Қавла : « бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим » исми ман ?лаи алсбўти алоҳдӣу алкўни алсмдӣ , исми ман ?лаи албқоءи алозлӣу албҳоءи алأбдӣ , исми ман ?лаи алълму алҳлму алородаҳу алтўлу алъзу алсёдаҳ , исми ман ?лаи алқдрау алҳёҳу алосомӣу алсФот , исми ман ?лаи алўҷаҳи зўи алҷмолу алқдри зўи алҷлол , субҳонаи ҳўи аллоҳи алкбири алмтъол . Баноми худованди зўи алҷлол , қодир бар камол , мФзли бонўол , сонеъ беаҳтёл , қиўм бе гаштани ҳол , дар зоту сифоти мутаъол , мавсуфи бўсли ҷамол , мнъўти бнъти ҷалол , кирдигорасту бузургвор , рсндаҳи баҳри чизу донои баҳри кор , пок аз анбозаст ва бениёз аз ёр , худ беёру ҳамаи оламро ёр , онҷо ки давраст дидаи яқин пар дӯдаст ,у онҷо ки нопидост рӯй тавҳид гирд олудаст , пас онро ки бикрам наздикаст рӯзгор ӯ ҳамаи сур ва сарвараст , ва онро ки бФзл пайдост кор ӯ нури алӣ нураст .

قوله: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» اسم من له الثبوت الاحدی و الکون الصمدی، اسم من له البقاء الازلی و البهاء الأبدی، اسم من له العلم و الحلم و الارادة و الطول و العز و السیادة، اسم من له القدرة و الحیاة و الاسامی و الصفات، اسم من له الوجه ذو الجمال و القدر ذو الجلال، سبحانه هو اللَّه الکبیر المتعال. بنام خداوند ذو الجلال، قادر بر کمال، مفضل بانوال، صانع بی احتیال، قیوم بی‌گشتن حال، در ذات و صفات متعال، موصوف بوصل جمال، منعوت بنعت جلال، کردگارست و بزرگوار، رسنده بهر چیز و دانا بهر کار، پاک از انباز است و بی‌نیاز از یار، خود بی‌یار و همه عالم را یار، آنجا که دورست دیده یقین پر دودست، و آنجا که ناپیداست روی توحید گرد آلودست، پس آن را که بکرم نزدیکست روزگار او همه سور و سرور است، و آن را که بفضل پیداست کار او نور علی نور است.

эй худованди аълам ! эй мҳимни акрам , эй самади арҳм , ҳар инс ки на бо ту ҳама дар дасту ғам , суҳбат ки на дар ҷавори ту ҳама андӯҳасту мотам . Ҷузи ёди ҳадиси ту ҳама визрасту мотам , бодои рӯзӣ ки бози раҳам аз лавҳу қалам , биёбам сарфи қадами бсдқи қадам , озод шавам аз банди вуҷӯду адам , аз дил берун карда ҳасрат ва надам , дар маҷлиси инси қадаҳи шодӣ бар дасти ниҳодаи дамодам . Бдоўд ваҳй омад ки ё Довӯди зикрии ллзокрину ҷаннатии ллмтиъину кифоятии ллмтўклину зёдтии ллшокрин ,у раҳматии ллмҳснину инсии ллмштоқин ,у анои хоссаи ллмҳбин . эй Довӯди ҳам толибону қосидони ҳазрат мо мухталифаст ва мо ранҷ касе зойеъ накунем ҳар касро ончӣ сазоӣ ӯсту ҳиммат ӯ бадви диҳем , ано ъанд занни абдии Флизн бе мо шоء , зокиронро гуфтеми салому тҳити шуморо , мутӣъонро гуфтеми неъмати ҷинати шуморо мутаваккилонро гуфтеми каромати кифояти шуморо , шокиронро гуфтеми зиёдати неъмати шуморо , Муҳсинонро гуфтеми фазлу раҳмати шуморо , муштоқонро гуфтеми инсу селоати шуморо , муҳибонро гуфтеми шумо марои ман шуморо . Ман он худовандам ки бабанда худ бФзли худ наздикам , нохондаи буии наздикам , ноҷуста ва нодир ёфта буии наздикам , бълми наздикам ва аз ваҳмҳо давр , баҳраи муҳибони худаму баҳраи расони ман давр , ёд ман айшасту меҳри ман сур , шинохти ман маликаст ва ёфт ман сарвар , суҳбати ман рӯҳасту қурби ман нур .

