Қавлаи таъолӣ : «у азкри фии алкитоби Марям » ёд кун дар қуръони Марямро , « إзи антбзти ман أҳлҳо » он гуҳ ки биксў шуд давр аз касони хеш , мконои шрқё .
قوله تعالی: «وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ مَرْیَمَ» یاد کن در قرآن مریم را، «إِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِها» آن گه که بیکسو شد دور از کسان خویش، مَکاناً شَرْقِیًّا.
( 16 ) бҷоигоҳӣ аз сӯии баромадани офтоб .
(۱۶) بجایگاهی از سوی برآمدن آفتاب.
Фотхзти ман дўнҳми ҳҷобо дар пеши хеш аз сӯии мардумони хеш парда гирифт . « Фأрслнои إлиҳои рўҳно » буи фиристодем рӯҳи хеш , « Фтмсли лҳо » то басони мардумии пеши ваии бпои истод , « бшрои суя . ( 17 ) ҷавонии тамоми некӯ рӯй .
فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُونِهِمْ حِجاباً در پیش خویش از سوی مردمان خویش پرده گرفت. «فَأَرْسَلْنا إِلَیْها رُوحَنا» بوی فرستادیم روح خویش، «فَتَمَثَّلَ لَها» تا بسان مردمی پیش وی بپای ایستاد، «بَشَراً سَوِیًّا. (۱۷) جوانی تمام نیکو روی.
« қолати Марям » гуфт Марям : « إнии أъўзи болрҳмни мнк » ман дар зинҳору паноҳ рҳмн мешавам аз ту , « إни канти тқё » ( 18 ) агар парҳезгории ту
«قالَتْ مریم» گفت مریم: «إِنِّی أَعُوذُ بِالرَّحْمنِ مِنْکَ» من در زینهار و پناه رحمن میشوم از تو، «إِنْ کُنْتَ تَقِیًّا» (۱۸) اگر پرهیزگاری تو
« қол » гуфт : « إнмои أнои расӯли рбк » ман фиристодаи худованди туам , « лأҳби лак »
«قالَ»گفت: «إِنَّما أَنَا رَسُولُ رَبِّکِ» من فرستاده خداوند توام، «لِأَهَبَ لَکِ»
То турои бахшам , « ғломои зкё » ( 19 ) писарии ҳунарии пок .
تا ترا بخشم، «غُلاماً زَکِیًّا» (۱۹) پسری هنری پاک.
« қолати أнии икўни лии ғулом » гуфт маро чун буд писарӣ ? «у лами имсснии башар » ва ҳеҷ мардуми марои бнсоўид , «у лами أки бғё » ( 20 ) ва ман зониаҳ набудам .
«قالَتْ أَنَّی یَکُونُ لِی غُلامٌ» گفت مرا چون بود پسری؟ «وَ لَمْ یَمْسَسْنِی بَشَرٌ» و هیچ مردم مرا بنساوید، «وَ لَمْ أَکُ بَغِیًّا» (۲۰) و من زانیه نبودم.
« қол » гуфт : « кзлки қоли рбк » чунин гуфт худованди ту . « ҳўи алии ҳин » ки он бар ман осон ва хораст . «у лнҷълаҳи ояи ллнос » ва то ӯро нишоне кунам мардумонро . «у раҳмаи мно »у бахшоишӣ аз мо бтў , «у кони أмрои мқзё » ( 21 ) ва он корӣ буд аз мо хостау гзордаҳ ва карданӣ .
«قالَ» گفت: «کَذلِکِ قالَ رَبُّکِ» چنین گفت خداوند تو. «هُوَ عَلَیَّ هَیِّنٌ» که آن بر من آسان و خوار است. «وَ لِنَجْعَلَهُ آیَةً لِلنَّاسِ» و تا او را نشانی کنم مردمان را. «وَ رَحْمَةً مِنَّا» و بخشایشی از ما بتو، «وَ کانَ أَمْراً مَقْضِیًّا» (۲۱) و آن کاری بود از ما خواسته و گزارده و کردنی.
« Фҳмлтаҳ » бор гирифт ба исо , « Фонтбзт ба мконои қсё » ( 22 ) давр шуд ва он бори худ дар шикам , даври барад .
«فَحَمَلَتْهُ» بار گرفت به عیسی، «فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَکاناً قَصِیًّا» (۲۲) دور شد و آن بار خود در شکم، دور برد.
« Фأҷоءҳои алмхоз » дарди зиҳи хостн ӯро боз оварад , « إлии ҷзъи алнхлаҳ » ки бо танаи хурмо бен шуд . « қолат ё литнии мат қабл ҳозо » кошки ман бмрдмии пеши азин , « ва кант насиё мнсё » ( 23 ) ва ман чизе будамӣ гузоштау фаромӯш шуда .
