Қавлаи таъолӣ : «у лои тқўлни лшии ء » магӯӣ ҳичизро ва ҳеҷ корро , « إнии фоили злки ғдо ( 23 ) » ки хоҳам кард ман фардо .

قوله تعالی: «وَ لا تَقُولَنَّ لِشَیْ‌ءٍ» مگوی هیچیز را و هیچ کار را، «إِنِّی فاعِلٌ ذلِکَ غَداً (۲۳)» که خواهم کرد من فردا.

« إлои أни ишоءи аллоҳ » магар ки гӯйӣ ки агар худоӣ хоҳад , «у азкри рбки إзои нсит » ва агар дар чизе фаромӯш кунӣ ки гӯйӣ агар худоӣ хоҳад он гуҳ ки ёд ояд бигӯӣ , « ва қул ъсии أни иҳдини рабӣ » ва бигӯӣ ки магари худованди ман марои роҳи намояд , « лأқрби ман ҳозои ршдо ( 24 ) » азинч аз ман мепурсед дониши росту ҷавоби пок азинҷ мепарастед росттар ва некӯтар .

«إِلَّا أَنْ یَشاءَ اللَّهُ» مگر که گویی که اگر خدای خواهد، «وَ اذْکُرْ رَبَّکَ إِذا نَسِیتَ» و اگر در چیزی فراموش کنی که گویی اگر خدای خواهد آن گه که یاد آید بگوی، «وَ قُلْ عَسی‌ أَنْ یَهْدِیَنِ رَبِّی» و بگوی که مگر خداوند من مرا راه نماید، «لِأَقْرَبَ مِنْ هذا رَشَداً (۲۴)» ازینچ از من می‌پرسید دانش راست و جواب پاک ازینج می‌پرستید راست‌تر و نیکوتر.

«у лбсўои фии кҳФҳми слоси моӣаҳи синӣн » ва буданд дар ғори хеши сесад сол , «у аздодўои тсъо ( 25 ) »у биФзўднд на сол .

«وَ لَبِثُوا فِی کَهْفِهِمْ ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِینَ» و بودند در غار خویش سیصد سال، «وَ ازْدَادُوا تِسْعاً (۲۵)» و بیفزودند نه سال.

« қул аллоҳи أълми бмои лбсўо » бигӯӣ аллоҳи таъолии донотар доноӣисти бони диранг ки эшон карданд , « ?лаи ғайби алсмоўоту алأрз » ӯ рости дониши нопидоҳо дар осмону замин , « أбср бау أсмъ » чаҳ бенаӣ ки ӯст ва чаҳ шунавоӣ , « мо ?лаами ман дунаи ман вале » нест эшонро ҷузи азуи худовандӣ ва на ёрӣ , «у лои ишрки фии ҳукмаи أҳдо ( 26 ) » ва дар кор рондан худ аз эшон ҳеҷ анбоз нагирад .

«قُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما لَبِثُوا» بگوی اللَّه تعالی داناتر دانائیست بآن درنگ که ایشان کردند، «لَهُ غَیْبُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» او راست دانش ناپیداها در آسمان و زمین، «أَبْصِرْ بِهِ وَ أَسْمِعْ» چه بینایی که اوست و چه شنوایی، «ما لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِیٍّ» نیست ایشان را جز ازو خداوندی و نه یاری، «وَ لا یُشْرِکُ فِی حُکْمِهِ أَحَداً (۲۶)» و در کار راندن خود از ایشان هیچ انباز نگیرد.

«у атли мо أўҳии إлики ман китоби рбк » бар хон онч пайғом дода омад бтў аз худованди ту , « лои мубаддили лклмотаҳ » бадал кунанда нест суханон ӯро , «у лни тҷди ман дунаи млтҳдо ( 27 ) » ва наёбӣ ҷузи азуи паноҳӣу пштиўонӣ .

«وَ اتْلُ ما أُوحِیَ إِلَیْکَ مِنْ کِتابِ رَبِّکَ» بر خوان آنچ پیغام داده آمد بتو از خداوند تو، «لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ» بدل کننده نیست سخنان او را، «وَ لَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً (۲۷)» و نیابی جز ازو پناهی و پشتیوانی.

«у асбри нФск » шикебе кун хештанро « маъаи аллазӣнаи идъўни рбҳми болғдоаҳу алъшӣ » бо эшон ки худованди хешро мехонанд бомдоду шабонгоҳ , « иридўни виҷҳа »у худованди хешро мехоҳанд бонч мекунанд , «у лои тъди ъиноки анҳуам » айдун бодо ки ду чашми ту ҷуз аз эшон ннгрод , « таред зинаи алҳёҳи алднё » ки зинати ин ҷаҳонӣу ороиши он хоҳӣ , «у лои ттъ »у нигар фармон бурдору сухани нюашу кор писанд набошӣ , « ман أғФлнои қалбаи ани зкрно » касеро ки мо дил ӯ ғофил кардем аз ёди хеш , «у атбъи ҳавоа » ва ӯ бар пай боист хеши истод , «у кони أмраҳи Фрто ( 28 ) »у кори ваии табоҳи гашту кӯшиш ӯу рӯзгор ӯ зойеъ .

