Қавлаи таъолӣ : « إни аллазӣнаи сабқати ?лаами мнои алҳснӣ » эшон ки пешӣ кард эшонро аз мо хости некӯ , « أўлӣки анҳо мбъдўн » ( 101 ) эшон аз он оташи даври доштгоннд .

قوله تعالی: «إِنَّ الَّذِینَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنی‌» ایشان که پیشی کرد ایشان را از ما خواست نیکو، «أُولئِکَ عَنْها مُبْعَدُونَ» (۱۰۱) ایشان از آن آتش دور داشتگانند.

« лои исмъўни ҳсисҳо » овоз оташ нашунаванд фардо , « ва ҳам фии мо аштҳти أнФсҳми холдўн » ( 102 ) ва эшон дар ончии дилҳои эшон орзӯ хоҳад ҷовидонанд .

«لا یَسْمَعُونَ حَسِیسَها» آواز آتش نشنوند فردا، «وَ هُمْ فِی مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ» (۱۰۲) و ایشان در آنچه دلهای ایشان آرزو خواهد جاویدانند.

« лои иҳзнҳми алФзъи алأкбр » бими маин эшонро андўҳгн накунад , «у ттлқоҳми алмлоӣкаҳ » ва дар бар эшон меоянд Фриштгон , « ҳозои иўмкми алзии кантами тўъдўн » ( 103 ) ин он рӯзи некӯӣ шумоаст ки ваъда медоданд шуморо .

«لا یَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَکْبَرُ» بیم مهین ایشان را اندوهگن نکند، «وَ تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ» و در بر ایشان می‌آیند فریشتگان، «هذا یَوْمُکُمُ الَّذِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ» (۱۰۳) این آن روز نیکوی شما است که وعده می‌دادند شما را.

« явми нтўии алсмоء » он рӯз ки бар навардем осмонро , « ктии алсҷли ллктб » чун бар навиштани сҷли номаро , « комаи бдأнои أўли халқи нъидаҳ » чунон ки мардумро бёФридими бози дигари бораи бози офаринам , « въдои ълино » кардан ин ки мо гуфтем бар мост , « إнои кнои фоилин » ( 104 ) ки мо онро хоҳем кард .

«یَوْمَ نَطْوِی السَّماءَ» آن روز که بر نوردیم آسمان را، «کَطَیِّ السِّجِلِّ لِلْکُتُبِ» چون بر نوشتن سجل نامه را، «کَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِیدُهُ» چنان که مردم را بیافریدیم باز دیگر باره باز آفرینم، «وَعْداً عَلَیْنا» کردن این که ما گفتیم بر ماست، «إِنَّا کُنَّا فاعِلِینَ» (۱۰۴) که ما آن را خواهیم کرد.

«у лақади ктбнои фии алзбўр » нбштим дар он набишта ки нбштим , « ман баъди аззикр » пас он ёдҳо ки дар он навиштем , « أни алأрзи ирсҳо » ки ин ҷаҳон аз ҷаҳонён мирос баранд , « ибодии алсолҳўн » ( 105 ) бандагони ман он гуруҳи некон .

«وَ لَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبُورِ» نبشتیم در آن نبشته که نبشتیم، «مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ» پس آن یادها که در آن نوشتیم، «أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُها» که این جهان از جهانیان میراث برند، «عِبادِیَ الصَّالِحُونَ» (۱۰۵) بندگان من آن گروه نیکان.

« إни фии ҳозои лблоғо » дарин сухани шарафи васияту мадҳ басандааст ва огоҳӣ дод , « лқўми обидин » ( 106 ) гуруҳеро ки худои прстоннд .

«إِنَّ فِی هذا لَبَلاغاً» درین سخن شرف وصیت و مدح بسنده است و آگاهی داد، «لِقَوْمٍ عابِدِینَ» (۱۰۶) گروهی را که خدای پرستانند.

« ва мо أрслноки إлои раҳмаи ллъолмин » ( 107 )у нФрстодими турои магари бахшоишии ҷаҳонёнро .

«وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِینَ» (۱۰۷) و نفرستادیم ترا مگر بخشایشی جهانیان را.

« қул إнмои иўҳии إлӣ » гӯии бмни пайғом ва фармон медиҳанд ва огоҳӣ меафкананд , « أнмои إлҳкми إлаҳи воҳид » ки худои шумо худоӣ яктост , « Фҳли أнтми мслмўн » ( 108 ) гардан наеду бгрўид ?

«قُلْ إِنَّما یُوحی‌ إِلَیَّ» گوی بمن پیغام و فرمان میدهند و آگاهی می‌افکنند، «أَنَّما إِلهُکُمْ إِلهٌ واحِدٌ» که خدای شما خدای یکتاست، «فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ» (۱۰۸) گردن نهید و بگروید؟

« Фإни тўлўо » агар бар гирданд аз ислом , « Фқли ознткми алии сўоء » бигӯ огоҳ кардам шуморо ҳамсаниро , «у إни أдрӣ » ва ман нмидонм , « أи қариби أми баъӣд » ки сахт наздикаст ё давртар ё дайртар , « мо тўъдўн » ( 109 ) ончии шуморо ваъда медиҳанд « إнаҳи иълми алҷҳри ман алқўл » худованд медонад баланди гуфтан аз ҳар сухан , «у иълми мо тктмўн » ( 110 ) ва медонад ончӣ пинҳон медоред , «у إни أдрӣ »у гӯй ки ман надонам « лаълаи фитнаи лакам » магар ки ин озмоишӣаст шуморо , «у матоъи إлии ҳайн » ( 111 ) ва бар хўрдории андак то як чанде .

«فَإِنْ تَوَلَّوْا» اگر بر گردند از اسلام، «فَقُلْ آذَنْتُکُمْ عَلی‌ سَواءٍ» بگو آگاه کردم شما را همسانی را، «وَ إِنْ أَدْرِی» و من نمیدانم، «أَ قَرِیبٌ أَمْ بَعِیدٌ» که سخت نزدیکست یا دورتر یا دیرتر، «ما تُوعَدُونَ» (۱۰۹) آنچه شما را وعده می‌دهند «إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ» خداوند می‌داند بلند گفتن از هر سخن، «وَ یَعْلَمُ ما تَکْتُمُونَ» (۱۱۰) و می‌داند آنچه پنهان می‌دارید، «وَ إِنْ أَدْرِی» و گوی که من ندانم «لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَکُمْ» مگر که این آزمایشی است شما را، «وَ مَتاعٌ إِلی‌ حِینٍ» (۱۱۱) و بر خورداری اندک تا یک چندی.

« қоли раби аҳкми болҳқ » гӯй худовандо кори баргузори бсзо , «у рбнои арраҳмони алмстъон »у худованди мо ки рҳмнаст ёрӣ хостан азуаст , « алии мо тсФўн » ( 112 ) бар кашӣдан бори ин носазоҳо ва дурӯғҳо ки мегуед .

«قالَ رَبِّ احْکُمْ بِالْحَقِّ» گوی خداوندا کار برگزار بسزا، «وَ رَبُّنَا الرَّحْمنُ الْمُسْتَعانُ» و خداوند ما که رحمن است یاری خواستن ازوست، «عَلی‌ ما تَصِفُونَ» (۱۱۲) بر کشیدن بار این ناسزاها و دروغها که می‌گویید.