«فَأَجاءَهَا الْمَخاضُ» درد زه خاستن او را باز آورد، «إِلی جِذْعِ النَّخْلَةِ» که با تنه خرما بن شد. «قالَتْ یا لَیْتَنِی مِتُّ قَبْلَ هذا» کاشک من بمردمی پیش ازین، «وَ کُنْتُ نَسْیاً مَنْسِیًّا» (۲۳) و من چیزی بودمی گذاشته و فراموش شده.
« Фнодоҳои ман таҳтҳо » овоз дод ӯро ки дар зери вай буд « أлои тҳзнӣ » ки андўҳгн мабош . « қади ҷаъли рбки тҳтки срё » ( 24 ) худованди ту зери ту ҷӯӣ кард .
«فَناداها مِنْ تَحْتِها» آواز داد او را که در زیر وی بود «أَلَّا تَحْزَنِی» که اندوهگن مباش. «قَدْ جَعَلَ رَبُّکِ تَحْتَکِ سَرِیًّا» (۲۴) خداوند تو زیر تو جویی کرد.
«у ҳзии إлики бҷзъи алнхлаҳ » биҷунбон басӯии хеши хурмои бенро « тсоқти алейк » то фурӯ уфтад бар уфтад бар ту бар ӯ , « ртбои ҷнё » ( 25 ) хурмоитару тоза дар ҳангоми расида .
«وَ هُزِّی إِلَیْکِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ» بجنبان بسوی خویش خرما بن را «تُساقِطْ عَلَیْکِ» تا فرو افتد بر افتد بر تو بر او، «رُطَباً جَنِیًّا» (۲۵) خرمای تر و تازه در هنگام رسیده.
« Фклӣу ашрбӣ » май хуру об май ошом , «у қрӣ айнан »у чашми равиши майдор , « Фإмотарин ман албшри أҳдо » агар аз мардумон касе бинӣ . « Фқўлӣ إнӣ назуррат ллрҳмни сўмо » бигӯӣ ман пазируфтаам ва паймон кардаам худоиро таъолии хомӯшӣ , « Флни أклми алиўми إнсё » ( 26 ) имрӯз бо ҳеҷ мардум сухан нахоҳам гуфт .
«فَکُلِی وَ اشْرَبِی» میخور و آب میآشام، «وَ قَرِّی عَیْناً» و چشم روش میدار، «فَإِمَّا تَرَیِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً» اگر از مردمان کسی بینی. «فَقُولِی إِنِّی نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً» بگوی من پذیرفتهام و پیمان کردهام خدای را تعالی خاموشی، «فَلَنْ أُکَلِّمَ الْیَوْمَ إِنْسِیًّا» (۲۶) امروز با هیچ مردم سخن نخواهم گفت.
« Фأтт ба қавмҳо таҳаммула » исоро бар гирифт ва оварад ӯро бқўми хеш .
«فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَها تَحْمِلُهُ» عیسی را بر گرفت و آورد او را بقوم خویش.
« қолўо ё Марям » гуфтанд эй Марям ! « лақади ҷӣти шиӣои Фрё » ( 27 ) чизе оварадӣ сахти шигифту мункир .
«قالُوا یا مَرْیَمُ» گفتند ای مریم! «لَقَدْ جِئْتِ شَیْئاً فَرِیًّا» (۲۷) چیزی آوردی سخت شگفت و منکر.
« ё أхти ҳорӯн » эй хоҳари ҳорӯн ! « мо кони أбўки амрأи сӯъ » падари ту мардӣ бад набӯд , « ва мо канти أмки бғё » ( 28 )у модари ту зониаҳ набӯду плидкор .
«یا أُخْتَ هارُونَ» ای خواهر هارون! «ما کانَ أَبُوکِ امْرَأَ سَوْءٍ» پدر تو مردی بد نبود، «وَ ما کانَتْ أُمُّکِ بَغِیًّا» (۲۸) و مادر تو زانیه نبود و پلیدکار.
« Фأшорти إлиаҳ » ишорат бъисӣ намӯд . « қолўои Киеви нклм » гуфтанд чун сухани гўӣим ? « ман кони фии алмҳди сбё » ( 29 ) бо касе ки дар гаҳворааст кӯдакии хирад .
«فَأَشارَتْ إِلَیْهِ» اشارت بعیسی نمود. «قالُوا کَیْفَ نُکَلِّمُ» گفتند چون سخن گوئیم؟ «مَنْ کانَ فِی الْمَهْدِ صَبِیًّا» (۲۹) با کسی که در گهواره است کودکی خرد.
« қоли إнии абди аллоҳ » исо гуфт ман бандаи аллоҳ таъолӣам , « отонии алкитоб » маро дайн доду китоб , « ва ҷълнӣ набиё » ( 30 )у маро пайғомбар кард .
«قالَ إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ» عیسی گفت من بنده اللَّه تعالیام، «آتانِیَ الْکِتابَ» مرا دین داد و کتاب، «وَ جَعَلَنِی نَبِیًّا» (۳۰) و مرا پیغامبر کرد.