ای خداوند اعلم! ای مهیمن اکرم، ای صمد ارحم، هر انس که نه با تو همه در دست و غم، صحبت که نه در جوار تو همه اندوهست و ماتم. جز یاد حدیث تو همه وزر است و ماتم، بادا روزی که باز رهم از لوح و قلم، بیابم صرف قدم بصدق قدم، آزاد شوم از بند وجود و عدم، از دل بیرون کرده حسرت و ندم، در مجلس انس قدح شادی بر دست نهاده دمادم. بداود وحی آمد که یا داود ذکری للذاکرین و جنتی للمطیعین و کفایتی للمتوکلین و زیادتی للشاکرین، و رحمتی للمحسنین و انسی للمشتاقین، و انا خاصة للمحبین. ای داود هم طالبان و قاصدان حضرت ما مختلفست و ما رنج کسی ضایع نکنیم هر کس را آنچه سزای اوست و همت او بدو دهیم، انا عند ظن عبدی فلیظن بی ما شاء، ذاکران را گفتیم سلام و تحیت شما را، مطیعان را گفتیم نعمت جنت شما را متوکلان را گفتیم کرامت کفایت شما را، شاکران را گفتیم زیادت نعمت شما را، محسنان را گفتیم فضل و رحمت شما را، مشتاقان را گفتیم انس و سلوت شما را، محبان را گفتیم شما مرا من شما را. من آن خداوندم که ببنده خود بفضل خود نزدیکم، ناخوانده بوی نزدیکم، ناجسته و نادر یافته بوی نزدیکم، بعلم نزدیکم و از وهمها دور، بهره محبان خودم و بهره رسان من دور، یاد من عیشست و مهر من سور، شناخت من ملک است و یافت من سرور، صحبت من روح است و قرب من نور.

Қавла : « ақтрби ллноси ҳсобҳм » қоли яҳёи бен маоз : ҳони лаки ани тҳосби нФски Фқди мзии аксари ъмрку тнзҷри ани алғФлаҳ , Фқди навадяту дъити илои алонтбоаҳи ндоءи лами ибқи лоҳди маъааи узр . Ва ҳўи қавла : « ақтрби ллноси ҳсобҳм » фараҳами аллоҳи ъбдои ҳосб нафса қабл ани иҳосб ,у вазни аъмола қабл ани тўзну антбаҳи ман ғифлата қабл ани интбаҳ .

قوله: «اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ» قال یحیی بن معاذ: حان لک ان تحاسب نفسک فقد مضی اکثر عمرک و تنزجر عن الغفلة، فقد نودیت و دعیت الی الانتباه نداء لم یبق لاحد معه عذر. و هو قوله: «اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ» فرحم اللَّه عبدا حاسب نفسه قبل ان یحاسب، و وزن اعماله قبل ان توزن و انتبه من غفلته قبل ان ینتبه.

