « иншри лаками рбкми ман раҳмата » . Ҳам чунон дарин ғори лаҳад бар муъмин раҳмат кунад ки : « Фрўҳу райҳону ҷинаи Наим » . Ва чунонк он ғор баришон фарох кард гуфт : « ва ҳам фӣ Фҷўаҳ манеҳ » , лаҳад бар муъмин фарох кунад баъамали солеҳ чунонк гуфт : « ФлأнФсҳми имҳдўн » . Ва хабар дурустаст ки : иФсхи ?лаи фии қабра . . . Алҳдис , болои ғор бар эшон гушӯда кард то рӯҳи ҳавоу насими боди сабо азишон мунқатиъ нагардад , ҳамчунин дарӣ аз биҳишт бар он равза муъмин гушойанд то аз ҷониби ҷиноти адани насими хуши буи бар вай ҳаме гузараду мзҷъи ваии хуш ҳаме дорад .

لطیفه‌ای شنو نیکو: ربّ العزّه ایشان را در آن کوه آن غار پدید کرد، و بنده‌ مؤمن را بوقت رفتن از دنیا چهار دیوار لحد غار وی کرد، چنانک ایشان را در آن غار ایمن کرد از دشمن، مؤمنانرا درین غار ایمن کند از شیطان، گوید: «أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا» در آن غار بر ایشان رحمت کرد گفت: «یَنْشُرْ لَکُمْ رَبُّکُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ». هم چنان درین غار لحد بر مؤمن رحمت کند که: «فَرَوْحٌ وَ رَیْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِیمٍ». و چنانک آن غار بریشان فراخ کرد گفت: «وَ هُمْ فِی فَجْوَةٍ مِنْهُ»، لحد بر مؤمن فراخ کند بعمل صالح چنانک گفت: «فَلِأَنْفُسِهِمْ یَمْهَدُونَ». و خبر درستست که: یفسخ له فی قبره... الحدیث، بالای غار بر ایشان گشوده کرد تا روح هوا و نسیم باد صبا ازیشان منقطع نگردد، همچنین دری از بهشت بر آن روضه مؤمن گشایند تا از جانب جنّات عدن نسیم خوش بوی بر وی همی‌گذرد و مضجع وی خوش همی‌دارد.