Қавлаи таъолӣ : « явми инФхи фии алсўр » он рӯз ки дар сувари дманд , « ва наҳашар алмҷрмини иўмӣз » ва бо ҳам ореми он рӯзи бадкоронро , « зрқо » ( 102 ) сабзи чашмон .

قوله تعالی: «یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ» آن روز که در صور دمند، «وَ نَحْشُرُ الْمُجْرِمِینَ یَوْمَئِذٍ» و با هم آریم آن روز بدکاران را، «زُرْقاً» (۱۰۲) سبز چشمان.

« итхоФтўни бинҳм » бо якдигар броз мегӯйанд , « إни лбстми إлои ъшро » ( 103 ) набӯдед магари даҳ рӯз .

«یَتَخافَتُونَ بَیْنَهُمْ» با یکدیگر براز می‌گویند، «إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا عَشْراً» (۱۰۳) نبودید مگر ده روز.

« нҳни أълми бмои иқўлўн » мо донем ончӣ мегӯйанд , « إзи иқўли أмслҳми тариқа » анга ки мегӯйанд эшон ки поки сирату рост сухан таранд « إни лбстми إлои иўмо » ( 104 ) набӯдед магари як рӯз .

«نَحْنُ أَعْلَمُ بِما یَقُولُونَ» ما دانیم آنچه می‌گویند، «إِذْ یَقُولُ أَمْثَلُهُمْ طَرِیقَةً» انگه که می‌گویند ایشان که پاک سیرت و راست سخن‌تراند «إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا یَوْماً» (۱۰۴) نبودید مگر یک روز.

«у исӣлўнки ани алҷбол » май пурсанади туро аз кӯҳҳо « Фқли инсФҳои рабии нсФо » ( 105 ) гӯ мебарканд онро худованди ман аз замини бркнднӣ .

«وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْجِبالِ» می‌پرسند ترا از کوه‌ها «فَقُلْ یَنْسِفُها رَبِّی نَسْفاً» (۱۰۵) گو می‌برکند آن را خداوند من از زمین برکندنی.

« Физрҳои қоъои сФсФо » ( 106 ) онро гузорад ҳомӯнии роғ « лотарӣ фӣҳо ъўҷо » на дар он кажии бинӣ «у лои أмто » ( 107 ) ва на болоӣ .

«فَیَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً» (۱۰۶) آن را گذارد هامونی راغ‌ «لا تَری‌ فِیها عِوَجاً» نه در آن کژی بینی «وَ لا أَمْتاً» (۱۰۷) و نه بالایی.

« иўмӣзи итбъўни алдоъӣ » он рӯз ки халқ бар нишони он боз хонанда меоянд « лои ъўҷи ?ла » дар он кажӣу ғалат на , «у хшъти алأсўоти ллрҳмн » ва овозҳо ҳамаи Фрўшдаҳ то рҳмн сухан гуяд : « Флои тсмъи إлои ҳамсо » ( 108 ) нашнавӣ магари овозии нарм .

«یَوْمَئِذٍ یَتَّبِعُونَ الدَّاعِیَ» آن روز که خلق بر نشان آن باز خواننده می‌آیند «لا عِوَجَ لَهُ» در آن کژی و غلط نه، «وَ خَشَعَتِ الْأَصْواتُ لِلرَّحْمنِ» و آوازها همه فروشده تا رحمن سخن گوید: «فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً» (۱۰۸) نشنوی مگر آوازی نرم.

« иўмӣзи лои тнФъи алшФоъаҳ » он рӯз суд надорад поймардӣу хоҳиш , « إлои ман أзни ?лаи арраҳмон » магари он касро ки дастурӣ диҳад ӯро рҳмн «у разии ?лаи қўло » ( 109 ) ва ӯро сухан гуфтан бипасанданд .

«یَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ» آن روز سود ندارد پایمردی و خواهش، «إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ» مگر آن کس را که دستوری دهد او را رحمن «وَ رَضِیَ لَهُ قَوْلًا» (۱۰۹) و او را سخن گفتن بپسندند.

« иълми мо байни أидиҳм » ӯ медонад ончӣ пеш эшонаст « ва мо хлФҳм »у ончӣ вопас эшонаст «у лои иҳитўн ба уламо » ( 110 ) ва эшон ӯро нек намедонанд .

«یَعْلَمُ ما بَیْنَ أَیْدِیهِمْ» او می‌داند آنچه پیش ایشانست «وَ ما خَلْفَهُمْ» و آنچه واپس ایشانست «وَ لا یُحِیطُونَ بِهِ عِلْماً» (۱۱۰) و ایشان او را نیک نمی‌دانند.