Аўлӣки ҳам алأброр . Наздик омад вақти ҳисоби бандагон ,у бандагон дар хоб ғифлатанд инак растохез бо ҳайбат рӯй ниҳоди боФридгон ва эшон масти шаҳват , на дидаи он ки сӯрати рӯзгори хеш ба бенанд , на ҳиммати он ки рӯзии шумор худ баргиранд , никмрдону ҷавонмардон бҳқиқт эшонанд ки аз арзи гоҳу хатаргоҳ қиёмат битарсанд , ва аз бими ҳисоби фардои имрӯзи ҳаракоту саканот худ бишуморанд , либоси муроқибат дар пӯшанду гӯши боқўолу аъмолу аҳвол худ доранду соҳати синаи худро аз лавси ғифлат мутаҳҳар доранд , чун майдонанд ки аллоҳи таъолӣ мҳсӣ анфосаст ,у олами бҳўосст ва онро рӯзи шумор боз хостаст , бе иҷозати шариъати як дам назананд . Ва бе изни ҳақиқати як қадам наниҳанд ,у фақру Фоқт ихтиёр карданд , ва ин калимотро мтолът карданд , ки тӯбои ллФқири фии алднёу алохраҳ , аммо фии алднёи Флои мؤнаҳи алайҳу лои хароҷ , ва аммо фии алохраҳи Флои итоби маъаау лои ҳисоб . намегуяд хушо ъишо ки айши дрўишонсти ҳам дар дунё ва ҳам дар охират , дар дунёи шуғли талаби хароҷу мؤнт на , ва дар уқбои андӯҳи ҳисобу бози хост на , ва азин аҷибтар ва бузургвортар ки эшонро лиззат аътзораст аз ҳазрати зии алҷлол , чунон ки дар хабар меояд : иؤтии болрҷли явми алқёмаҳи Фиқўли аллоҳи ъзу ҷли ?лаи абдии лами азуи ънки алднёи лҳўонки зўитҳои ънки лслоҳку салоҳи динк , « ва ҳам фии ғФлаҳи мързўн » алғФлаҳи алии қисмин : ғофили ани ҳисобаи лостғроқаҳи фии дунёау ҳавоа . Ва ғофили ани ҳисобаи лостҳлокаҳи фии мавлоаи ФолғФлаҳи алаввалии самаи алҳҷр ,у алғФлаҳи ассонӣаи сафаи алўсл , Фолоўлўни лои истФиқўни ман ғФлтҳми алои фии аскари аламутӣу ҳؤлоءи лои ирҷъўни ман ғибтҳми абади алобд , лФноӣҳми фии вуҷӯд алҳақ ҷлу ъло . Ғофилон дуанд : яке дар кори дунёу ҳавои нафаси мустағриқ , аз шуғли дунё бо кори дайни напардохта ва дар ғарқоб шаҳват бимонада , иълмўн зоҳиран ман алҳёҳи алднё ва ҳам ани алохраҳи ҳам ғоФлўн . Дигар мардӣаст дар мшоҳдти ҷалолу ҷамоли ҳақи чунон мустаҳлак шуда ки аз вуҷӯди худ бехабар гашта ҳақ ӯро аз буд худ безор карда нФоиаҳи ҳдси биндохтаҳу сифат қадам бардошта , иҳўли байни алмрءу қалба . Ин ҳолати Мустафо ( с )аст шаби қурбу каромат ки ӯро бар гулшани баланд хиром доданд чун бмнзли қоб қавсин раседу кибриёу азимат ?алаят дид гуфт : лои аҳсии сноءи алейк .

اولئک هم الأبرار. نزدیک آمد وقت حساب بندگان، و بندگان در خواب غفلتند اینک رستاخیز با هیبت روی نهاد بآفریدگان و ایشان مست شهوت، نه دیده آن که صورت روزگار خویش به بینند، نه همت آن که روزی شمار خود برگیرند، نیکمردان و جوانمردان بحقیقت ایشانند که از عرض گاه و خطرگاه قیامت بترسند، و از بیم حساب فردا امروز حرکات و سکنات خود بشمارند، لباس مراقبت در پوشند و گوش باقوال و اعمال و احوال خود دارند و ساحت سینه خود را از لوث غفلت مطهر دارند، چون میدانند که اللَّه تعالی محصی انفاسست، و عالم بحواسست و آن را روز شمار باز خواستست، بی‌اجازت شریعت یک دم نزنند. و بی‌اذن حقیقت یک قدم ننهند، و فقر و فاقت اختیار کردند، و این کلمات را مطالعت کردند، که طوبی للفقیر فی الدنیا و الآخرة، اما فی الدنیا فلا مؤنة علیه و لا خراج، و اما فی الآخرة فلا عتاب معه و لا حساب. می‌گوید خوشا عیشا که عیش درویشانست هم در دنیا و هم در آخرت، در دنیا شغل طلب خراج و مؤنت نه، و در عقبی اندوه حساب و باز خواست نه، و ازین عجیبتر و بزرگوارتر که ایشان را لذت اعتذار است از حضرت ذی الجلال، چنان که در خبر می‌آید: یؤتی بالرجل یوم القیامة فیقول اللَّه عز و جل له عبدی لم ازو عنک الدنیا لهوانک زویتها عنک لصلاحک و صلاح دینک، «وَ هُمْ فِی غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ» الغفلة علی قسمین: غافل عن حسابه لاستغراقه فی دنیاه و هواه. و غافل عن حسابه لاستهلاکه فی مولاه فالغفلة الاولی سمة الهجر، و الغفلة الثانیة صفة الوصل، فالاولون لا یستفیقون من غفلتهم الا فی عسکر الموتی و هؤلاء لا یرجعون من غیبتهم ابد الابد، لفنائهم فی وجود الحق جل و علا. غافلان دواند: یکی در کار دنیا و هوای نفس مستغرق، از شغل دنیا با کار دین نپرداخته و در غرقاب شهوت بمانده، یَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ. دیگر مردیست در مشاهدت جلال و جمال حق چنان مستهلک شده که از وجود خود بی‌خبر گشته حق او را از بود خود بیزار کرده نفایه حدث بینداخته و صفت قدم برداشته، یحول بین المرء و قلبه. این حالت مصطفی (ص) است شب قرب و کرامت که او را بر گلشن بلند خرام دادند چون بمنزل قاب قوسین رسید و کبریا و عظمت آلهیت دید گفت: لا احصی ثناء علیک.

