Қавлаи таъолӣ : « бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » . Бисмии аллоҳи аҳсани алосмоء , раби алўрӣу аларзу алсмоء , мусаххари алзлмаҳу алзёء , молики аломўоту алоҳёء , алвоҳади алФрди балои акФоء , алдоӣми албоқии балои Фноء . Номи худовандӣ ки муҳаддисоту мкўноти нмўдгори фитрат ӯ , ҷаҳонёну ҷҳондорони парвардаи неъмат ӯ , гарданҳои гарданкашон дар каманди ҷалолу қаҳр ӯ , дилҳои дӯстону ошноён дар равзаи ҷамолу лутф ӯ , мсбҳони олами алавӣ бар даргоҳи иззат дар ҳуҷби ҳайбат , камари бастау гӯши бФрмон ӯ , агар ҷинаст ва агар инси маҳкӯми таклифу мақҳури тсриФ ӯ , дар осмони султон ӯ , дар замини бурҳон ӯ , покасту бузургвор ва беайб , худовандӣ ки ин ҳамаи сунъ аз ӯ ҷумлаи қатраи ист аз дарёии кбрёءу азимат ӯ , Фсбҳонаҳи ман азизи злти алъқўли фии баҳори азимата ,у ҳорти алолбоби дуни идроки иззатау колти алолсни ани астиФоءи мадҳи ҷалола ,у васфи ҷамола . Дидаҳои уқул дар идроки ҷалол ӯ хира , обҳои рӯй мтъззон дар оби ҷамол ӯ тира , фаҳмҳои худовандони Фтнт дар баҳори азимат ӯ ғариқ , забонҳои аҳли фасоҳат аз астиФоءи мадҳи ҷалолу васфи ҷамол ӯ клил , дар ҳар гӯшаи ҳазорон ҷриҳасту қтил . эй ъзи ту ҳамаи азизонро наът дил кашида , эй ҷалоли ту ҳамаи ҷалолҳоро доғи сғр бар ниҳода , эй камоли ту ҳамаи камолҳоро рақами нуқсони барзада , эй илоҳяти ту ҳамаи оламро тарози бандагӣ бар кашида , эй иродату машйату қазои ту аз олоиши аФҳому авҳоми халқи пок , эй сифоту нъўти қадами ту аз идроки ҳўоҷсу хавотиру змоири обу гули муназзаҳ , эй ҳамаи олами ҷонҳо бар ман язиди ишқи ниҳодау ҷузи ҳасрату ҳайрати суди нокарда , ҳамаи оламро ббўӣ ва гуфту гӯй хушнӯд карда ,у ҷуръае аз ҷоми иззат ба кас нодода :

قوله تعالی: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ». بسم اللَّه احسن الاسماء، رب الوری و الارض و السّماء، مسخر الظلمة و الضیاء، مالک الاموات و الاحیاء، الواحد الفرد بلا اکفاء، الدّائم الباقی بلا فناء. نام خداوندی که محدثات و مکوّنات نمودگار فطرت او، جهانیان و جهانداران پرورده نعمت او، گردنهای گردنکشان در کمند جلال و قهر او، دلهای دوستان و آشنایان در روضه جمال و لطف او، مسبحان عالم علوی بر درگاه عزّت در حجب هیبت، کمر بسته و گوش بفرمان او، اگر جن است و اگر انس محکوم تکلیف و مقهور تصریف او، در آسمان سلطان او، در زمین برهان او، پاکست و بزرگوار و بی‌عیب، خداوندی که این همه صنع از او جمله قطره‌ایست از دریای کبریاء و عظمت او، فسبحانه من عزیز ضلّت العقول فی بحار عظمته، و حارت الالباب دون ادراک عزّته و کلت الالسن عن استیفاء مدح جلاله، و وصف جماله. دیده‌های عقول در ادراک جلال او خیره، آبهای روی متعزّزان در آب جمال او تیره، فهمهای خداوندان فطنت در بحار عظمت او غریق، زبانهای اهل فصاحت از استیفاء مدح جلال و وصف جمال او کلیل، در هر گوشه هزاران جریح است و قتیل. ای عزّ تو همه عزیزان را نعت دل کشیده، ای جلال تو همه جلالها را داغ صغر بر نهاده، ای کمال تو همه کمالها را رقم نقصان برزده، ای الهیت تو همه عالم را طراز بندگی بر کشیده، ای ارادت و مشیت و قضای تو از آلایش افهام و اوهام خلق پاک، ای صفات و نعوت قدم تو از ادراک هواجس و خواطر و ضمایر آب و گل منزّه، ای همه عالم جانها بر من یزید عشق نهاده و جز حسرت و حیرت سود ناکرده، همه عالم را ببوی و گفت و گوی خشنود کرده، و جرعه‌ای از جام عزّت به کس ناداده:

« бисмии аллоҳ » албоءи бқоءи аллоҳи раби Алъоламин . Алсини саломи аллоҳи алии алмؤмнин . Алмими муҳибаи аллоҳи бъбодаҳи алтоӣбину алмттҳрин . Боء ишоратаст ббқоءи аллоҳи таъолӣ , худованди ҷаҳону ҷаҳонён ,у дорандаи ҳамагон , иқўли аллоҳи таъолӣ : «у ибқии ваҷҳи рбк » , син ишоратаст бсломи аллоҳ бар дӯстон ва навохтан эшон дар ду ҷаҳон , иқўли аллоҳи таъолӣ : « тҳитҳми явми илқўнаҳи салом » . Мем ишоратаст бмҳбти худованди меҳрбон , ки блтФи худ меҳру муҳаббат худ дод ббндгон , иқўли аллоҳи таъолӣ : « إни аллоҳи иҳби алтўобину иҳби алмттҳрин » . Инаст шигарфи корӣ ,у бузурги ҳоле , ки қосид бмқсўд расад ,у обиди бмъбўд ,у толиби бмтлўб ,у муҳиби бмҳбўб , насими висол аз мҳби иқболи дамида , ва дӯст бадваст расида , тғрои иззат бар маншур давлат кашида , гӯии интизори бпои майдон абад андохта , илми қабулу вусӯл бар афрохта , расӯли мақсӯди бадари омада , рӯзгори фироқи басари омада , салому каломи ҳақ бевоситау тарҷумон , бабанда заъифи пайваста : « саломи қўлои ман раби раҳим » қавлаи таъолӣ : « кҳиъс » , самоъи ҳзии алҳрўФи шароби исқиаҳ алҳақ қулӯби аўлёӣаҳ , Фозои шрбўои трбўо ,у азои трбўои тлбўо ,у азои тлбўои торўо ,у азои торўоу слўо , азоу слўои атслўо , Фъқўлҳми мустағриқаи фии лутфа ,у қлўбҳми мустаҳлакаи фии кашфа , самоъи ҳуруфи мақтаот дар мФттҳи суру оёт , шаробӣаст дар қадаҳи фараҳи рехта , дар кос астинос карда , ҷалоли аҳадяти бнъти самадяти дӯстони худро дода , чун дӯстони ҳақ дар бӯстони лутфи ин шароби инс аз ҷоми қудси бёшомнд дар тараб оянд , чун дар тараб оянд , дар талаб оянд , қафас кун башикананд , ба пари ишқ бар уфуқи ғайб парвоз кунанд , то бкъбаҳ васл расанд , чун расиданд , дар худ брсиднд , ақлҳошони мустағриқ лутф гашта , дилҳошони мустаҳлаки кашф шуда , насими азалят аз ҷониби қурбати дамидаи худро гум карда ва ӯро ёфта .

«بسم اللَّه» الباء بقاء اللَّه رب العالمین. السّین سلام اللَّه علی المؤمنین. المیم محبة اللَّه بعباده التائبین و المتّطهرین. باء اشارتست ببقاء اللَّه تعالی، خداوند جهان و جهانیان، و دارنده همگان، یقول اللَّه تعالی: «وَ یَبْقی‌ وَجْهُ رَبِّکَ»، سین اشارتست بسلام اللَّه بر دوستان و نواختن ایشان در دو جهان، یقول اللَّه تعالی: «تَحِیَّتُهُمْ یَوْمَ یَلْقَوْنَهُ سَلامٌ». میم اشارتست بمحبت خداوند مهربان، که بلطف خود مهر و محبت خود داد ببندگان، یقول اللَّه تعالی: «إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ وَ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ». اینست شگرف کاری، و بزرگ حالی، که قاصد بمقصود رسد، و عابد بمعبود، و طالب بمطلوب، و محبّ بمحبوب، نسیم وصال از مهبّ اقبال دمیده، و دوست بدوست رسیده، طغرای عزّت بر منشور دولت کشیده، گوی انتظار بپای میدان ابد انداخته، علم قبول و وصول بر افراخته، رسول مقصود بدر آمده، روزگار فراق بسر آمده، سلام و کلام حق بی‌واسطه و ترجمان، ببنده ضعیف پیوسته: «سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِیمٍ» قوله تعالی: «کهیعص»، سماع هذی الحروف شراب یسقیه الحق قلوب اولیائه، فاذا شربوا طربوا، و اذا طربوا طلبوا، و اذا طلبوا طاروا، و اذا طاروا و صلوا، اذا و صلوا اتصلوا، فعقولهم مستغرقة فی لطفه، و قلوبهم مستهلکة فی کشفه، سماع حروف مقطعات در مفتتح سور و آیات، شرابی است در قدح فرح ریخته، در کاس استیناس کرده، جلال احدیّت بنعت صمدیّت دوستان خود را داده، چون دوستان حق در بوستان لطف این شراب انس از جام قدس بیاشامند در طرب آیند، چون در طرب آیند، در طلب آیند، قفس کون بشکنند، به پر عشق بر افق غیب پرواز کنند، تا بکعبه وصل رسند، چون رسیدند، در خود برسیدند، عقلهاشان مستغرق لطف گشته، دلهاشان مستهلک کشف شده، نسیم ازلیّت از جانب قربت دمیده خود را گم کرده و او را یافته.

Пер тариқат гуфт рӯзгорӣ ӯро май ҷустам , худро меёфтам , акнӯн худро меҷӯям ӯро меёбам , эй ҳуҷҷатро ёд ,у инсро ёдгор . Чун ҳозирии ин ҷустани бачаи кор , илоҳӣ ёфта меҷӯям , бо дида вар мегӯям , ки дорам чаҳ ҷӯям , ки май байнам чаҳ гӯям , шефтаи ин ҷуст ва ҷӯям , гирифтор ин гуфт ва гӯям , эй пеш аз ҳар рӯз ,у ҷудо аз ҳар кас , маро дар ин сури ҳазор мутриб на бас .

پیر طریقت گفت روزگاری او را می‌جستم، خود را می‌یافتم، اکنون خود را میجویم او را می‌یابم، ای حجت را یاد، و انس را یادگار. چون حاضری این جستن بچه کار، الهی یافته میجویم، با دیده‌ور میگویم، که دارم چه جویم، که می‌بینم چه گویم، شیفته این جست و جویم، گرفتار این گفت و گویم، ای پیش از هر روز، و جدا از هر کس، مرا در این سور هزار مطرب نه بس.

« кҳиъс » сноӣӣаст ки ҳақи ҷли ҷалола бар худ мекунад , бойени ҳуруфи асмоءу сифоти худ бо ёд халқ медиҳад , ва худро меситояд , мегуяд ки : анои алкбир , анои алкрим .

«کهیعص» ثنائی است که حق جلّ جلاله بر خود میکند، باین حروف اسماء و صفات خود با یاد خلق میدهد، و خود را می‌ستاید، میگوید که: انا الکبیر، انا الکریم.

Манам худованди бузургвор , ҷаббори кирдигор , номдори раҳеи дор . Кабӣр ишоратаст бҷлолу кбрёءи аҳадят , Карим ишоратаст бҷмолу карами самадят . Орифон дар мукошифа ҷалоланд , муҳибон дар мушоҳида ҷамоланд , чун бҷлолш назар кунӣ ҷигарҳо дар миён хӯнаст , чун бҷмолш назар кунӣ роҳат дилҳои маҳзунаст . Он яке оташ олам сӯзаст , ин яке нури ҷаҳон афрӯзаст , он яке ғорати длҳост , ин яке роҳати ҷонҳост .

