Қавла : «у азкри фии алкитоби Марям »

قوله: «وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ مَرْیَمَ»

Алоёти илои охири алқсаҳ . . . Ин қиссаи Маряму достони вилодати исо , дил додани шкстгонсту сабаби осоиши ғмгнон ,у ишорати бнўохтни ғарибон . Ва марҳам ниҳодан бар дили сӯхтагон ,у умед додани дармондагон . Ҳар чанд ки аввали ҳама бало намуданду меҳнат , бохри ҳамаи влои диданду осори муҳаббат , аввал ки бони хилватгоҳи бози рафта буд ва парда биравӣ худ фурӯ гузошта то кас ӯро набинад , Ҷабраил омад басӯрат ҷавонии зарифи зебои баробари боистод , Марям битарсед ки танҳо буд , мард аҷнабӣ диду ҷои холӣу роҳи гурез на , тадбиру ҳиялат ҳамон донист ки ба паноҳи аллоҳи таъолӣ боз шуд ва ӯро баҳақ тарсонед ва гуфт : « أъўзи болрҳмни мнки إни канти тқё »

الآیات الی آخر القصة... این قصه مریم و داستان ولادت عیسی، دل دادن شکستگانست و سبب آسایش غمگنان، و اشارت بنواختن غریبان. و مرهم نهادن بر دل سوختگان، و امید دادن درماندگان. هر چند که اوّل همه بلا نمودند و محنت، بآخر همه ولا دیدند و آثار محبّت، اوّل که بآن خلوتگاه باز رفته بود و پرده بروی خود فرو گذاشته تا کس او را نبیند، جبرئیل آمد بصورت جوانی ظریف زیبا برابر بایستاد، مریم بترسید که تنها بود، مرد اجنبی دید و جای خالی و راه گریز نه، تدبیر و حیلت همان دانست که به پناه اللَّه تعالی باز شد و او را بحق ترسانید و گفت: «أَعُوذُ بِالرَّحْمنِ مِنْکَ إِنْ کُنْتَ تَقِیًّا»

эй мард ки қасди ман заъифаи дорӣ , он худованд ки рҳмн ном ӯсту раҳмат ӯ баҳамаи оламу баҳамаи каси расида , донам ки маро дар зинҳор худ бидорад ва аз қасди ту эмин кунад ! Ҷабраил гуфт : матарс ! ман на онам ки ту пиндоштӣ ! ман расӯл худоем , бакорӣ омадаам , Марями пиндошт ки Фриштаҳ марг астасту бқбзи рӯҳи ваии омада , гуфт : умрами басари омадау аҷал дар расида ки бқбзи рӯҳи омадае ? гуфт : на , ки омадаам то турои бишорати даҳуми бФрзндии некӯ , пок , ҳунарӣ , Марямро ин сухан аҷаб омад , гуфт : « أнии икўни лии ғулому лами имсснии башар ? » аз куҷои марои фарзандӣ буд ! ?у ҳаргизи ҳеҷ башарӣ бмн нарасида ва ҳеҷ суҳбат нарафта ! ? Ҷабраил гуфт : борӣ бидон ки офариниши фарзанд на бмдт ва суҳбатаст , ки бақадрат ва машйатаст . Марям гуфт : ҳаргиз ки дид ки наботӣ бетухм аз замини баромад ! ? Ҷабраил гуфт : аввали наботӣ ки бар омад бетухм бақадрат аллоҳ таъолӣ омад . Пас Ҷабраили рӯҳи исо дар вай дамид , аз он бор гирифт . Чун вақт зодан омад , дар он биёбон танҳоу ғарибу бикс ва бенаво ва беком , гурусна ва ҳеҷ таом на , ташна ва ҳеҷ қатраи об на , ва як рафиқи созгор на , дарди зиҳи хостаҳ ва зодани бъисӣ наздик гашта , раб алъзаҳ мегуяд : « Фأҷоءҳои алмхози إлии ҷзъи алнхлаҳ » аз бетоқатӣу ранҷурии пушти бони дарахти хурмои бен бознҳод , бар ғарибӣу танҳоӣ ва бекомӣ худ менолид ва мегарӣед ки : акнӯн пеши мардум чаҳ узри орм ва чаҳ гӯям ? ки ин кӯдак аз куҷо оварадам ? ва аз куҷо бор гирифтам ?у кӯдакро бача шавем ? ва ӯро чаҳ пӯшам ?