Ин аҷаби нигари ҳамаи сноءи аллоҳи таъолӣ аз вай меомӯзанд ва ӯ бъҷзи худ аз сноءи вай мақар омад , ин чигуна бошад чнонстӣ ки Сайид гуфтӣ мо чун бо халқ бошем илми эшон дар ҷанби илми мо ҷаҳли намояд , эшонро шарт хомӯшӣ бошаду марои шарти гуфтан , боз чун бҳзрти иззати зў алҷлол расем , илми моу илми оламён дар ҷанби илми қадими ҳақи ҷаҳли намояд , онҷои маро хомӯшӣ сазаду иқрори бъҷз додан . Фармон омад ки эй Муҳамади лои аҳсии иқрор бъҷзаст чунон ки аъўзи бки мнк : лои аҳсии сноءи алейк : ҳануз дар банди сифоти хеши мондае ва то аз назари сифоти хеши поки брнхизии моро наёбӣ . Он гуҳ Сайид гуфт : анати комаи аснити алии нФск .

این عجب نگر همه ثناء اللَّه تعالی از وی می‌آموزند و او بعجز خود از ثناء وی مقر آمد، این چگونه باشد چنانستی که سید گفتی ما چون با خلق باشیم علم ایشان در جنب علم ما جهل نماید، ایشان را شرط خاموشی باشد و مرا شرط گفتن، باز چون بحضرت عزت ذو الجلال رسیم، علم ما و علم عالمیان در جنب علم قدیم حق جهل نماید، آنجا مرا خاموشی سزد و اقرار بعجز دادن. فرمان آمد که ای محمد لا احصی اقرار بعجز است چنان که اعوذ بک منک: لا احصی ثناء علیک: هنوز در بند صفات خویش مانده‌ای و تا از نظر صفات خویش پاک برنخیزی ما را نیابی. آن گه سید گفت: انت کما اثنیت علی نفسک.

Ту чунонӣ ки худ худро стоиӣ , мари турои васф кардан ҳам ту туоне , онӣ ки худ гуфтӣ ва чунон ки худ гуфтӣ . Ании ло аҳсӣ таҷредаст , анати комаи аснити алии нФск , тФридаст . Ва то банда аз ғайри ҳақ муҷаррад нагардад ҳақро фард нагардад .

تو چنانی که خود خود را ستایی، مر ترا وصف کردن هم تو توانی، آنی که خود گفتی و چنان که خود گفتی. انی لا احصی تجریدست، انت کما اثنیت علی نفسک، تفرید است. و تا بنده از غیر حق مجرد نگردد حق را فرد نگردد.

« қоли рабии иълми алқўли фии алсмоءу алأрз » , дар ҳафт осмон ва ҳафт замин худост хонандагонро посухкунанда ва овозҳоро ниўшндаҳу бшнўоиии худ брозҳои рсндаҳ ,у хоҳандагонро бахшанда яке неъмати дунёи хости яке неъмати дайн , дунёи чаҳор чизаст : сиҳҳату офият ,у амну фароғат , неъмати дайни ҳам чаҳор чизаст : дар тани тоъат , бар забони шаҳодат , дар дили маърифат , дар сари муҳаббат , раби алъзаҳи бФзлу карами хеши ин неъматҳо аз ту дареғ надошт , ту низ бтмъи зиёдати шукр аз ваии дареғи мадор , ки мегуяд ҷли ҷалола « лӣни шкртми лأзиднкм » .

«قالَ رَبِّی یَعْلَمُ الْقَوْلَ فِی السَّماءِ وَ الْأَرْضِ»، در هفت آسمان و هفت زمین خداست خوانندگان را پاسخ کننده و آوازها را نیوشنده و بشنوایی خود برازها رسنده، و خواهندگان را بخشنده یکی نعمت دنیا خواست یکی نعمت دین، دنیا چهار چیز است: صحت و عافیت، و امن و فراغت، نعمت دین هم چهار چیزست: در تن طاعت، بر زبان شهادت، در دل معرفت، در سر محبت، رب العزة بفضل و کرم خویش این نعمتها از تو دریغ نداشت، تو نیز بطمع زیادت شکر از وی دریغ مدار، که میگوید جل جلاله «لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ».

