Қавлаи таъолӣ :у أнзрҳми явми алҳсраҳ бим намой эшонро аз рӯзи нФриғ .

قوله تعالی: وَ أَنْذِرْهُمْ یَوْمَ الْحَسْرَةِ بیم نمای ایشان را از روز نفریغ.

« إзи қзии алأмр » он гуҳ ки кор баргузоранд . « ва ҳам фии ғФлаҳ » ва эшон дар ғифлатанд « ва ҳам лои иؤмнўн » ( 39 ) ва эшон нмигрўнд .

«إِذْ قُضِیَ الْأَمْرُ» آن گه که کار برگزارند. «وَ هُمْ فِی غَفْلَةٍ» و ایشان در غفلتند «وَ هُمْ لا یُؤْمِنُونَ» (۳۹) و ایشان نمیگروند.

« إнои нҳни нрси алأрз » моӣим ки заминро мирос барем « ва ман алайҳо »у бози мондагонро «у إлинои ирҷъўн » ( 40 )у ҳамаро бо мо оранд .

«إِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْأَرْضَ» مائیم که زمین را میراث بریم «وَ مَنْ عَلَیْها» و باز ماندگان را «وَ إِلَیْنا یُرْجَعُونَ» (۴۰) و همه را با ما آرند.

«у азкри фии алкитоби إброҳим » ва ёд кун дар ин номаи иброҳӣмро , « إнаҳи кон сдиқо набиё » ( 41 ) ки ӯ ростӣ буд рости рӯ , рости кор , ростгӯии пайғомбар .

«وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ إِبْراهِیمَ» و یاد کن در این نامه ابراهیم را، «إِنَّهُ کانَ صِدِّیقاً نَبِیًّا» (۴۱) که او راستی بود راست رو، راست کار، راستگوی پیغامبر.

« إзи қоли лأбиаҳ » он гуҳ ки падари хешро гуфт : « ё أбт » эй падар « лами тааббуди мо лои исмъу лои ибср ? » чаро май парастии чизеро ки нашунӯд ва на бинад ? «у лои иғнии ънки шиӣо ? » ( 42 )у туро суд надорад ва бакор наёяд ҳичиз ? « ё أбт » эй падар эй « إнии қади ҷоءнии ман алълми мо лами иأтк » бмн омад аз дониши ончӣ бтў наомад « Фотбънӣ » бар паии ман рӯ « أҳдки сротои суя » . ( 43 ) то роҳи намоями турои бароаи рости дуруст .

«إِذْ قالَ لِأَبِیهِ» آن گه که پدر خویش را گفت: «یا أَبَتِ» ای پدر «لِمَ تَعْبُدُ ما لا یَسْمَعُ وَ لا یُبْصِرُ؟» چرا می‌پرستی چیزی را که نشنود و نه بیند؟ «وَ لا یُغْنِی عَنْکَ شَیْئاً؟»(۴۲) و ترا سود ندارد و بکار نیاید هیچیز؟ «یا أَبَتِ» ای پدر ای «إِنِّی قَدْ جاءَنِی مِنَ الْعِلْمِ ما لَمْ یَأْتِکَ» بمن آمد از دانش آنچه بتو نیامد «فَاتَّبِعْنِی» بر پی من رو «أَهْدِکَ صِراطاً سَوِیًّا». (۴۳) تا راه نمایم ترا براه راست درست.

« ё أбт » эй падар эй ! « лои тааббуди алшитон » девро мапурсат , « إни алшитони кони ллрҳмни ъсё » . ( 44 ) ки дев дар рҳмн осӣаст .

«یا أَبَتِ» ای پدر ای! «لا تَعْبُدِ الشَّیْطانَ» دیو را مپرست، «إِنَّ الشَّیْطانَ کانَ لِلرَّحْمنِ عَصِیًّا». (۴۴) که دیو در رحمن عاصی است.

« ё أбти إнии أхоФ » эй падари митрсми ман « أни имски азоби ман арраҳмон » ки бтў расад азобӣ аз рҳмн « Фткўни ллшитони влё » . ( 45 ) то бкоми деви шӯй ва аз касони вай .

«یا أَبَتِ إِنِّی أَخافُ» ای پدر میترسم من «أَنْ یَمَسَّکَ عَذابٌ مِنَ الرَّحْمنِ» که بتو رسد عذابی از رحمن «فَتَکُونَ لِلشَّیْطانِ وَلِیًّا». (۴۵) تا بکام دیو شوی و از کسان وی.

« қол » гуфт падар « أи роғиби أнти ани олҳтӣ ё إброҳим ? » боз май хоҳии истод аз худоёни ман эй иброҳӣм ? « лӣни лами тнтаҳ » агар бози ноистӣ « лأрҷмнк » дашноми даҳуми туро ва сангсор кунам «у аҳҷрнии млё » . ( 46 ) фаро бар азмни як чанде .