ای مرد که قصد من ضعیفه داری، آن خداوند که رحمن نام اوست و رحمت او بهمه عالم و بهمه کس رسیده، دانم که مرا در زینهار خود بدارد و از قصد تو ایمن کند! جبرئیل گفت: مترس! من نه آنم که تو پنداشتی! من رسول خدایم، بکاری آمده‌ام، مریم پنداشت که فریشته مرگ است است و بقبض روح وی آمده، گفت: عمرم بسر آمده و اجل در رسیده که بقبض روح آمده‌ای؟ گفت: نه، که آمده‌ام تا ترا بشارت دهم بفرزندی نیکو، پاک، هنری، مریم را این سخن عجب آمد، گفت: «أَنَّی یَکُونُ لِی غُلامٌ وَ لَمْ یَمْسَسْنِی بَشَرٌ؟» از کجا مرا فرزندی بود!؟ و هرگز هیچ بشری بمن نرسیده و هیچ صحبت نرفته!؟ جبرئیل گفت: باری بدان که آفرینش فرزند نه بمدت و صحبت است، که بقدرت و مشیّت است. مریم گفت: هرگز که دید که نباتی بی‌تخم از زمین برآمد!؟ جبرئیل گفت: اوّل نباتی که بر آمد بی‌تخم بقدرت اللَّه تعالی آمد. پس جبرئیل روح عیسی در وی دمید، از آن بار گرفت. چون وقت زادن آمد، در آن بیابان تنها و غریب و بیکس و بی‌نوا و بی‌کام، گرسنه و هیچ طعام نه، تشنه و هیچ قطره آب نه، و یک رفیق سازگار نه، درد زه خاسته و زادن بعیسی نزدیک گشته، ربّ العزّة میگوید: «فَأَجاءَهَا الْمَخاضُ إِلی‌ جِذْعِ النَّخْلَةِ» از بی طاقتی و رنجوری پشت بآن درخت خرما بن بازنهاد، بر غریبی و تنهایی و بی‌کامی خود می‌نالید و می‌گریید که: اکنون پیش مردم چه عذر آرم و چه گویم؟ که این کودک از کجا آوردم؟ و از کجا بار گرفتم؟ و کودک را بچه شویم؟ و او را چه پوشم؟

Ҳаме гирист ва мегуфт : « ё литнии мат қабл ҳозо ва кант насиё мнсё » . Пас чун дарду андӯҳ бғоит расед , сухани бурӣдаи гашт ,у чашми пар об шуду дили пари ҳасрат ,у марги борзўи хост , фармон омад бҷбрӣил ки Марямро дарёб ки дар ғрқои баст . Ҷабраил ( ъ ) омад ва аз болои сари вай Нидо кард , эй Марям ! дилтангӣ макуну андӯҳи мадор , « қади ҷаъли рбки тҳтки срё » : эй влдои сидои шриФоу бқўлии дигари исо ки аз модар ҷудо шуд дар зери он дарахт донист ки модараш дилтангасту ранҷур , овоз дод « أлои тҳзнӣ » эй модари дилтанг ва ғамгин мабош ва марг махоҳ борзў , чаҳ доне ки дар ин кор чаҳ таъбияаст ва чаҳ давлат ? охир бигушоед ин кори гушояндаи кор ! « табораки аллоҳу субҳонаи мо кули ҳам ҳўи болсрмд » Марям гуфт эй писар чун дилтанг набошам , дар ин биёбони хушки шарбатии об на ки бёшомм ё бидон таҳорат кунам , исо ( ъ ) пой бар замин молида чашмаи об падед омад гуфт : гуфт : ё аммоа « қади ҷаъли рбки тҳтки срё »