« Фсӣлўои أҳли аззикри إни кантами лои тълмўн » ишоратаст бълми шариъат ки одамиёни бони макрманду доноён дар ду гетии азиз , аз ҳақ шунида дар танзил , ваз Мустафо шунида дар балоғ . Ва зостодон омӯхта бтлқин ,у гузашт аз илми шариъат илм ҳақиқатаст ки : «у ълмноаҳи ман лднои уламо » . Илми шариъат омухтанӣаст . Илм ҳақиқат ёфтанӣ , илми шариъати бтлқинст , илми ҳақиқат аз нур яқинаст , ин илми ҳақиқат офтобӣаст ки марди бнўри иззат аз офоқ дил бинад ,у зоти набуввату сифот рисолат бишносад , чун ин шинохт падед омад ҷалоли набуввати домани зроъаҳи вай дар гӯшаи пардаи худ бандад ки « алълмоءи хлФоءи алонбёء » ва гуфтаанд аҳли аззикр аҳл қуръонанд , эшон ки дар маъонӣу мабоонии қуръон назар карданд ,у блтоиФу ҳақоиқи он роҳи бурданду боҳуккому мавоъизу зўоҷри он кор карданд , то раби алъзаҳи дилҳои эшон бнўри ҳикмат равшан гардониду чароғи маърифат дар ботини эшон биФрўхту мؤмнонрои бчроғи илми эшон роҳи дайн ҳақ намӯд , то эъломи қудрату шавоҳиди иззату длоӣли ҳикмат бар эшон кашфи гашт ,у бойени ташрифу эъзози ҳақи расиданд ки раб алъзаҳ гуфт : « лақади أнзлнои إликми ктобои фӣаи зкркм » ин ояти аҳли қуръонро ташрифӣаст бузургвору таҳниятии меҳрбору бъзти азиз ки хоки ҷаҳони ғуломи иқдом аҳл қуръонаст , арсаи қиёмату съиди сиёсат дар орзӯӣ рӯй аҳл қуръонаст , ақдоҳи шароби кавсари муштоқи лабон аҳл қуръонаст , дараҷоти ҷиноти мأўӣу ҳури айну ашҷору анҳори слсбилу занҷабил , дар банди интизор аҳл қуръонаст , ва азин ҳамаи азизтар ва бузургвортар зоти самадӣу сифоти сармадӣ дар иштиёқи дидор аҳл қуръонаст , худ мегуяд ҷли ҷалола :

«فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ» اشارتست بعلم شریعت که آدمیان بآن مکرمند و دانایان در دو گیتی عزیز، از حق شنیده در تنزیل، وز مصطفی شنیده در بلاغ. و زاستادان آموخته بتلقین، و گذشت از علم شریعت علم حقیقتست که: «وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً». علم شریعت آموختنی است. علم حقیقت یافتنی، علم شریعت بتلقینست، علم حقیقت از نور یقینست، این علم حقیقت آفتابی است که مرد بنور عزت از آفاق دل بیند، و ذات نبوت و صفات رسالت بشناسد، چون این شناخت پدید آمد جلال نبوت دامن ذرّاعه وی در گوشه پرده خود بندد که «العلماء خلفاء الانبیاء» و گفته‌اند اهل الذکر اهل قرآنند، ایشان که در معانی و مبانی قرآن نظر کردند، و بلطایف و حقایق آن راه بردند و باحکام و مواعظ و زواجر آن کار کردند، تا رب العزة دلهای ایشان بنور حکمت روشن گردانید و چراغ معرفت در باطن ایشان بیفروخت و مؤمنانرا بچراغ علم ایشان راه دین حق نمود، تا اعلام قدرت و شواهد عزت و دلائل حکمت بر ایشان کشف گشت، و باین تشریف و اعزاز حق رسیدند که رب العزة گفت: «لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَیْکُمْ کِتاباً فِیهِ ذِکْرُکُمْ» این آیت اهل قرآن را تشریفی است بزرگوار و تهنیتی مهربار و بعزت عزیز که خاک جهان غلام اقدام اهل قرآنست، عرصه قیامت و صعید سیاست در آرزوی روی اهل قرآنست، اقداح شراب کوثر مشتاق لبان اهل قرآنست، درجات جنات مأوی و حور عین و اشجار و انهار سلسبیل و زنجبیل، در بند انتظار اهل قرآنست، و ازین همه عزیزتر و بزرگوارتر ذات صمدی و صفات سرمدی در اشتیاق دیدار اهل قرآنست، خود می‌گوید جل جلاله:

« ва кам қсмнои ман қарияи канти золима » натиҷаи зулм харобӣ ватанаст , Мустафо ( с ) гуфт : « луи кони алзлми битои фии алҷнаҳи лслти аллоҳи алайҳи алхроб »

«وَ کَمْ قَصَمْنا مِنْ قَرْیَةٍ کانَتْ ظالِمَةً» نتیجه ظلم خرابی وطنست، مصطفی (ص) گفت: «لو کان الظلم بیتا فی الجنّة لسلط اللَّه علیه الخراب»

Ва зулм саъб онаст ки банда бар хештан кунад ки биҷои тоъати маъсият наад то раби алъзаҳи ботини вай хароб кунад , биҷои тавфиқ хизлон нишинад , шавоҳиди маърифат рахт бардорад васвоси шайтони биҷои ваии рахти фурӯ наад , инаст ки раб алъзаҳ гуфт : «у أншأнои баъдҳо қўмои охирин » ва гуфтаанд дарин ояти маҳв ва исботаст , маҳв онаст ки гуфт : « ва кам қсмнои ман қарияи канти золима » исбот онаст ки гуфт : «у أншأнои баъдҳо қўмои охирин » қавмии ҷаҳони доронро зин ҷаҳон мебаранд он маҳваст , дигаронро биҷой эшон менишонанд , он исботаст . Ва злки маънии қавла : « имҳўои аллоҳи мо ишоءу исбт » фии қавли баъзи алмФсрин ,у қили имҳўи мо ишоءи ман алботл ,у исбти мо ишоءи ман алҳақ . Кқўлаҳ : « бали нқзФи болҳқи алии алботли Фидмғаҳ » Эй надахл наҳор алтҳқиқи алии лиёлии алоўҳом , Фитқшъи саҳоби алғибаҳу инҷлии сбоби алإбҳому тбрзи шамси алиқини ани хФоءи алзнўн .

و ظلم صعب آنست که بنده بر خویشتن کند که بجای طاعت معصیت نهد تا رب العزة باطن وی خراب کند، بجای توفیق خذلان نشیند، شواهد معرفت رخت بردارد وسواس شیطان بجای وی رخت فرو نهد، اینست که رب العزة گفت: «وَ أَنْشَأْنا بَعْدَها قَوْماً آخَرِینَ» و گفته‌اند درین آیت محو و اثباتست، محو آنست که گفت: «وَ کَمْ قَصَمْنا مِنْ قَرْیَةٍ کانَتْ ظالِمَةً» اثبات آنست که گفت: «وَ أَنْشَأْنا بَعْدَها قَوْماً آخَرِینَ» قومی جهان داران را زین جهان می‌برند آن محو است، دیگران را بجای ایشان می‌نشانند، آن اثباتست. و ذلک معنی قوله: «یَمْحُوا اللَّهُ ما یَشاءُ وَ یُثْبِتُ» فی قول بعض المفسرین، و قیل یمحو ما یشاء من الباطل، و یثبت ما یشاء من الحق. کقوله: «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی الْباطِلِ فَیَدْمَغُهُ» ای ندخل نهار التحقیق علی لیالی الاوهام، فیتقشع سحاب الغیبة و ینجلی صباب الإبهام و تبرز شمس الیقین عن خفاء الظنون.

Пери тариқати бойени маънӣ ишорат карда гуфта бар хабар ҳаме рафтам ҷӯёни яқин , тарс , мояу умеди қарин , мақсӯд аз ман ниҳон ва ман кӯшндаи дайн , ногоҳ барқ таҷаллӣ тофт аз камӣн , аз занни чунон рӯзи бенанд ва аз дӯсти чунин .

پیر طریقت باین معنی اشارت کرده گفته بر خبر همی رفتم جویان یقین، ترس، مایه و امید قرین، مقصود از من نهان و من کوشنده دین، ناگاه برق تجلی تافت از کمین، از ظن چنان روز بینند و از دوست چنین.