«قالَ» گفت پدر «أَ راغِبٌ أَنْتَ عَنْ آلِهَتِی یا إِبْراهِیمُ؟» باز می‌خواهی ایستاد از خدایان من ای ابراهیم؟ «لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ» اگر باز نایستی «لَأَرْجُمَنَّکَ» دشنام دهم ترا و سنگسار کنم «وَ اهْجُرْنِی مَلِیًّا». (۴۶) فرا بر ازمن یک چندی.

« қоли саломи алейк » иброҳӣм гуфт буридам , инак рафтам « сأстғФри лаки рабӣ » ореи ҳангомӣ омурзиш хоҳам туро аз худованди хеш , « إнаҳи кон беҳФё » . ( 47 ) ӯ бмн меҳрбонасту марои никхўоаҳ .

«قالَ سَلامٌ عَلَیْکَ» ابراهیم گفت بریدم، اینک رفتم «سَأَسْتَغْفِرُ لَکَ رَبِّی» آری هنگامی آمرزش خواهم ترا از خداوند خویش، «إِنَّهُ کانَ بِی حَفِیًّا». (۴۷) او بمن مهربانست و مرا نیکخواه.

«у أътзлкм » ҷудоӣ ҷӯям аз шумо , « ва мо тдъўни ман дуни аллоҳ » ва аз ончӣ мехудоӣ хонед фурӯ аз аллоҳи таъолӣ «у أдъўои рабӣ »у худованди хешро хонам « ъсии أлои أкўни бдъоءи рабии шқё » . ( 48 ) магар ки ман бо парастидани худованди хешу хондани ваии бадбахти нмонм .

«وَ أَعْتَزِلُکُمْ» جدایی جویم از شما، «وَ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ» و از آنچه می‌خدای خوانید فرو از اللَّه تعالی «وَ أَدْعُوا رَبِّی» و خداوند خویش را خوانم «عَسی‌ أَلَّا أَکُونَ بِدُعاءِ رَبِّی شَقِیًّا». (۴۸) مگر که من با پرستیدن خداوند خویش و خواندن وی بدبخت نمانم.

« Флмои аътзлҳм » чун карон гирифт аз эшон , « ва мо иъбдўни ман дуни аллоҳ » ва аз ончӣ май парастиданади фурӯд аз аллоҳи таъолӣ , « вҳбнои ?лаи إсҳоқу ёқӯб » бахшидем ӯро исҳоқу ёқӯб , « ва куллан ҷълно набиё » . ( 49 )у ҳамаро пайғомбарон кардем

«فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ» چون کران گرفت از ایشان، «وَ ما یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ» و از آنچه می‌پرستیدند فرود از اللَّه تعالی، «وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ» بخشیدیم او را اسحاق و یعقوب، «وَ کُلًّا جَعَلْنا نَبِیًّا». (۴۹) و همه را پیغامبران کردیم‌

«у вҳбнои ?лаами ман рҳмтно » ва эшонро аз раҳмати хеши бахшидем «у ҷълнои ?лаами лисони сидқи улё »

«وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا» و ایشان را از رحمت خویش بخشیدیم «وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِیًّا»

( 50 ) ва эшонро сухани некӯу ситоишу оўоءи баланди додем .

(۵۰) و ایشان را سخن نیکو و ستایش و آواء بلند دادیم.

«у азкри фии алкитоби Мӯсо » ва ёд кун дар ин номаи Мӯсоро , « إнаҳи кони мхлсо » ки ӯ гузидае буд поки кор , «у кон рсўло набиё » . ( 51 ) ва моро фиристодае буд пайғомбар .

«وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ مُوسی‌» و یاد کن در این نامه موسی را، «إِنَّهُ کانَ مُخْلَصاً» که او گزیده‌ای بود پاک کار، «وَ کانَ رَسُولًا نَبِیًّا». (۵۱) و ما را فرستاده‌ای بود پیغامبر.

«у нодиноаҳ » хондем ӯроу овози додем , « ман ҷониби алтўри алأимн » аз сӯии тавр аз сӯии рост , «у қрбноаҳи нҷё » ( 52 ) ва наздик кардем ӯро бҳмрозӣ «у вҳбнои ?лаи ман рҳмтнои أхоаҳ »у бахшидем ӯро аз раҳмати хеши бародар ӯ , « ҳорӯн набиё » . ( 53 ) ҳорӯни пайғомбар .

«وَ نادَیْناهُ» خواندیم او را و آواز دادیم، «مِنْ جانِبِ الطُّورِ الْأَیْمَنِ» از سوی طور از سوی راست، «وَ قَرَّبْناهُ نَجِیًّا» (۵۲) و نزدیک کردیم او را بهمرازی «وَ وَهَبْنا لَهُ مِنْ رَحْمَتِنا أَخاهُ» و بخشیدیم او را از رحمت خویش برادر او، «هارُونَ نَبِیًّا». (۵۳) هارون پیغامبر.