منم خداوند بزرگوار، جبّار کردگار، نامدار رهی دار. کبیر اشارتست بجلال و کبریاء احدیّت، کریم اشارتست بجمال و کرم صمدیت. عارفان در مکاشفه جلال‌اند، محبّان در مشاهده جمال‌اند، چون بجلالش نظر کنی جگرها در میان خونست، چون بجمالش نظر کنی راحت دلهای محزونست. آن یکی آتش عالم سوزست، این یکی نور جهان افروز است، آن یکی غارت دلهاست، این یکی راحت جانهاست.

Пер тариқат гуфт номаши зоди раҳе , сухани ойини забон , хабари ғорати дил , аёни роҳати ҷон . Бноءи муҳаббат ки ниҳоданд барин қоида ниҳоданд , аввали хатари ҷону охири сарвари ҷовдон , аввали хурӯшу нолау зорӣ , охири селоату хилвату шодӣ . Бош эй ҷавонмард то ин сайл бдрё расад , ва ин бизоъат бхрё расад , абр бар гирён шаваду гули қабул хандон шавад , ва аз ҳазрати иззати зўи алҷлоли ндоء каромат ояд ки : ибодии бандагони ман , рҳигони ман , дӯстони ман , « иъинии мо таҳаммули алмтҳмлўни ман аҷалӣ » он ранҷҳо ки бшмо расед ман медидам , он нолаҳои шуморо мешунидам , пайғомбар ( с ) гуфт : « тмлأи алأбсори ман алнзри фии виҷҳау иҳдсҳми комаи иҳдси алрҷли ҷлисаҳ ,ҳо анои аллоҳи алҳодии манам

پیر طریقت گفت نامش زاد رهی، سخن آئین زبان، خبر غارت دل، عیان راحت جان. بناء محبّت که نهادند برین قاعده نهادند، اوّل خطر جان و آخر سرور جاودان، اول خروش و ناله و زاری، آخر سلوت و خلوت و شادی. باش ای جوانمرد تا این سیل بدریا رسد، و این بضاعت بخریا رسد، ابر برّ گریان شود و گل قبول خندان شود، و از حضرت عزت ذو الجلال نداء کرامت آید که: عبادی بندگان من، رهیگان من، دوستان من، «یعینی ما تحمّل المتحمّلون من اجلی» آن رنجها که بشما رسید من میدیدم، آن ناله‌های شما را می‌شنیدم، پیغامبر (ص) گفت: «تملأ الأبصار من النظر فی وجهه و یحدّثهم کما یحدّث الرجل جلیسه، ها انا اللَّه الهادی منم‌

Худои роҳнамоӣ , длгшои ҳақи орой , манам ки дар равзаи дили ту дарахти ҳидояту маърифати рўёнидм , манам ки дар марғзори синаи ту насими таҳорату сафои взонидм , манам ки хуршеди саодат аз фалаки иродати ту тобон кардам , манам ки роҳи дароз бар ту саҳл ва осон кардам , манам ки туро дар азали пеш аз таку пўии амали бнўохтм , манам ки бе ту кори ту бсохтм , манам ки дили ту барои худ аз кунин пардохтам , қавлаи таъолӣ : « ва мо кнои лнҳтдии луи лои أни ҳдонои аллоҳ » .

خدای راهنمای، دلگشای حق آرای، منم که در روضه دل تو درخت هدایت و معرفت رویانیدم، منم که در مرغزار سینه تو نسیم طهارت و صفا وزانیدم، منم که خورشید سعادت از فلک ارادت تو تابان کردم، منم که راه دراز بر تو سهل و آسان کردم، منم که ترا در ازل پیش از تک و پوی عمل بنواختم، منم که بی تو کار تو بساختم، منم که دل تو برای خود از کونین پرداختم، قوله تعالی: «وَ ما کُنَّا لِنَهْتَدِیَ لَوْ لا أَنْ هَدانَا اللَّهُ».

Хрқонӣ гуяд : ӯ дар ту овехтааст на ту дар ваии овехта . Фстот карам зада ,у бисоти нъми густарда ,у Нидо дар дода ки : « أҷибўои доъии аллоҳ » . эй гадоёни бмни оӣид , на бшмо ниёзӣ дорам , балки бо шумо розӣ дорам .

خرقانی گوید: او در تو آویخته است نه تو در وی آویخته. فسطاط کرم زده، و بساط نعم گسترده، و ندا در داده که: «أَجِیبُوا داعِیَ اللَّهِ». ای گدایان بمن آئید، نه بشما نیازی دارم، بلکه با شما رازی دارم.

Он азизӣ гуяд : дар бодия мешудам яке дидам бики по май ҷуст дар ғлботи ваҷди хеш .

آن عزیزی گوید: در بادیه می‌شدم یکی دیدم بیک پا می‌جست در غلبات وجد خویش.

Гуфтам то куҷо ? гуфт : «у ллаҳи алии анноси ҳаҷи албит » . Гуфтам туро чаҳ ҷой ҳаҷаст , ту маъзӯрӣ . Гуфт : «у ҳмлноҳми фии албру албҳр » . Гуфтам ҳамоно савдоаш ранҷа медорад . Чун бимика расидам ӯро дидам пеш аз ман расида . Гуфтам чигуна раседӣ пеш аз ман ? гуфт : надонистае ки ту омадӣ бтклФи касбӣ , ва ман омадами бҷзботи ғайбӣ . Касбии бғибии ҳаргиз кӣ расад . ё бқўли рабиъи инс маънӣ онаст ки : « ё ман иҷиру лои иҷори алайҳ » эй худовандӣ ки бар ҳама зинҳор дорӣу кас бар ту зинҳор надорад , аз ҳамаи бурҳонӣу кас аз ту нрҳонд , ҳама дар амон тавонад ва ту дар амони кас на , ҳама мақҳуранд ва ту қаҳҳор , ҳама маҷбуранд ва ту ҷаббор , ҳама карда ва ту кирдигори ъзи ҷорку ҷли сноؤку лои илоҳи ғайрик .

