Қавлаи таъолӣ : «у Довӯду сулаймон » ва ёд кун Довӯду сулаймонро , « إзи иҳкмони фии алҳрс » ки доварӣ мебуриданд дар он киштзор , « إзи нФшти фӣа » ки чаро кард дар он бшб . « ғнми алқўм » гилаи гӯсфанди қавмии дигар , «у кнои лҳкмҳми шоҳидин » ( 78 ) ва мо доварӣ баридан эшонро онҷо будем богоҳӣу дониш .

قوله تعالی: «وَ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ» و یاد کن داود و سلیمان را، «إِذْ یَحْکُمانِ فِی الْحَرْثِ» که داوری می‌بریدند در آن کشتزار، «إِذْ نَفَشَتْ فِیهِ» که چرا کرد در آن بشب. «غَنَمُ الْقَوْمِ» گله گوسفند قومی دیگر، «وَ کُنَّا لِحُکْمِهِمْ شاهِدِینَ» (۷۸) و ما داوری بریدن ایشان را آنجا بودیم بآگاهی و دانش.

« ФФҳмноҳои сулаймон » дарёфт доварии сулаймонро додем , « ва куллан отинои ҳукамоу уламо » ва ҳар дуро ҳикмату илми додем , «у схрнои маъаи Довӯди алҷбол » ва нарм кардем ва фармон бурдор кӯҳҳоро бо Довӯд , « исбҳну алтир » то кӯҳ ва мурғ меситуданд бо Довӯд ки маро мешавад , «у кнои фоилин » ( 79 ) ва кардем аз некӯкорӣ ончӣ кардему тавоноён будем бар кард ончӣ кардем .

«فَفَهَّمْناها سُلَیْمانَ» دریافت داوری سلیمان را دادیم، «وَ کُلًّا آتَیْنا حُکْماً وَ عِلْماً» و هر دو را حکمت و علم دادیم، «وَ سَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ» و نرم کردیم و فرمان بردار کوه‌ها را با داود، «یُسَبِّحْنَ وَ الطَّیْرَ» تا کوه و مرغ می‌ستودند با داود که مرا میشود، «وَ کُنَّا فاعِلِینَ» (۷۹) و کردیم از نیکوکاری آنچه کردیم و توانایان بودیم بر کرد آنچه کردیم.

«у ълмноаҳи сунъаи лбўси лакам » ва дар омухтем Довӯдро зира кардан аз баҳри шумо , « лтҳснкми ман бأскм » то нигаҳ дорем шуморо бон аз газанди сахти шумо , « Фҳли أнтми шокрўн » ( 80 ) марои сипос дор ҳастед ?

«وَ عَلَّمْناهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَکُمْ» و در آموختیم داود را زره کردن از بهر شما، «لِتُحْصِنَکُمْ مِنْ بَأْسِکُمْ» تا نگه داریم شما را بآن از گزند سخت شما، «فَهَلْ أَنْتُمْ شاکِرُونَ» (۸۰) مرا سپاس دار هستید؟

«у лслимони алриҳи ъосФаҳ » ва нарм кардему фармонбардори сулаймонро боди ъосФаҳ , « тҷрии бأмраҳ » мерафт ва май баради бФрмон ӯ , « إлии алأрзи алтии боркнои фӣҳо » базмин муқаддасае ки мо баракат кардем дар он , «у кнои бакули шайъи ءи оламин » ( 81 ) ва мо баҳамаи чизи доноӣим ҳамеша .

«وَ لِسُلَیْمانَ الرِّیحَ عاصِفَةً» و نرم کردیم و فرمانبردار سلیمان را باد عاصفه، «تَجْرِی بِأَمْرِهِ» می‌رفت و می‌برد بفرمان او، «إِلی‌ الْأَرْضِ الَّتِی بارَکْنا فِیها» بزمین مقدسه‌ای که ما برکت کردیم در آن، «وَ کُنَّا بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ عالِمِینَ» (۸۱) و ما بهمه چیز دانائیم همیشه.

« ва ман алшётини ман иғўсўни ?ла » ва аз девон ӯро ғаввосони додем «у иъмлўн амалан дуни злк »у ҷуз аз он ҳар кор ки мехост мекарданд . «у кнои ?лаами ҳофизин » ( 82 ) ва мекушедем эшонро то ончӣ мекарданд табоҳ накарданд .

«وَ مِنَ الشَّیاطِینِ مَنْ یَغُوصُونَ لَهُ» و از دیوان او را غواصان دادیم «وَ یَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذلِکَ» و جز از آن هر کار که میخواست میکردند. «وَ کُنَّا لَهُمْ حافِظِینَ» (۸۲) و می‌کوشیدیم ایشان را تا آنچه میکردند تباه نکردند.

«у أиўби إзи нодаии раба » ва ёд кун Айюбро ки овоз дод худованди хешро , « أнии мусинии алзр » ки газанд расед бмн . «у أнти أрҳми алроҳмин » ( 83 ) ва ту бахшояндатар бхшоиндгонӣ .

«وَ أَیُّوبَ إِذْ نادی‌ رَبَّهُ» و یاد کن ایوب را که آواز داد خداوند خویش را، «أَنِّی مَسَّنِیَ الضُّرُّ» که گزند رسید بمن. «وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ» (۸۳) و تو بخشاینده‌تر بخشایندگانی.

« Фостҷбнои ?ла » посух кардем ӯро , « ФкшФнои мо ба ман зр » боз барадем он газанд ки буд бова . «у отиноаҳи أҳлаҳу мслҳми мъҳм » ва бова додем . Касон ӯ ва ҳам чандон дигар бо эшон , « раҳмаи ман ъндно » бахшоишӣ аз наздики мо , «у зикрии ллъобдин » ( 84 )у ёдгории уммати Муҳамадро .

«فَاسْتَجَبْنا لَهُ» پاسخ کردیم او را، «فَکَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ» باز بردیم آن ‌ گزند که بود باو. «وَ آتَیْناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ» و باو دادیم. کسان او و هم چندان دیگر با ایشان، «رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا» بخشایشی از نزدیک ما، «وَ ذِکْری‌ لِلْعابِدِینَ» (۸۴) و یادگاری امّت محمّد را.

«у إсмоъилу إдрису зои алкФл » ва ёд кун Исмоилроу Идрӣсроу зои алкФлро , « кули ман алсобрин » ( 85 ) ҳама аз шикебён буданд .

«وَ إِسْماعِیلَ وَ إِدْرِیسَ وَ ذَا الْکِفْلِ» و یاد کن اسماعیل را و ادریس را و ذا الکفل را، «کُلٌّ مِنَ الصَّابِرِینَ» (۸۵) همه از شکیبایان بودند.

«у أдхлноҳми фии рҳмтно » ва дар оварадем эшонро дар набуввати хеш . « إнҳми ман алсолҳин » ( 86 ) ки эшон аз некон буданд .

«وَ أَدْخَلْناهُمْ فِی رَحْمَتِنا» و در آوردیم ایشان را در نبوّت خویش. «إِنَّهُمْ مِنَ الصَّالِحِینَ» (۸۶) که ایشان از نیکان بودند.