«у анати алўҷўаҳ » дармонду асиру бастаи гашти ҳамаи рӯйҳо , « ллҳии алқиўм » он зиндаи пояндаро , «у қади хоби ман ҳамли злмо » ( 111 )у боз навмидӣ кашид он кас ки бор куфр кашид .

«وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ» درماند و اسیر و بسته گشت همه رویها، «لِلْحَیِّ الْقَیُّومِ» آن زنده پاینده را، «وَ قَدْ خابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً» (۱۱۱) و باز نومیدی کشید آن کس که بار کفر کشید.

« ва ман иъмли ман алсолҳот » ва ҳар ки кор нек кунад , «у ҳўи муъмин » ва ӯ гиравидааст , « Флои ихоФи злмо » натарсад аз худои ситамӣ , «у лои ҳзмо » ( 112 ) ва на шикастӣ .

«وَ مَنْ یَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ» و هر که کار نیک کند، «وَ هُوَ مُؤْمِنٌ» و او گرویده است، «فَلا یَخافُ ظُلْماً» نترسد از خدای ستمی، «وَ لا هَضْماً» (۱۱۲) و نه شکستی.

«у кзлки أнзлноаҳ » ҳам чунон фурӯ фиристодем ин суханро , « қронои ърбё » қуръонии тозӣ , «у срФнои фӣаи ман алўъид »у бим додан дар он аз гӯна гӯна гардонидем « лълҳми итқўн » то магар битарсанд , « أўи иҳдси ?лаами зкро » ( 113 ) ё қуръони эшонро бедорӣу ёд карданӣу панди пазируфтании нави падеди орад .

«وَ کَذلِکَ أَنْزَلْناهُ» هم چنان فرو فرستادیم این سخن را، «قُرْآناً عَرَبِیًّا» قرآنی تازی، «وَ صَرَّفْنا فِیهِ مِنَ الْوَعِیدِ» و بیم دادن در آن از گونه گونه گردانیدیم «لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ» تا مگر بترسند، «أَوْ یُحْدِثُ لَهُمْ ذِکْراً» (۱۱۳) یا قرآن ایشان را بیداری و یاد کردنی و پند پذیرفتنی نو پدید آرد.

« Фтъолии аллоҳи алмалик алҳақ » покаст ва беайбу бартари он худои подшоҳи баростӣ «у лои тъҷли болқрон » мштоби бақарон « ман қабл أни иқзии إлики ваҳйа » пеш аз он ки бтў гзордаҳ ояд пайғоми бон , « ва қул раби заданеи уламо » ( 114 ) ва бигӯӣ худованди ман марои ҳифзи афзой .

«فَتَعالَی اللَّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ» پاکست و بی عیب و برتر آن خدای پادشاه براستی «وَ لا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ» مشتاب بقران «مِنْ قَبْلِ أَنْ یُقْضی‌ إِلَیْکَ وَحْیُهُ» پیش از آن که بتو گزارده آید پیغام بان، «وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِی عِلْماً» (۱۱۴) و بگوی خداوند من مرا حفظ افزای.

«у лақади ъҳднои إлии одами ман қабл » паймон кардем бодм аз пеш , « фансӣ » паймони бгзошт « ва лам наҷад ?лаи ъзмо » ( 115 ) вайро дар дил кардан маъсият наёфтем .

«وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلی‌ آدَمَ مِنْ قَبْلُ» پیمان کردیم بآدم از پیش، «فَنَسِیَ» پیمان بگذاشت «وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً» (۱۱۵) وی را در دل کردن معصیت نیافتیم.

«у إзи қлнои ллмлоӣкаҳ » гуфтеми Фриштгонро « асҷдўои лодм » суҷуд кунед одамро « Фсҷдўои إлои إблис » суҷуд карданд магари Иблис « أбӣ » ( 116 ) сар боз зад .

«وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ» گفتیم فریشتگان را «اسْجُدُوا لِآدَمَ» سجود کنید آدم را «فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِیسَ» سجود کردند مگر ابلیس «أَبی‌» (۱۱۶) سر باز زد.

« Фқлно ё одам » пас гуфтем эй одам « إни ҳозои адуи лаку лзўҷк » ин Иблис душманаст туроу ҷуфти туро . « Флои ихрҷнкмои ман алҷнаҳ » берун накунод ҳони шуморо ҳар ду аз биҳишт . « Фтшқӣ » ( 117 ) биринҷи афтид .