همی گریست و می‌گفت: «یا لَیْتَنِی مِتُّ قَبْلَ هذا وَ کُنْتُ نَسْیاً مَنْسِیًّا». پس چون درد و اندوه بغایت رسید، سخن بریده گشت، و چشم پر آب شد و دل پر حسرت، و مرگ بآرزو خواست، فرمان آمد بجبرئیل که مریم را دریاب که در غرقا بست. جبرئیل (ع) آمد و از بالای سر وی ندا کرد، ای مریم! دلتنگی مکن و اندوه مدار، «قَدْ جَعَلَ رَبُّکِ تَحْتَکِ سَرِیًّا»: ای ولدا سیّدا شریفا و بقولی دیگر عیسی که از مادر جدا شد در زیر آن درخت دانست که مادرش دلتنگ است و رنجور، آواز داد «أَلَّا تَحْزَنِی» ای مادر دلتنگ و غمگین مباش و مرگ مخواه بآرزو، چه دانی که در این کار چه تعبیه است و چه دولت؟ آخر بگشاید این کار گشاینده کار! «تبارک اللَّه و سبحانه ما کلّ همّ هو بالسّرمد» مریم گفت ای پسر چون دلتنگ نباشم، در این بیابان خشک شربتی آب نه که بیاشامم یا بدان طهارت کنم، عیسی (ع) پای بر زمین مالید چشمه آب پدید آمد گفت: گفت: یا امّاه «قَدْ جَعَلَ رَبُّکِ تَحْتَکِ سَرِیًّا»

эй модар ! инак ҷӯии равону оби зулол . Марям аз он оби шарбатии бёшомид ,у бон таҳорат кард , сукӯнӣ дар вай падед омад , орзӯӣ таомаш хост , исо гуфт : « ҳзии إлики бҷзъи алнхлаҳ » . Гуфтаанд ҳафтсад сол буд ки он дарахти хушк бе сарвии шох дар он биёбони монда буд , аллоҳи таъолии онро нигоҳ медошт то рӯзи вилодати исои муъҷиза вай гирданд ,у фарои оламёни намояд ки он худовандӣ ки қодираст аз чӯби хушки рутаби орад , қодираст ки бе падари исоро аз модар дар вуҷӯди орад . Марям бо он заъифӣ бархест ,у дасти фарои он дарахти хушки барад , чун барад , дасти ваии бони чӯб хушк расед , тар шуду тозау сабзи гашт ва бор оварад , ва ҳам дар он ҳолат рутаб шуду пеш вай баборед басари вай .

ای مادر! اینک جوی روان و آب زلال. مریم از آن آب شربتی بیاشامید، و بآن طهارت کرد، سکونی در وی پدید آمد، آرزوی طعامش خاست، عیسی گفت: «هُزِّی إِلَیْکِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ». گفته‌اند هفتصد سال بود که آن درخت خشک بی سروی شاخ در آن بیابان مانده بود، اللَّه تعالی آن را نگاه میداشت تا روز ولادت عیسی معجزه وی گرداند، و فرا عالمیان نماید که آن خداوندی که قادر است از چوب خشک رطب آرد، قادر است که بی پدر عیسی را از مادر در وجود آرد. مریم با آن ضعیفی برخاست، و دست فرا آن درخت خشک برد، چون برد، دست وی بآن چوب خشک رسید، تر شد و تازه و سبز گشت و بار آورد، و هم در آن حالت رطب شد و پیش وی ببارید بسر وی.

Илҳом омад ки мо қудрат он доштем ки бе онкии ту дасти фарои дарахти барӣ ва биҷунбоне , рутаби пеш ту биорем , локин хостем ки туро дар он ҷнбонидни ду каромат падед кунем : яке онкӣ дар зодану заъифӣу бемории турои он қӯти додем ки дарахт биҷунбоне , он турои нишони каромату сидқ буд . Дигар онкӣ хостем ки то баракати дасти ту бдрхт расад , дарахт бар овар гардад , то оламён бидонанд ки ҳар ки дар ғаму андӯҳи мо буд , дасти ваии шФоءи дардҳо буд . Марям гуфт : эй писар , акнӯн таому шароб рост шуд , аммо чун маро гӯйанд ин фарзанд аз куҷо омад ? чаҳ ҷавоби даҳум ? исо гуфт : ту дили машғӯли мадор ки ин ҷавоби ман худ даҳум . Ҷавоби он буд ки гуфт : « إнии абди аллоҳи отонии алкитоб ва ҷълнӣ набиё » раби Алъоламин дар азали олам буду доно , ки тарсоён дар кори исо ғулув кунанд ва ӯро ибни аллоҳу солис салоса гӯйанд , дар ҳоли туфулият бар хрқи одат бар забон вай баранд ки : « إнии абди аллоҳ » то бар эшон ҳуҷҷат бошад ва бар фасоди қавли эшон далели возеҳ , ва аз рӯй мҷодлт бо тарсоён гӯйанд , исо бончаҳ гуфт « إнии абди аллоҳ » аз ду берун нест : ё рост гуфт ё дурӯғ , агар рост гуфт қавли тарсоён ботиласт ки ҳў « ибни аллоҳ »у ҳўи аллоҳ ва агар дурӯғ гуфт , он кас ки дурӯғ гуяд , худоиро нишоед « отонии алкитоб ва ҷълнӣ набиё » бар қавли эшон ки гуфтанд пайғомбар буд ва дар ҳоли туфулияти мукаллафу мабъус . Ин оят радаст бар эшон ки гӯйанд . Истеҳқоқи набуввати бксрт тоъатаст .