گفتم تا کجا؟ گفت: «وَ لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ». گفتم ترا چه جای حج است، تو معذوری. گفت: «وَ حَمَلْناهُمْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ». گفتم همانا سوداش رنجه می‌دارد. چون بمکه رسیدم او را دیدم پیش از من رسیده. گفتم چگونه رسیدی پیش از من؟ گفت: ندانسته‌ای که تو آمدی بتکلف کسبی، و من آمدم بجذبات غیبی. کسبی بغیبی هرگز کی رسد. یا بقول ربیع انس معنی آنست که: «یا من یجیر و لا یجار علیه» ای خداوندی که بر همه زینهار داری و کس بر تو زینهار ندارد، از همه برهانی و کس از تو نرهاند، همه در امان تواند و تو در امان کس نه، همه مقهورند و تو قهار، همه مجبورند و تو جبّار، همه کرده و تو کردگار عزّ جارک و جلّ ثناؤک و لا اله غیرک.

« айн » мегуяд « анои алъзизу анои алълӣ » манам тоўндаҳ бо ҳар коўндаҳ , бҳич ҳаст нмонндаҳ , бсФоти худ поянда , бузургвории бартар аз ҳар чаҳ хирад нишон дод ,у пок аз ҳар чаҳ пиндошт бон афтод . Фарди фии васфаи тзли алоФкор , ватар ани зотаи ткли алأбсор , мо ман шайъи ءи алоу фӣаи осор , ташаҳҳуд бона алъзизи алҷбор , пояндае безавол , фардӣ беёр , донанда ҳар чаҳ дар змоиру асрор , гардонандаи чархи даввор , холиқи аллилу алнҳор , қаҳҳору қавӣу азизу ҷаббор .

«عین» میگوید «انا العزیز و انا العلی» منم تاونده با هر کاونده، بهیچ هست نماننده، بصفات خود پاینده، بزرگواری برتر از هر چه خرد نشان داد، و پاک از هر چه پنداشت بآن افتاد. فرد فی وصفه تضل الافکار، وتر عن ذاته تکلّ الأبصار، ما من شی‌ء الّا و فیه آثار، تشهد بانّه العزیز الجبّار، پاینده‌ای بی زوال، فردی بی‌یار، داننده هر چه در ضمایر و اسرار، گرداننده چرخ دوار، خالق اللیل و النّهار، قهار و قوی و عزیز و جبّار.

« сод » мегуяд , « анои алсодқи анои алмсўр » манам худои рости гӯй , рости ҳукм , рости кор , нигорандаи рӯйҳо , ороиндаҳи никўӣиҳо . Иқўли аллоҳи таъолӣ : «у сўркми Фأҳсни сўркм » сад ҳазор бадоеъу аҷоибу саноеъ дар куну коинот аз ктми адам дар олам вуҷӯд оварад ва дар ҳақи ҳеҷ мавҷӯди ин хитоб накард ва ҳеҷ офарӣдаро ин ташрифи надод ки : « Фأҳсни сўркм »

«صاد» میگوید، «انا الصّادق انا المصوّر» منم خدای راست گوی، راست حکم، راست کار، نگارنده رویها، آراینده نیکوئیها. یقول اللَّه تعالی: «وَ صَوَّرَکُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَکُمْ» صد هزار بدایع و عجایب و صنایع در کون و کاینات از کتم عدم در عالم وجود آورد و در حق هیچ موجود این خطاب نکرد و هیچ آفریده را این تشریف نداد که: «فَأَحْسَنَ صُوَرَکُمْ»

Магари ин муштии хокро , то бадоне ки хокён навохтагон лутфанд , бар кашидагон атфанд , наргиси равзаи ҷўднд , сарв боғ вуҷӯданд , ҳуққа дар ҳикматанд , нури ҳадақа олам қудратанд , нур ҳдиқаҳ фитратанд , эшон махлуқ беназир , ӯ холиқ беназир , худро гуфт : « أҳсни алхолқин » . Эшонро гуфт : « фии أҳсни тақвим » .

مگر این مشتی خاک را، تا بدانی که خاکیان نواختگان لطفند، بر کشیدگان عطفند، نرگس روضه جودند، سرو باغ وجودند، حقه درّ حکمتند، نور حدقه عالم قدرتند، نور حدیقه فطرتند، ایشان مخلوق بی‌نظیر، او خالق بی‌نظیر، خود را گفت: «أَحْسَنُ الْخالِقِینَ». ایشان را گفت: «فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ».

Пер тариқат гуфт : илоҳии бъноити азалии тухм ҳидоят коштӣ , брсолти анбиё об додӣ , бмъўнту тавфиқи прўрдӣ , баназари худ бабр оварадӣ , худовандо сазад ки акнӯн сумуми қаҳр аз он бози дорӣ ,у куштаи анояти азалиро бръоити абадӣ мадад кунӣ .

پیر طریقت گفت: الهی بعنایت ازلی تخم هدایت کاشتی، برسالت انبیا آب دادی، بمعونت و توفیق پروردی، بنظر خود ببر آوردی، خداوندا سزد که اکنون سموم قهر از آن باز داری، و کشته عنایت ازلی را برعایت ابدی مدد کنی.

« зикри раҳмати рбки абдаи закариё » инат нисори раҳмати худованд бар бандаи хеш , инат ғояти лутфу камолу карам ки намӯд бмҳрбонии хеш , раҳматӣ ки гумони буии роҳи набард , Лутфӣ ки андеша дар вай нарасад , раҳматии ътоӣии бФзли илоҳӣ , бъноити раббонӣ , на бъбодту касби бандагӣ , ҳар чанд бандаи бмъсити микўшд , ӯ ҷли ҷалолаи бистари худ май пӯшад ва аз Фзиҳт мекӯшад ,у неъмати худ бар ваии миризд . Инаст ки он пер тариқат гуфта : асбҳту фии ман нъми аллоҳи мо лои аҳсиаҳи ман ксраҳи мо аъсиаҳ , Флои адрии алии мо зои ашкраҳ , алии ҷамили мо иср ӯ алии қабеҳи мо стар .