«у ҷълнии мборкои أини мо кант »у маро бо баракат кард ҳар ҷо ки бошам . «у أўсонии болслоаҳу алзкоаҳ »у маро андарз кард бнмозу зкоаҳ , « мо дамати ҳаё » ( 31 ) то зинда бошам .
«وَ جَعَلَنِی مُبارَکاً أَیْنَ ما کُنْتُ» و مرا با برکت کرد هر جا که باشم. «وَ أَوْصانِی بِالصَّلاةِ وَ الزَّکاةِ» و مرا اندرز کرد بنماز و زکاة، «ما دُمْتُ حَیًّا» (۳۱) تا زنده باشم.
«у барои бўолдтӣ »у меҳрбони бмодри хеш , «у лами иҷълнии ҷборои шқё » ( 32 )у марои нобахшояндае бадбахт накард .
«وَ بَرًّا بِوالِدَتِی» و مهربان بمادر خویش، «وَ لَمْ یَجْعَلْنِی جَبَّاراً شَقِیًّا» (۳۲) و مرا نابخشایندهای بدبخت نکرد.
«у ассаломи алӣ »у дуруд бар ман . « явми валадат » бони рӯз ки зем , «у явми أмўт » ва он рӯз ки меРом , «у явми أбъси ҳаё » ( 33 ) ва он рӯз ки марои ангизоннди зинда .
«وَ السَّلامُ عَلَیَّ» و درود بر من. «یَوْمَ وُلِدْتُ» بآن روز که زیم، «وَ یَوْمَ أَمُوتُ» و آن روز که میرم، «وَ یَوْمَ أُبْعَثُ حَیًّا» (۳۳) و آن روز که مرا انگیزانند زنده.
« злки исои ибни Марям » инаст исои Марям , « қавл алҳақ » сухани худоӣ .
«ذلِکَ عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ» اینست عیسی مریم، «قَوْلَ الْحَقِّ» سخن خدای.
« алзии фӣаи имтрўн » ( 34 ) он исо ки дар ва ба пайкори сухани ҷудои ҷади мигўинд .
«الَّذِی فِیهِ یَمْتَرُونَ» (۳۴) آن عیسی که در و به پیکار سخن جدا جد میگویند.
« мо кони ллаҳи أни итхзи ман валад » нест худоиро ки ҳеҷ фарзанд гирад . « субҳона » покӣ ва беайбӣ ӯро « إзои қзии أмро » чун корӣ хоҳад ки кунад « Фإнмои иқўли ?ла » « кун Фикўн » ( 35 ) ҷуз зон набӯд ки гуяд бош то май буд .
«ما کانَ لِلَّهِ أَنْ یَتَّخِذَ مِنْ وَلَدٍ» نیست خدای را که هیچ فرزند گیرد. «سُبْحانَهُ» پاکی و بی عیبی او را «إِذا قَضی أَمْراً» چون کاری خواهد که کند «فَإِنَّما یَقُولُ لَهُ» «کُنْ فَیَکُونُ» (۳۵) جز زان نبود که گوید باش تا میبود.
«у إни аллоҳи рабӣу рбкм » аллоҳи таъолӣ худованд манасту худованди шумо . « Фоъбдўаҳи ҳозои сироти мустақӣм » ( 36 ) ӯро бпрстид ки роҳ рост инаст .
«وَ إِنَّ اللَّهَ رَبِّی وَ رَبُّکُمْ» اللَّه تعالی خداوند منست و خداوند شما. «فَاعْبُدُوهُ هذا صِراطٌ مُسْتَقِیمٌ» (۳۶) او را بپرستید که راه راست اینست.
« ФохтлФи алأҳзоби ман бинҳм » ҷўқҳои тарсоёни мухталиф сухан шуданд , « Фўили ллзини кФрўо » ?вили эшонроу нафрину нФриғи эшонро ки кофар шуданд , « ман Машҳади явми азим » ( 37 ) аз ҳозир шудан дар рӯзии бузургвор .
«فَاخْتَلَفَ الْأَحْزابُ مِنْ بَیْنِهِمْ» جوقهای ترسایان مختلف سخن شدند، «فَوَیْلٌ لِلَّذِینَ کَفَرُوا» ویل ایشان را و نفرین و نفریغ ایشان را که کافر شدند، «مِنْ مَشْهَدِ یَوْمٍ عَظِیمٍ» (۳۷) از حاضر شدن در روزی بزرگوار.
« أсмъи баҳаму أбср » чун шунавоу бино ки эшон бошанд , « явми иأтўнно » он рӯз ки бмо оянд , « локини алзолмўни алиўми фии залоли мубин » ( 38 ) локини он ситамкорони имрӯзи борӣ дар гумроҳӣ ошкоранд .
«أَسْمِعْ بِهِمْ وَ أَبْصِرْ» چون شنوا و بینا که ایشان باشند، «یَوْمَ یَأْتُونَنا» آن روز که بما آیند، «لکِنِ الظَّالِمُونَ الْیَوْمَ فِی ضَلالٍ مُبِینٍ» (۳۸) لکن آن ستمکاران امروز باری در گمراهی آشکارند.