الهام آمد که ما قدرت آن داشتیم که بی‌آنکه تو دست فرا درخت بری و بجنبانی، رطب پیش تو بیاریم، لکن خواستیم که ترا در آن جنبانیدن دو کرامت پدید کنیم: یکی آنکه در زادن و ضعیفی و بیماری ترا آن قوّت دادیم که درخت بجنبانی، آن ترا نشان کرامت و صدق بود. دیگر آنکه خواستیم که تا برکت دست تو بدرخت رسد، درخت بر آور گردد، تا عالمیان بدانند که هر که در غم و اندوه ما بود، دست وی شفاء دردها بود. مریم گفت: ای پسر، اکنون طعام و شراب راست شد، امّا چون مرا گویند این فرزند از کجا آمد؟ چه جواب دهم؟ عیسی گفت: تو دل مشغول مدار که این جواب من خود دهم. جواب آن بود که گفت: «إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتانِیَ الْکِتابَ وَ جَعَلَنِی نَبِیًّا» ربّ العالمین در ازل عالم بود و دانا، که ترسایان در کار عیسی غلو کنند و او را ابن اللَّه و ثالث ثلاثه گویند، در حال طفولیّت بر خرق عادت بر زبان وی براند که: «إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ» تا بر ایشان حجّت باشد و بر فساد قول ایشان دلیل واضح، و از روی مجادلت با ترسایان گویند، عیسی بآنچه گفت «إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ» از دو بیرون نیست: یا راست گفت یا دروغ، اگر راست گفت قول ترسایان باطل است که هو «ابْنُ اللَّهِ» و هو اللَّه و اگر دروغ گفت، آن کس که دروغ گوید، خدایی را نشاید «آتانِیَ الْکِتابَ وَ جَعَلَنِی نَبِیًّا» بر قول ایشان که گفتند پیغامبر بود و در حال طفولیّت مکلف و مبعوث. این آیت ردّ است بر ایشان که گویند. استحقاق نبوّت بکثرت طاعت است.

Аз баҳри онкӣ аз исои ҳеҷ тоъат ва ибодат наёмада буду раби алъзаҳ ӯро набувват дод . То бадоне ки раби алъзаҳи онро ки навохту китобу ҳукм ва набувват дод , бФзл худ дод на баъиллатии тоъат , ва онро ки рақам саодат кашиду аҳл муҳаббат гардонид , блтФу аноят худ гардонид на бўсилти ибодат . Онро ки қадам бар бисоти тақаддум собит кард агар ҷаҳонён хоҳанд ки хилофи он буд ҷузи хибти насиб эшон набӯд , ва онро ки бсёти сиёсат аз бисот дайн бияфканад агар оламён хоҳанд ки бзди он пайдо кунанд натавонанд .

از بهر آنکه از عیسی هیچ طاعت و عبادت نیامده بود و ربّ العزّة او را نبوت داد. تا بدانی که ربّ العزّة آن را که نواخت و کتاب و حکم و نبوّت داد، بفضل خود داد نه بعلت طاعت، و آن را که رقم سعادت کشید و اهل محبّت گردانید، بلطف و عنایت خود گردانید نه بوسیلت عبادت. آن را که قدم بر بساط تقدم ثابت کرد اگر جهانیان خواهند که خلاف آن بود جز خیبت نصیب ایشان نبود، و آن را که بسیاط سیاست از بساط دین بیفکند اگر عالمیان خواهند که بضدّ آن پیدا کنند نتوانند.