«у азкри фии алкитоби إсмоъил » ва ёд кун дар ин номаи Исмоилро , « إнаҳи кони содиқи алўъд » ки ӯ мардии рости ваъда буд , «у кон рсўло набиё » . ( 54 )у фиристодае буд пайғомбар .

«وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ إِسْماعِیلَ» و یاد کن در این نامه اسماعیل را، «إِنَّهُ کانَ صادِقَ الْوَعْدِ» که او مردی راست وعده بود، «وَ کانَ رَسُولًا نَبِیًّا». (۵۴) و فرستاده‌ای بود پیغامبر.

«у кони иأмри أҳлаҳи болслоаҳу алзкоаҳ »у касони хешро бнмозу зкоаҳ ҳаме фармуд , « ва кон ъанд рабаи мрзё » . ( 55 ) ва ӯ наздики худованди хеши писандида буд .

«وَ کانَ یَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاةِ وَ الزَّکاةِ» و کسان خویش را بنماز و زکاة همی فرمود، «وَ کانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِیًّا». (۵۵) و او نزدیک خداوند خویش پسندیده بود.

«у азкри фии алкитоби إдрис » ва ёд кун дар ин номаи Идрӣсро , « إнаҳи кон сдиқо набиё » . ( 56 ) ки ӯ ростӣ буд рости рӯи рости гӯй , пайғомбар .

«وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ إِدْرِیسَ» و یاد کن در این نامه ادریس را، «إِنَّهُ کانَ صِدِّیقاً نَبِیًّا». (۵۶) که او راستی بود راست رو راست گوی، پیغامبر.

«у рФъноаҳи мконои улё » . ( 57 ) бардоштем ӯро ҷойгоҳии баланд .

«وَ رَفَعْناهُ مَکاناً عَلِیًّا». (۵۷) برداشتیم او را جایگاهی بلند.

« أўлӣки аллазӣнаи أнъми аллоҳи алайҳим » эшон онанд ки аллоҳи таъолӣ бо эшон некуӣ кард ва бар эшон неъмати ниҳод , « ман алнабӣин ман зуррияи одам » аз пайғомбарон аз нажоди одам , «у ммни ҳмлнои маъаи Нӯҳ » ва аз эшон ки бардоштем эшонро бо Нӯҳ , « ва ман зуррияи إброҳиму إсроӣил » ва аз нажоди иброҳӣму Исроил , «у ммни ҳдиноу аҷтбино » ва аз эшон ки мо роҳ намудем ва баргузедем , « إзои ттлии алайҳими оёти арраҳмон » чун бар эшон хондандед суханони рҳмн ва пайғомҳои ӯ . « хрўои сҷдоу бкё » . ( 58 ) бсҷўди афтодандии суҷуд бар ону гирён .

«أُولئِکَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ» ایشان آنند که اللَّه تعالی با ایشان نیکویی کرد و بر ایشان نعمت نهاد، «مِنَ النَّبِیِّینَ مِنْ ذُرِّیَّةِ آدَمَ» از پیغامبران از نژاد آدم، «وَ مِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ» و از ایشان که برداشتیم ایشان را با نوح، «وَ مِنْ ذُرِّیَّةِ إِبْراهِیمَ وَ إِسْرائِیلَ» و از نژاد ابراهیم و اسرائیل، «وَ مِمَّنْ هَدَیْنا وَ اجْتَبَیْنا» و از ایشان که ما راه نمودیم و برگزیدیم، «إِذا تُتْلی‌ عَلَیْهِمْ آیاتُ الرَّحْمنِ» چون بر ایشان خواندندید سخنان رحمن و پیغامهای او. «خَرُّوا سُجَّداً وَ بُکِیًّا». (۵۸) بسجود افتادندی سجود بر آن و گریان.

« ФхлФи ман бъдҳми халаф » ва дар расед аз пас эшон пасинҳо .

«فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ» و در رسید از پس ایشان پسینها.

« أзоъўои алслоаҳ » намози бгзоштнд «у атбъўои алшҳўот » ва бар паии орзӯҳои хеш истоданд . « ФсўФи илқўни ғё » . ( 59 ) ореи бенанди кори табоҳ .

«أَضاعُوا الصَّلاةَ» نماز بگذاشتند «وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ» و بر پی آرزوهای خویش ایستادند. «فَسَوْفَ یَلْقَوْنَ غَیًّا». (۵۹) آری بینند کار تباه.

« إлои ман тобу омну амали солҳо » магари он кас ки бо пас ояду бгрўд ва некӣ кунад , « Фأўлӣки идхлўни алҷнаҳ » эшон онанд ки эшонро дар биҳишти оранд , «у лои излмўни шиӣо » ( 60 ) ва аз подоши эшон чизе накоҳад .

«إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً» مگر آن کس که با پس آید و بگرود و نیکی کند، «فَأُولئِکَ یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ» ایشان آنند که ایشان را در بهشت آرند، «وَ لا یُظْلَمُونَ شَیْئاً» (۶۰) و از پاداش ایشان چیزی نکاهد.