«ذِکْرُ رَحْمَتِ رَبِّکَ عَبْدَهُ زَکَرِیَّا» اینت نثار رحمت خداوند بر بنده خویش، اینت غایت لطف و کمال و کرم که نمود بمهربانی خویش، رحمتی که گمان بوی راه نبرد، لطفی که اندیشه در وی نرسد، رحمتی عطائی بفضل الهی، بعنایت ربانی، نه بعبادت و کسب بندگی، هر چند بنده بمعصیت میکوشد، او جلّ جلاله بستر خود می‌پوشد و از فضیحت می‌کوشد، و نعمت خود بر وی میریزد. اینست که آن پیر طریقت گفته: اصبحت و فی من نعم اللَّه ما لا احصیه من کثرة ما اعصیه، فلا ادری علی ما ذا اشکره، علی جمیل ما یسرّ او علی قبیح ما ستر.

Дар хабараст ки пеши расӯл ( с ) ин оят бар хонданд : « қул ё ибодии аллазӣнаи أсрФўои алии أнФсҳми лои тқнтўои ман раҳмаи аллоҳи إни аллоҳи иғФри алзнўби ҷмиъо » . Расӯл ( с ) гуфт : « балӣу лои иболӣ » сами қол : « лаъни аллоҳи алмнФрини слосо »

در خبر است که پیش رسول (ص) این آیت بر خواندند: «قُلْ یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلی‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً». رسول (ص) گفت: «بلی و لا یبالی» ثم قال: «لعن اللَّه المنفّرین ثلاثا»

Яъне аллазӣнаи иқнтўни анноси ман раҳмаи аллоҳ .

یعنی الّذین یقنطون النّاس من رحمة اللَّه.

Овардаанд ки зоҳидӣ дар рӯзгори гузашта дар савмиъае сад сол ибодат кард пас ҳўӣ бар вай ғалаба кард . Маъсиятӣ бар вай бирафт ва пас аз он пушаймон шуд , хост ки бсрўрди худ бмҳроби ибодат боз шавад , чун қадам дар миҳроби ниҳод , шайтон биёмад ва ӯро гуфт : эй марди шарми надорӣ ? ки чунон кор кардӣ ? ва акнӯн бҳзрти ҷалоли ҳақ май ое ? хост ки ӯро аз ҳақ навмед гирданд то навмидии зиёдати гуноҳон вай бошад , дар он ҳолат наДоӣ шунид ки : « абдии анати лӣу анои лаки қул ллФзўлии мо лак » .

آورده‌اند که زاهدی در روزگار گذشته در صومعه‌ای صد سال عبادت کرد پس هوی بر وی غلبه کرد. معصیتی بر وی برفت و پس از آن پشیمان شد، خواست که بسرورد خود بمحراب عبادت باز شود، چون قدم در محراب نهاد، شیطان بیامد و او را گفت: ای مرد شرم نداری؟ که چنان کار کردی؟ و اکنون بحضرت جلال حق می‌آیی؟ خواست که او را از حق نومید گرداند تا نومیدی زیادت گناهان وی باشد، در آن حالت ندایی شنید که: «عبدی انت لی و انا لک قل للفضولی ما لک».

Қавла : « إзи нодаии рабаи ндоءи хФё » . Нишони иҷобат дуо саботаст бар дуо , чун бар дуо сабот кардӣ агар аз иҷобат ки насиби тести маҳрӯми Монӣ , бъбодт ки ҳақи аллоҳ таъолӣаст мушаррафи гардӣ , ва ин қадами варои он қадамаст , ва ин мақоми ма аз он мақом .

قوله: «إِذْ نادی‌ رَبَّهُ نِداءً خَفِیًّا». نشان اجابت دعا ثباتست بر دعا، چون بر دعا ثبات کردی اگر از اجابت که نصیب تست محروم مانی، بعبادت که حق اللَّه تعالی است مشرّف گردی، و این قدم ورای آن قدم است، و این مقام مه از آن مقام.

Пайғомбар ( с ) гуфт : « алдъоءи ҳўи алъбодаҳ » .

پیغامبر (ص) گفت: «الدعاء هو العبادة».

Ва бидон ки дар дуои изтирор бояд , ки ҳақ таъолӣ мегуяд : « أмни иҷиби алмзтри إзои дуоа » . Астғост бояд ки мегуяд : « إзи тстғисўни рбкм » . Тазаррӯъ бояд ки мегуяд : « адъўои рбкми тзръоу хФиаҳ » . Рағбату рҳбт бояд ки мегуяд : «у идъўннои рғбоу рҳбо » . Пайваста бояд на гусаста ки мегуяд : « идъўни рбҳми болғдоаҳу алъшӣ » . Ихлос бояд ки мегуяд : « Фодъўаҳи мухлисин ?лаи аддӣн » . Ва дар хабараст : « ани аллоҳи лои истҷиби дъоءи ман қалби лоа » .

و بدان که در دعا اضطرار باید، که حق تعالی میگوید: «أَمَّنْ یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ». استغاثت باید که میگوید: «إِذْ تَسْتَغِیثُونَ رَبَّکُمْ». تضرّع باید که می‌گوید: «ادْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْیَةً». رغبت و رهبت باید که می‌گوید: «وَ یَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً». پیوسته باید نه گسسته که میگوید: «یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ». اخلاص باید که میگوید: «فَادْعُوهُ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ». و در خبر است: «ان اللَّه لا یستجیب دعاء من قلب لاه».

Луқмаи ҳалол бояд ки гуфт : «у мулаббасаи ҳарому мтъмаҳи ҳароми фонии истҷоби ?ла » .

لقمه حلال باید که گفت: «و ملبسه حرام و مطعمه حرام فانّی یستجاب له».