«у ҷълнии мборкои أини мо кант » кони ман баракота , ағосаҳи алмлҳўФу аъонаи алзъиФу насраи алмзлўму мўосоаҳи алФқиру иршоди алзолу алнсиҳаҳи ллхлқу кафи алозии анҳуаму таҳаммул алозӣ манеҳам .

«وَ جَعَلَنِی مُبارَکاً أَیْنَ ما کُنْتُ» کان من برکاته، اغاثة الملهوف و اعانة الضعیف و نصرة المظلوم و مواساة الفقیر و ارشاد الضّال و النّصیحة للخلق و کفّ الاذی عنهم و تحمّل الاذی منهم.

Қавла : «у ассаломи алии явми валадат » чанд фарқаст миёни Муҳамади Мустафои ҳабиби аллоҳу миёни исои рӯҳи аллоҳ . Исои худро гуфт : «у ассаломи алӣ »у Мустафои арабӣ ( с ) шаби қурбу каромат , бар мақоми қоби қавсин аз ҳазрати зии алҷлол , бнъти икрому аФзоли ин каромат ёфт ки : « ассаломи алейк аиҳо алнабӣу раҳмаи аллоҳу баракота » . Ва гуфтаанд : «у ассаломи алии явми валадат » саломи ӣнҷо бмънӣ саломатаст эй саломаи лии явми алўлодаҳи ммои нисбатаи илои алнсории фии мҷоўзаҳи алҳди фии алмдҳ ,у ммои всФтнӣ ба алиҳўди ман алзм , фалсати комаи қолати алтоӣФтони ҷмиъо . Табраъаи соҳат хеш мекунад ки аз гуфтори ду тайифаи безораму пок , аз гуфтори тарсоён ки дар мадҳи ман ғулув карданд , ва аз гуфтори ҷуҳудон ки дар зми ман шурӯ карданд . «у явми أмўт » ,у рӯзи марги умедворам ки дайни саломати бпоён барам ,у фазлу неъмати аллоҳ бар худ тамоми байнам . «у явми أбъси ҳаё »у рӯзи растохези биҷои маломати саломати байнам , ва аз аҳўоли растохези халос ва наҷот ёбам .

قوله: «وَ السَّلامُ عَلَیَّ یَوْمَ وُلِدْتُ» چند فرق است میان محمد مصطفی حبیب اللَّه و میان عیسی روح اللَّه. عیسی خود را گفت: «وَ السَّلامُ عَلَیَّ» و مصطفی عربی (ص) شب قرب و کرامت، بر مقام قاب قوسین از حضرت ذی الجلال، بنعت اکرام و افضال این کرامت یافت که: «السّلام علیک ایّها النّبی و رحمة اللَّه و برکاته». و گفته‌اند:«وَ السَّلامُ عَلَیَّ یَوْمَ وُلِدْتُ» سلام اینجا بمعنی سلامتست ای سلامة لی یوم الولادة ممّا نسبته الیّ النصاری فی مجاوزة الحدّ فی المدح، و ممّا وصفتنی به الیهود من الذّم، فلست کما قالت الطائفتان جمیعا. تبرئه ساحت خویش میکند که از گفتار دو طایفه بیزارم و پاک، از گفتار ترسایان که در مدح من غلوّ کردند، و از گفتار جهودان که در ذمّ من شروع کردند. «وَ یَوْمَ أَمُوتُ»، و روز مرگ امیدوارم که دین سلامت بپایان برم، و فضل و نعمت اللَّه بر خود تمام بینم. «وَ یَوْمَ أُبْعَثُ حَیًّا» و روز رستاخیز بجای ملامت سلامت بینم، و از اهوال رستاخیز خلاص و نجات یابم.

Рӯй абӯи Саиди алхдрӣ , қол : қоли расӯли аллоҳ ( с ) : « إни исои бен Марями арслтаҳи ИМАи илои алкитоб , Фқоли ?лаи алмълм : қул бисмии аллоҳ . Фқоли исо , албоءи бҳоءи аллоҳу алсини сноءи аллоҳ ,у алмими малики аллоҳ » .

روی ابو سعید الخدری، قال: قال رسول اللَّه (ص): «إنّ عیسی بن مریم ارسلته امّه الی الکتّاب، فقال له المعلم: قل بسم اللَّه. فقال عیسی، الباء بهاء اللَّه و السین سناء اللَّه، و المیم ملک اللَّه».