«وَ اصْبِرْ نَفْسَکَ» شکیبایی کن خویشتن را «مَعَ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ» با ایشان که خداوند خویش را می‌خوانند بامداد و شبانگاه، «یُرِیدُونَ وَجْهَهُ» و خداوند خویش را می‌خواهند بآنچ می‌کنند، «وَ لا تَعْدُ عَیْناکَ عَنْهُمْ» ایدون بادا که دو چشم تو جز از ایشان ننگراد، «تُرِیدُ زِینَةَ الْحَیاةِ الدُّنْیا» که زینت این جهانی و آرایش آن خواهی، «وَ لا تُطِعْ» و نگر فرمان‌بردار و سخن نیوش و کار پسند نباشی، «مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِکْرِنا» کسی را که ما دل او غافل کردیم از یاد خویش، «وَ اتَّبَعَ هَواهُ» و او بر پی بایست خویش ایستاد، «وَ کانَ أَمْرُهُ فُرُطاً (۲۸)» و کار وی تباه گشت و کوشش او و روزگار او ضایع.

« ва қул алҳақ ман рбкм » ва бигӯӣ онки пайғому сухани рост аз худованди шумо , « Фмни шоءи Флиؤмн » ҳар ки хоҳад то гаравад , « ва ман шоءи ФликФр » ва ҳар ки хоҳад то кофар шаваду негроад , « إнои أътднои ллзолмин норо » мо сохтем ситамкоронро оташӣ , « أҳоти баҳами сродқҳо » гирди эшон фурӯи гирифтаи сарои пардаи он , «у إни истғисўои иғосўои бмоء » ва агар об хоҳанд эшонро обӣ диҳанд , « колмҳл » ҳамчун дардии зят ё миси гудохта , « ишўии алўҷўаҳ » рӯйҳо май сӯзади он об ки фаро рӯй баранд , « бӣси алшроб » бади шароб ки онаст «у соءти мртФқо ( 29 ) »у бад фурӯ омад ҷоеасту барг гоҳе оташ .

«وَ قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکُمْ» و بگوی آنک پیغام و سخن راست از خداوند شما، «فَمَنْ شاءَ فَلْیُؤْمِنْ» هر که خواهد تا گرود، «وَ مَنْ شاءَ فَلْیَکْفُرْ» و هر که خواهد تا کافر شود و نگرود، «إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِینَ ناراً» ما ساختیم ستمکاران را آتشی، «أَحاطَ بِهِمْ سُرادِقُها» گرد ایشان فرو گرفته سراپرده آن، «وَ إِنْ یَسْتَغِیثُوا یُغاثُوا بِماءٍ» و اگر آب خواهند ایشان را آبی دهند، «کَالْمُهْلِ» همچون دردی زیت یا مس گداخته، «یَشْوِی الْوُجُوهَ» رویها می‌سوزد آن آب که فرا روی برند، «بِئْسَ الشَّرابُ» بد شراب که آنست «وَ ساءَتْ مُرْتَفَقاً (۲۹)» و بد فرو آمد جایی است و برگ گاهی آتش.

« إни аллазӣнаи омнўо » эшон ки бгрўиднд , «у ъмлўои алсолҳот » ва некӣҳо карданд , « إнои лои нзиъ » мо зойеъ накунем , « أҷри ман أҳсн амалан ( 30 ) » кирдори он кас ки кор некӯ кард .

«إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا» ایشان که بگرویدند، «وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» و نیکیها کردند، «إِنَّا لا نُضِیعُ» ما ضایع نکنیم، «أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا (۳۰)» کردار آن کس که کار نیکو کرد.

« أўлӣки ?лаами ҷиноти адан » эшонанд ки аишонрости биҳиштҳои ҳмишӣ , « тҷрии ман тҳтҳми алأнҳор » меравад зери эшон ҷӯйҳои равон , « иҳлўни фӣҳо » меоройанд эшонро дар он биҳиштҳо , « ман أсоўри ман зҳб » аз дстинҳои зар , «у илбсўни сёбои хзро » ва мепӯшанд ҷомаҳои сабз , « ман сндсу إстбрқ » аз сндсу астбрқ , « мткӣини фӣҳо » такя задагон дар он , « алии алأроӣк » дар ҳиҷлаҳо бар тахтҳо , « нъми алсўоб » неки подош ки онаст , «у ҳасанати мртФқо ( 31 ) »у неки фурӯ омадан ҷоеу барг ҷое ки онаст .

«أُولئِکَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ» ایشانند که ایشانراست بهشتهای همیشی، «تَجْرِی مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ» می‌رود زیر ایشان جویهای روان، «یُحَلَّوْنَ فِیها» می‌آرایند ایشان را در آن بهشتها، «مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ» از دستینهای زر، «وَ یَلْبَسُونَ ثِیاباً خُضْراً» و می‌پوشند جامه‌های سبز، «مِنْ سُنْدُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ» از سندس و استبرق، «مُتَّکِئِینَ فِیها» تکیه زدگان در آن، «عَلَی الْأَرائِکِ» در حجله‌ها بر تختها، «نِعْمَ الثَّوابُ» نیک پاداش که آنست، «وَ حَسُنَتْ مُرْتَفَقاً (۳۱)» و نیک فرو آمدن جایی و برگ جایی که آنست.