Банда чун шароити дуои биҷои орад , мурғ қФсӣаст ки раби Алъоламин овози вай дӯст дорад . Одат халқ чунонаст ки мурғӣ бигиранд ва ӯро қафасии созанду обу алаф маъаад доранд , то он мурғи буқати саҳар ббонг ояд , ҳамчунин раби алъзаҳи обидону орифонро дар вуҷӯд овараду дунёи қФси эшон сохту манофеу масолеҳи эшон дар дунё муҳайё карду корҳошон рост кард , он гуҳ дар муҳкам танзил гуфт : «у болأсҳори ҳам истғФрўн » . Бандаи бъҷзи худ дар вақти саҳар май зорад ,у михрўшду ҳақи блтФ худ мешунӯд ва май ниўшд .

بنده چون شرایط دعا بجای آرد، مرغ قفصی است که رب العالمین آواز وی دوست دارد. عادت خلق چنانست که مرغی بگیرند و او را قفسی سازند و آب و علف معدّ دارند، تا آن مرغ بوقت سحر ببانگ آید، همچنین رب العزة عابدان و عارفان را در وجود آورد و دنیا قفص ایشان ساخت و منافع و مصالح ایشان در دنیا مهیّا کرد و کارهاشان راست کرد، آن گه در محکم تنزیل گفت: «وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ». بنده بعجز خود در وقت سحر می‌زارد، و میخروشد و حق بلطف خود میشنود و می‌نیوشد.

Қавла : « қоли раби إнии ваҳни алъзми манӣу аштъли алрأси шибо » . Аз рӯй ишорат бар завқи ҷавонмардони тариқат , ин калимоти даъвӣ пухтагӣаст ки аз ниҳод закариё биёмад , ҷалоли иззати аҳадяти он нақди даъвии вай бар маҳаки блозд , то сари маънӣ дар он даъвӣ падед ояд , он балоҳо ки аз қавм худ дид сабаби ин буд . Закариё чун бало рӯй буии ниҳоди паноҳи во дарахт дод , чунон ки дар қиссааст , ғайрати даргоҳи иззат дар расед , решаи тилсони вай берун бимонад , нишоне шуд то қавми ваии бдонстнд ки дарахти паноҳи гоҳ вай шуд . Басараш Нидо омад ё закариё акнӯн ки пушти во дарахт додӣу паноҳ бо ваии барадӣ , нигар ки чаҳ бало бар ту гуморем , арра бар ниҳоданд ва ӯро бо дарахти бадв ним карданд . То оламён бидонанд ки ҳар он кас ки паноҳи вои ғайри ҳақи барад , аждаҳои ғайрати ҳақи дамор аз ҷони ваии برارد . эй мусулмонон дар роҳи оӣид то ҳасрат одам байнед , навҳа Нӯҳ шунавед , бекомӣ халил байнед , мусӣбат ёқӯб байнед , чоҳу зиндон Юсуф байнед , арра бар фарқи закариёу теғ бар гардан яҳё байнед , ҷигари сӯхтау дил кабоб гашта Муҳамади арабӣ ( с ) байнед , захмҳои бидон сахтӣ ва ишқҳои бидон тезӣ .

قوله: «قالَ رَبِّ إِنِّی وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّی وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَیْباً». از روی اشارت بر ذوق جوانمردان طریقت، این کلمات دعوی پختگی است که از نهاد زکریا بیامد، جلال عزت احدیت آن نقد دعوی وی بر محک بلازد، تا سرّ معنی در آن دعوی پدید آید، آن بلاها که از قوم خود دید سبب این بود. زکریا چون بلا روی بوی نهاد پناه وا درخت داد، چنان که در قصه است، غیرت درگاه عزّت در رسید، ریشه طیلسان وی بیرون بماند، نشانی شد تا قوم وی بدانستند که درخت پناه‌گاه وی شد. بسرش ندا آمد یا زکریا اکنون که پشت وا درخت دادی و پناه با وی بردی، نگر که چه بلا بر تو گماریم، اره بر نهادند و او را با درخت بدو نیم کردند. تا عالمیان بدانند که هر آن کس که پناه وا غیر حق برد، اژدهای غیرت حق دمار از جان وی برآرد. ای مسلمانان در راه آئید تا حسرت آدم بینید، نوحه نوح شنوید، بی کامی خلیل بینید، مصیبت یعقوب بینید، چاه و زندان یوسف بینید، ارّه بر فرق زکریا و تیغ بر گردن یحیی بینید، جگر سوخته و دل کباب گشته محمد عربی (ص) بینید، زخمهای بدان سختی و عشقهای بدان تیزی.

Қавла : « إнӣ хуфт алмўолии ман вроӣӣ » то охири вирди қисса закариёаст ки аз ҳақи субҳонау таъолии фарзанди хост ,у ҳақи таъолии дъоءи вай иҷобат кард ва ӯро фарзандӣ дод , шоиста , писандида , ҳунарӣ , ба рӯз , пайғомбар , ном ӯ яҳё . Пайғомбар ( с ) дар ҳақ вай гуфта : « лои инбғии лоҳди ани икўни хирои ман яҳёи бен закариё » . Қил ё расӯли аллоҳ ва ман ин ?

قوله: «إِنِّی خِفْتُ الْمَوالِیَ مِنْ وَرائِی» تا آخر ورد قصه زکریا است که از حق سبحانه و تعالی فرزند خواست، و حق تعالی دعاء وی اجابت کرد و او را فرزندی داد، شایسته، پسندیده، هنری، به روز، پیغامبر، نام او یحیی. پیغامبر (ص) در حق وی گفته: «لا ینبغی لاحد ان یکون خیرا من یحیی بن زکریا». قیل یا رسول اللَّه و من این؟

Қол : ?илами тсмъўои Киеви васфаи аллоҳи фии алқуръон : « ё яҳёи хзи алкитоби бқўаҳу отиноаҳи алҳкми сбё » .

قال: الم تسمعوا کیف وصفه اللَّه فی القرآن: «یا یَحْیی‌ خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّةٍ وَ آتَیْناهُ الْحُکْمَ صَبِیًّا».