Ва ани Муҳамади бен алии албоқр ( ъ ) қол : лмои валади исои кони ибни явми кأнаҳи ибни шаҳр , Флмои кони ибни тсъаҳи ашҳр , ахзати волдтаҳи бедау ҷоءт ба илои алкитобу ақъдтаҳи байни ядии алмؤдби Фқоли ?лаи алмؤдб : қул бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим . Фқоли исо : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим , Фқоли ?лаи алмؤдб : қул абҷад . Фқоли исо : алолФи олоءи аллоҳ , албоءи бҳҷаҳи аллоҳ . Ва алҷими ҷалоли аллоҳ ,у алдоли дайни аллоҳ . Ҳўзи алҳоءи ҳўаҳи ҷаҳаннаму ҳаии алҳоўиаҳ ,у алўоўи ?вили лои ҳилли алнору алзоء .

و عن محمد بن علیّ الباقر (ع) قال: لمّا ولد عیسی کان ابن یوم کأنه ابن شهر، فلمّا کان ابن تسعة اشهر، اخذت والدته بیده و جاءت به الی الکتّاب و اقعدته بین یدی المؤدب فقال له المؤدب: قل بسم اللَّه الرّحمن الرّحیم. فقال عیسی: بسم اللَّه الرّحمن الرّحیم، فقال له المؤدب: قل ابجد. فقال عیسی: الالف آلاء اللَّه، الباء بهجة اللَّه. و الجیم جلال اللَّه، و الدّال دین اللَّه. هوّز الهاء هوة جهنّم و هی الهاویة، و الواو ویل لا هل النّار و الزاء.

ЗФири ҷаҳаннам . Ҳтии ҳтти алхтоёи ани алмстғФрини клмни каломи аллоҳи лои мубаддили лклмотаҳ .

زفیر جهنّم. حطّی حطّت الخطایا عن المستغفرین کلمن کلام اللَّه لا مبدّل لکلماته.

СъФси соъи бсоъ . Ва алҷзоءи болҷзоء . Фқоли алмؤдби ломаҳ : хзии бедаи Флои ҳоҷаи ?лаи илои алмؤдб .

سعفص صاع بصاع. و الجزاء بالجزاء. فقال المؤدب لامّه: خذی بیده فلا حاجة له الی المؤدب.

Ва ани иълии бен шаддоди ан алнабӣ ( с ) қол : « лихрҷни аллоҳи таъолии ман алнори бшФоъаҳи исо мисли аҳли алҷнаҳ » .

و عن یعلی بن شداد عن النبی (ص) قال: «لیخرجنّ اللَّه تعالی من النّار بشفاعة عیسی مثل اهل الجنة».

Ва ани Сафёни қол : қоли исои бен Марям : тқрбўои илои аллоҳ , ббғзи аҳли алмъосӣ ,у алтмсўои ризвона болтбоъд манеҳам , қолўо : Фмни нҷолс ? қол : ман изкр кам аллоҳи руятау ирғбкми фии алохраҳи амалау язиди фии Фҳмкми минтақа .

و عن سفیان قال: قال عیسی بن مریم: تقرّبوا الی اللَّه، ببغض اهل المعاصی، و التمسوا رضوانه بالتباعد منهم، قالوا: فمن نجالس؟ قال: من یذکر کم اللَّه رؤیته و یرغبکم فی الآخرة عمله و یزید فی فهمکم منطقه.