«فَقُلْنا یا آدَمُ» پس گفتیم ای آدم «إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَکَ وَ لِزَوْجِکَ» این ابلیس دشمن است ترا و جفت ترا. «فَلا یُخْرِجَنَّکُما مِنَ الْجَنَّةِ» بیرون نکناد هان شما را هر دو از بهشت. «فَتَشْقی‌» (۱۱۷) برنج افتید.

« إни лаки أлои тҷўъи фӣҳо » турои дарин биҳишт онаст ки гурусна набошӣу лои търӣ ( 118 ) ва на бараҳнаи Монӣ «у أнки лои тзмؤои фӣҳо » ва ту ташна набошӣ дар он , «у лои тзҳӣ » ( 119 ) ва на дар офтоб бошӣ

«إِنَّ لَکَ أَلَّا تَجُوعَ فِیها» ترا درین بهشت آنست که گرسنه نباشی وَ لا تَعْری‌ (۱۱۸) و نه برهنه مانی‌ «وَ أَنَّکَ لا تَظْمَؤُا فِیها» و تو تشنه نباشی در آن، «وَ لا تَضْحی‌» (۱۱۹) و نه در آفتاب باشی‌

« Фўсўси إлиаҳи алшитон » Фродл вай дошт шайтон « қол ё одам » гуфт эй одам « ҳилли أдлки алии шаҷараи алхлд » турои нишонеи даҳум бар дарахтӣ ки бори он хурии ӣнҷои ҷовиди Монӣ ? «у малики лои иблӣ » ( 120 ) ва бар подшоҳӣ ки табоҳ нагардад .

«فَوَسْوَسَ إِلَیْهِ الشَّیْطانُ» فرادل وی داشت شیطان «قالَ یا آدَمُ» گفت ای آدم «هَلْ أَدُلُّکَ عَلی‌ شَجَرَةِ الْخُلْدِ» ترا نشانی دهم بر درختی که بار آن خوری اینجا جاوید مانی؟ «وَ مُلْکٍ لا یَبْلی‌» (۱۲۰) و بر پادشاهی که تباه نگردد.

« Фأклои минҳо » бихӯранд аз он , « Фбдти лҳмои сўотҳмо » пайдо шуд .

«فَأَکَلا مِنْها» بخورند از آن، «فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما» پیدا شد.

Эшонро ва падед омад уратҳои эшон «у тФқои ихсФони ъалиҳумо » дар истоданд ва бар ҳам мениҳоданд бар урати хеш , « ман варақи алҷнаҳ » азин бркҳои дарахти биҳишт , «у ъсии одами раба » осӣ шуд одам дар худои хеш , « Фғўӣ » ( 121 ) ва аз роҳи биФтод .

ایشان را و پدید آمد عورتهای ایشان «وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما» در ایستادند و بر هم می نهادند بر عورت خویش، «مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ» ازین برکهای درخت بهشت، «وَ عَصی‌ آدَمُ رَبَّهُ» عاصی شد آدم در خدای خویش، «فَغَوی‌» (۱۲۱) و از راه بیفتاد.

« сами аҷтбоаҳи раба » пас он аллоҳ таъолӣ багазед ӯро , « Фтоби алайҳу ҳудо » ( 122 ) тавба дод ӯро ва роҳ намӯд

«ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ» پس آن اللَّه تعالی بگزید او را، «فَتابَ عَلَیْهِ وَ هَدی‌» (۱۲۲) توبه داد او را و راه نمود

« қоли аҳбтои минҳои ҷмиъо » гуфт фурӯравӣад аз осмони ҳамагон , « бъзкми лбъзи аду » одаму ҳаввои Иблисро душман ,у Иблиси эшонро душман , « Фإмои иأтинкми манӣ ҳудо » агар бшмо ояд аз ман пайғомии броҳнмўнӣ , « Фмни атбъи ҳдоӣ » ҳар ки паии баради броҳнмўнии ман , « Флои излу лои ишқӣ » ( 123 ) на гумроҳ гардад на бадбахт .

«قالَ اهْبِطا مِنْها جَمِیعاً» گفت فروروید از آسمان همگان، «بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ» آدم و حوا ابلیس را دشمن، و ابلیس ایشان را دشمن، «فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ مِنِّی هُدیً» اگر بشما آید از من پیغامی براهنمونی، «فَمَنِ اتَّبَعَ هُدایَ» هر که پی برد براهنمونی من، «فَلا یَضِلُّ وَ لا یَشْقی‌» (۱۲۳) نه گمراه گردد نه بدبخت.