Он гуҳи пайғомбар ( с ) сирату зуҳди вай ҳикоят кард , гуфт : дар масҷиди байт алмуқаддас шуд , аҳбору рҳбонро дид , пшминҳои пӯшида ва кулоҳҳои суф бар сари ниҳодау хештанро бар сутунҳои масҷиди баста , бойени риёзату муҷоҳидати худоиро ибодат мекарданд , яҳё чун эшонро дид , бахонаи бози гашти модарро гуфт : барои ман пашминае соз то дар пӯшам ва бо аҳбору рҳбон дар масҷиди худоиро ибодат кунам . Модар гуфт то нахуст аз пайғомбари худо закариё бипурсам ва аз вай дастурӣ хоҳам . Он гуҳ чун ҳолу қиссаи яҳё бо закариё гуфт , закариёи яҳёро хонд ва гуфт : ё банӣ мо идъўки илои ҳозоу анати сбии сағир ? ин чаҳ орзӯаст ки туро хостаҳаст ва ту кӯдакии норасида , рӯзгори риёзату муҷоҳидат дар наёфтае . Яҳё гуфт : эй падари бкўдкии ман чаҳ бастааст , марг чун ояд бсн аз ман камтар гираду сакароту ақабот марг бинад , закариё чун ин сухан аз вай бишунид модарашро гуфт : кулоҳи пашмина ки мехоҳад рост кун ки равост . Яҳёи басони зоҳидии пашмина дар пӯшеду кулоҳ бар сари ниҳод ва бмсҷд рафт ва бо аҳбор дар ибодат шуд . Чандон риёзату муҷоҳидат бар худ ниҳод ки тани ваии наҳифи гашту заъиф ва назор , ва аз бас ки бигирист пӯст аз рӯй вай бирафт ва бар рухсори ваии муғокҳо падед омад . Закариё чун ӯро бар он сифат дид дилтанг шуд бигирист , гуфт : эй писар , ман туро аз ҳақи таъолии бдъои хостам то чашмами бтў равшан бошаду дили шоду хуррам , акнӯн ин ҳама ранҷ чист ки бар худ ниҳодау дарди дил ман гаштае ? яҳё гуфт : эй падари ту маро бад-ӣн фармудӣ . Гуфт куҷо бад-ӣн фармудам ? яҳё гуфт : аласти алқоӣли ани байни алҷнаҳу алнори лъқбаҳи лои иҷўзҳои алои албкоءўни ман хиФаҳи аллоҳ . На ту май гӯйии ақабаи исти миёни биҳишту дӯзах , ки ҷузи гриндгону зорндгон аз бими худои таъолии он ақаба боз нагузоранд .

آن گه پیغامبر (ص) سیرت و زهد وی حکایت کرد، گفت: در مسجد بیت المقدس شد، احبار و رهبان را دید، پشمینها پوشیده و کلاههای صوف بر سر نهاده و خویشتن را بر ستونهای مسجد بسته، باین ریاضت و مجاهدت خدای را عبادت می‌کردند، یحیی چون ایشان را دید، بخانه باز گشت مادر را گفت: برای من پشمینه‌ای ساز تا در پوشم و با احبار و رهبان در مسجد خدای را عبادت کنم. مادر گفت تا نخست از پیغامبر خدا زکریا بپرسم و از وی دستوری خواهم. آن گه چون حال و قصه یحیی با زکریا گفت، زکریا یحیی را خواند و گفت: یا بنیّ ما یدعوک الی هذا و انت صبی صغیر؟ این چه آرزو است که ترا خاسته است و تو کودکی نارسیده، روزگار ریاضت و مجاهدت در نیافته‌ای. یحیی گفت: ای پدر بکودکی من چه بسته است، مرگ چون آید بسن از من کمتر گیرد و سکرات و عقبات مرگ بیند، زکریا چون این سخن از وی بشنید مادرش را گفت: کلاه پشمینه که میخواهد راست کن که رواست. یحیی بسان زاهدان پشمینه در پوشید و کلاه بر سر نهاد و بمسجد رفت و با احبار در عبادت شد. چندان ریاضت و مجاهدت بر خود نهاد که تن وی نحیف گشت و ضعیف و نزار، و از بس که بگریست پوست از روی وی برفت و بر رخسار وی مغاکها پدید آمد. زکریا چون او را بر آن صفت دید دلتنگ شد بگریست، گفت: ای پسر، من ترا از حق تعالی بدعا خواستم تا چشمم بتو روشن باشد و دل شاد و خرم، اکنون این همه رنج چیست که بر خود نهاده و درد دل من گشته‌ای؟ یحیی گفت: ای پدر تو مرا بدین فرمودی. گفت کجا بدین فرمودم؟ یحیی گفت: الست القائل انّ بین الجنّة و النار لعقبة لا یجوزها الا البکّاءون من خیفة اللَّه. نه تو می‌گویی عقبه‌ایست میان بهشت و دوزخ، که جز گریندگان و زارندگان از بیم خدای تعالی آن عقبه باز نگذارند.

Он гуҳ закариё бархест ва рафту модар вай биёмад , пунбаи порае бар рӯй ваии ниҳоду ашки вай бо хӯни омехта , дар он пунба мегирифт ва мефишорад ашку хӯн аз он пунба мечакид .

آن گه زکریا برخاست و رفت و مادر وی بیامد، پنبه پاره‌ای بر روی وی نهاد و اشک وی با خون آمیخته، در آن پنبه میگرفت و می‌فشارد اشک و خون از آن پنبه می‌چکید.