Ривоят кардаанд ки исо ( ъ ) сайёҳӣ кардӣ . Вақте дар биёбоне мешуд , борон дар истод , худро ҷои пӯшиш талаб кард наёфт , рӯбоҳиро дид ки аз захми борон дар сӯрох хеш мешуд , исо бигирист гуфт : ё раби ҷаълати лиҳозои алсълби кноу лами тҷъли лӣ ! бори худоёи ин рӯбоҳро ҷои пӯшиш ва оромгоҳ додӣ ин соъату марои надодӣ ! ваҳй омад ки ё исо мехоҳӣ ҷое ки бадви бози шӯй ? гуфт хоҳам , гуфт дар ин водии шӯ ки ончӣ мехоҳӣ ёбӣ , исо дар водӣ шуд , периро дид ки дар намоз буд , он пер чун исоро бидид , намози хеш тамом кард . Он гуҳи бадаст ишорат кард ки мо зо таред ? чаҳ мехоҳӣ ? исо гуфт маро борон гирифт , ҷое талаб кардам ки бадв боз шавам . ӣнҷоем нишон доданд , пери хаттии гирди худ дар кашида буд ва дар он доира намоз мекард ва ҳеҷ қатраи борони буии нмирсид . Исоро гуфт : қадам дар ин доира на то борон бтў нарасад . Ҳам чунон кард , пери басари намоз боз шуд . Исо дар кори он пер таъаммул мекарду борон ки буи намерасед аз он таъаҷҷуб ҳаме кард . Чун салом боз дод гуфт : ё шайхи мо қстк ? қисса хеш бигӯ ва аз ҳоли хеши марои хабари даҳ пер гуфт : ман вақте гуноҳӣ кардам , акнӯн чиҳил соласт то аз он гуноҳ тавба мекунам ва аз ҳақи таъолӣ узр мехоҳам . Исо гуфт : он чаҳ гуноҳаст ? пер гуфт : гуноҳӣ ки аллоҳи таъолӣ бар ман бапушед ва стар кард ту чаҳ пурсӣ аз он ? ман он гуноҳ бо кас нагӯям магар ки пайғомбариро байнам аз пайғомбарони худоӣ ва бо вай бигӯям . Исо гуфт : пас ман пайғомбар худоем исои Марям бо ман бигӯӣ ! гуфт : эй исо вақте бар даргоҳи раби алъзаҳ фузулӣ кардаам . Кориро ки аллоҳи таъолии хоста буду ронда ва карда , гуфтам литаҳи лами икн , Фонои астғФр аллоҳ манеҳ мнзи арбаъӣни сана . Форсли исои Айнӣаи болдмўъи Фқол : анӣ арӣ ахии ҳозои истғФри ман занби лами ихтри лии бибол .

روایت کرده‌اند که عیسی (ع) سیاحی کردی. وقتی در بیابانی میشد، باران در ایستاد، خود را جای پوشش طلب کرد نیافت، روباهی را دید که از زخم باران در سوراخ خویش میشد، عیسی بگریست گفت: یا رب جعلت لهذا الثعلب کنّا و لم تجعل لی! بار خدایا این روباه را جای پوشش و آرامگاه دادی این ساعت و مرا ندادی! وحی آمد که یا عیسی میخواهی جایی که بدو باز شوی؟ گفت خواهم، گفت در این وادی شو که آنچه میخواهی یابی، عیسی در وادی شد، پیری را دید که در نماز بود، آن پیر چون عیسی را بدید، نماز خویش تمام کرد. آن گه بدست اشارت کرد که ما ذا ترید؟ چه میخواهی؟ عیسی گفت مرا باران گرفت، جایی طلب کردم که بدو باز شوم. اینجایم نشان دادند، پیر خطی گرد خود در کشیده بود و در آن دایره نماز میکرد و هیچ قطرة باران بوی نمیرسید. عیسی را گفت: قدم در این دایره نه تا باران بتو نرسد. هم چنان کرد، پیر بسر نماز باز شد. عیسی در کار آن پیر تأمل میکرد و باران که بوی نمی‌رسید از آن تعجب همی کرد. چون سلام باز داد گفت: یا شیخ ما قصتک؟ قصه خویش بگو و از حال خویش مرا خبر ده پیر گفت: من وقتی گناهی کردم، اکنون چهل سال است تا از آن گناه توبه میکنم و از حق تعالی عذر می‌خواهم. عیسی گفت: آن چه گناهست؟ پیر گفت: گناهی که اللَّه تعالی بر من بپوشید و ستر کرد تو چه پرسی از آن؟ من آن گناه با کس نگویم مگر که پیغامبری را بینم از پیغامبران خدای و با وی بگویم. عیسی گفت: پس من پیغامبر خدایم عیسی مریم با من بگوی! گفت: ای عیسی وقتی بر درگاه ربّ العزّة فضولی کرده‌ام. کاری را که اللَّه تعالی خواسته بود و رانده و کرده، گفتم لیته لم یکن، فانا استغفر اللَّه منه منذ اربعین سنة. فارسل عیسی عینیه بالدّموع فقال: انّی اری اخی هذا یستغفر من ذنب لم یخطر لی ببال.