Закариё дар он нагирист дилаш бсухт , рӯй сӯй осмон кард ва гуфт : « аллоҳами ани ҳозои ибнӣу ҳзаҳи дмўъи Айнӣау анати арҳми алроҳмин » бори худоё бар ин бечора бибахшоӣ ки ором ва қарораш несту бурузу шаби осоишро буи роҳ нест , туе бахшояндатар ҳамаи бахшояндагон ва марҳам ниҳанда бар дарду сӯзи хастагон . Гуфтаанд ки хитоб омад : эй закариё ! ту шафқати хеши даври дор ки бар даргоҳи мо чунин нозук ва нозанин натавон буд . Нозу лиззати дӯстони мо ҷое дигар хоҳад буд , фардо дар « мақъад сидқ ъанд млики муқтадир » . Ва ҳамон соъати яҳёро ваҳй омад ки : « ё яҳёи أи тбкии ммои қади наҳли ман ҷсмку иззатӣу ҷалолии луи атлъти алии алнори итилоъаи лтдръти мдръаҳи ман алҳдиди фузалои ани алмнсўҷ » . Ва гуфтаанд модари ваии ваии буи хоҳиш кард то ӯро як шаби бахонаи барад , яҳёи мдръаҳ эй аз мӯии бофтаи пӯшида буд , он аз вай бар кашиду мдръаҳ эй аз суф дар ваии пӯшед . Гуфт : охири ин яке нарм тар бошад , чаҳ буд ки як имшаб дар ин суф биёсое . Ва адасии пухта буд бихӯрад ва аз баҳри дили модари он шаби қиёми шаби бгзошту ҷанб фаро дод , дар хоби ндоء ҳайбат омад ки : ё яҳёи ардти дорои хирои ман дорӣу ҷўорои хирои ман ҷаворӣ . Яҳё аз хоб дар омад , гуфт : « ё раби ақлнии ъсртии Фўи ъзтки лои астзли бзли сӯии байти алмуқаддас » . Флбси мдръаҳи алшъру вазъи албрнси алии раъсау ?утии байти алмуқаддаси Фҷъли иъбди аллоҳи маъаи алоҳбор ҳатто кони ман амраи мо кон .

زکریا در آن نگریست دلش بسوخت، روی سوی آسمان کرد و گفت: «اللهمّ انّ هذا ابنی و هذه دموع عینیه و انت ارحم الراحمین» بار خدایا بر این بیچاره ببخشای که آرام و قرارش نیست و بروز و شب آسایش را بوی راه نیست، تویی بخشاینده‌تر همه بخشایندگان و مرهم نهنده بر درد و سوز خستگان. گفته‌اند که خطاب آمد: ای زکریا! تو شفقت خویش دور دار که بر درگاه ما چنین نازک و نازنین نتوان بود. ناز و لذت دوستان ما جایی دگر خواهد بود، فردا در «مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ». و همان ساعت یحیی را وحی آمد که: «یا یحیی أ تبکی مما قد نحل من جسمک و عزّتی و جلالی لو اطّلعت علی النّار اطّلاعة لتدرعت مدرعة من الحدید فضلا عن المنسوج». و گفته‌اند مادر وی وی بوی خواهش کرد تا او را یک شب بخانه برد، یحیی مدرعه‌ای از موی بافته پوشیده بود، آن از وی بر کشید و مدرعه‌ای از صوف در وی پوشید. گفت: آخر این یکی نرم‌تر باشد، چه بود که یک امشب در این صوف بیاسایی. و عدسی پخته بود بخورد و از بهر دل مادر آن شب قیام شب بگذاشت و جنب فرا داد، در خواب نداء هیبت آمد که: یا یحیی اردت دارا خیرا من داری و جوارا خیرا من جواری. یحیی از خواب در آمد، گفت: «یا رب اقلنی عثرتی فو عزتک لا استظل بظل سوی بیت المقدس». فلبس مدرعة الشعر و وضع البرنس علی رأسه و اتی بیت المقدس فجعل یعبد اللَّه مع الاحبار حتی کان من امره ما کان.

Ва рӯй ани аллоҳи ъзу ҷли аўҳии илои яҳёи бен закариё : ё яҳёи ании қзити алии нафасии ани лои иҳбнии абди ман ибодии аълами злки ман ниятаи алои канти самъаи алзии исмъ ба ,у Басраи алзии ибср ба ,у лисонаи алзии итклм ба ,у қалбаи алзии иъӣ ба ,у азои канти кзлки буғзати илайҳи алоштғоли боҳад ғайриӣу адмти фикрау асҳрти лайлау азмأти нҳораҳу атлъи илайҳи фии кули явми сабъин алифи мара , итқрби манӣ ва атқрб манеҳ , асмъи каломау аҳби тазаррӯъа , Фўи иззатӣу ҷалолии лои бъснаҳи явми алқёмаҳи мбъсои иғбтаҳи алнбиўну алмрслўн .

و روی ان اللَّه عز و جلّ اوحی الی یحیی بن زکریا: یا یحیی انّی قضیت علی نفسی ان لا یحبّنی عبد من عبادی اعلم ذلک من نیته الا کنت سمعه الّذی یسمع به، و بصره الّذی یبصر به، و لسانه الّذی یتکلم به، و قلبه الّذی یعی به، و اذا کنت کذلک بغضت الیه الاشتغال باحد غیری و ادمت فکره و اسهرت لیله و اظمأت نهاره و اطّلع الیه فی کل یوم سبعین الف مرّة، یتقرب منی و اتقرّب منه، اسمع کلامه و احبّ تضرعه، فو عزتی و جلالی لا بعثنه یوم القیامة مبعثا یغبطه النبیون و المرسلون.

Ва рӯй ани исоу яҳёи ъалиҳумо ассаломи имшён , Фсдми яҳёи амрأаҳ , Фқоли исо : ё ибни холтии лақади асбти алиўми хтиӣаҳи мо арӣ аллоҳи таъолии иғФрҳои лак абадан . Қол : ва мо ҳай ё ибни холтӣ ? қол : амрأаҳи сдмтҳо , қол :у аллоҳи мо шеърати баҳо . Қол : сбҳонки аллоҳ ! бднки маъаии Фоини рўҳк ? қол : муъаллақи болършу луи ани қалбии атмأни илои Ҷабраили лзннти ании мо урфати аллоҳи таъолии турфаи айни қт .

و روی انّ عیسی و یحیی علیهما السلام یمشیان، فصدم یحیی امرأة، فقال عیسی: یا ابن خالتی لقد اصبت الیوم خطیئة ما اری اللَّه تعالی یغفرها لک ابدا. قال: و ما هی یا ابن خالتی؟ قال: امرأة صدمتها، قال: و اللَّه ما شعرت بها. قال: سبحانک اللَّه! بدنک معی فاین روحک؟ قال: معلق بالعرش و لو ان قلبی اطمأن الی جبرئیل لظننت انی ما عرفت اللَّه تعالی طرفة عین قط.