Қавлаи таъолӣ : « ва мо ҷълнои лбшри ман қблки алхлд » ҳеҷ мардумро пеш аз ту пояндагӣ ва ҷовидӣ надодем эдар . « أи Фإни мати фаҳми алхолдўн » ( 34 ) ки ту бимирии эшон ҷовид монанди .

قوله تعالی: «وَ ما جَعَلْنا لِبَشَرٍ مِنْ قَبْلِکَ الْخُلْدَ» هیچ مردم را پیش از تو پایندگی و جاویدی ندادیم ایدر. «أَ فَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخالِدُونَ» (۳۴) که تو بمیری ایشان جاوید مانند.

« кули нафаси зоиқаи аламут » ҳар касе чшндаҳ маргаст ва ҳар танӣ , «у нблўкм » май озмоӣими шуморо , « болшру алхири фитна » ббди ин ҷаҳону неки ин ҷаҳони брсиднро аз шумо , «у إлинои трҷъўн » ( 35 ) ва пас шуморо бо мо оранд .

«کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ» هر کسی چشنده مرگست و هر تنی، «وَ نَبْلُوکُمْ» می‌آزمائیم شما را، «بِالشَّرِّ وَ الْخَیْرِ فِتْنَةً» ببد این جهان و نیک این جهان برسیدن را از شما، «وَ إِلَیْنا تُرْجَعُونَ» (۳۵) و پس شما را با ما آرند.

«у إзои роки аллазӣнаи кФрўо » он гуҳ ки кофарони турои бенанд , « إни итхзўнки إлои ҳзўо » турои ҷузи бофусӯс фаро намедоранд , « أи ҳозои алзии изкри олҳткм » мегӯйанд инаст ки худоёни шуморо бзбон май орад , « ва ҳам бзкри арраҳмони ҳам коФрўн » ( 36 ) ва эшон баноми рҳмну сухан ӯ кофаранд .

«وَ إِذا رَآکَ الَّذِینَ کَفَرُوا» آن گه که کافران ترا بینند، «إِنْ یَتَّخِذُونَکَ إِلَّا هُزُواً» ترا جز بافسوس فرا نمی‌دارند، «أَ هذَا الَّذِی یَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ» می‌گویند اینست که خدایان شما را بزبان می‌آرد، «وَ هُمْ بِذِکْرِ الرَّحْمنِ هُمْ کافِرُونَ» (۳۶) و ایشان بنام رحمن و سخن او کافرند.

« халқи алإнсони ман аҷҷал » мардумро аз шитоб офариданд , « сأрикми оётӣ » бо шумо нмоӣими бози намӯдании нишонҳои хеш , « Флои тстъҷлўн » ( 37 ) мштобониди маро .

«خُلِقَ الْإِنْسانُ مِنْ عَجَلٍ» مردم را از شتاب آفریدند، «سَأُرِیکُمْ آیاتِی» با شما نمائیم باز نمودنی نشانهای خویش، «فَلا تَسْتَعْجِلُونِ» (۳۷) مشتابانید مرا.

«у иқўлўни маттии ҳозои алўъди إни кантами содиқин » ( 38 ) ва мегӯйанд ки бӯдан ин ваъда кӣ , агар рост гӯйанд ?

«وَ یَقُولُونَ مَتی‌ هذَا الْوَعْدُ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ» (۳۸) و می‌گویند که بودن این وعده کی، اگر راست گویند؟

« луи иълми аллазӣнаи кФрўо » агар май донстндии кофарони ҳоли хеш , « ҳайни лои икФўни ани вҷўҳҳми алнор » дар он ҳангом ки боз наметавонанд барад аз рӯйҳои хеши оташ , «у лои ани зҳўрҳм » ва на аз пас пуштҳои хеш . «у лои ҳам инсрўн » ( 39 ) ва на эшонро ёрӣ диҳанд ва фарёд расанд .

«لَوْ یَعْلَمُ الَّذِینَ کَفَرُوا» اگر می‌دانستندی کافران حال خویش، «حِینَ لا یَکُفُّونَ عَنْ وُجُوهِهِمُ النَّارَ» در آن هنگام که باز نمی‌توانند برد از رویهای خویش آتش، «وَ لا عَنْ ظُهُورِهِمْ» و نه از پس پشتهای خویش. «وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ» (۳۹) و نه ایشان را یاری دهند و فریاد رسند.

« бали тأтиҳми бғтаҳ » балки оташ боишон ояд ногоҳ , « Фтбҳтҳм » то дар он дармонанд , « Флои исттиъўни радҳо » на бози пас барад он тавонанд , «у лои ҳам инзрўн » ( 40 ) ва на дар эшону зорӣ эшон нигаранд .

«بَلْ تَأْتِیهِمْ بَغْتَةً» بلکه آتش بایشان آید ناگاه، «فَتَبْهَتُهُمْ» تا در آن درمانند، «فَلا یَسْتَطِیعُونَ رَدَّها» نه باز پس برد آن توانند، «وَ لا هُمْ یُنْظَرُونَ» (۴۰) و نه در ایشان و زاری ایشان نگرند.

«у лақади астҳзии брсли ман қблк » афсӯс карданд брсўлонии пеш аз ту , « Фҳоқи болзин схрўо манеҳам » фаро сар нишаст эшонро ки он афсӯс карданд аз он афсӯскунандагон , « мо конўо ба истҳзؤн » ( 41 ) саранҷоми он афсӯс ки мекарданду подоши он .

«وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ» افسوس کردند برسولانی پیش از تو، «فَحاقَ بِالَّذِینَ سَخِرُوا مِنْهُمْ» فرا سر نشست ایشان را که آن افسوس کردند از آن افسوس کنندگان، «ما کانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ» (۴۱) سرانجام آن افسوس که می‌کردند و پاداش آن.

« қул ман иклؤкми боллилу алнҳор » бигӯӣ он кист ки шуморо нигоҳ медорад бшбу рӯз , « ман арраҳмон » аз рҳмну азоб ӯ , « бали ҳам ани зикри рбҳми мързўн » ( 42 ) балки эшон рӯй гардонидаанд аз сухани худованди хеш .

«قُلْ مَنْ یَکْلَؤُکُمْ بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ» بگوی آن کیست که شما را نگاه می‌دارد بشب و روز، «مِنَ الرَّحْمنِ» از رحمن و عذاب او، «بَلْ هُمْ عَنْ ذِکْرِ رَبِّهِمْ مُعْرِضُونَ» (۴۲) بلکه ایشان روی گردانیده‌اند از سخن خداوند خویش.

« أми ?лаами ?алааи тмнъҳми ман дўнно » ё эшонро хдоёнст ки эшонро нигоҳ дорад ҷуз аз мо ? « лои исттиъўни насри أнФсҳм » он худоёни худ хешро бакори нёинд .

«أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنا» یا ایشان را خدایانست که ایشان را نگاه دارد جز از ما؟ «لا یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ» آن خدایان خود خویش را بکار نیایند.

«у лои ҳам мнои исҳбўн » ( 43 ) ва на аз мо боишон суҳбат ва нигоҳ дошту ёрӣ .

«وَ لا هُمْ مِنَّا یُصْحَبُونَ» (۴۳) و نه از ما بایشان صحبت و نگاه داشت و یاری.

« бали мтънои ҳؤлоءу обоءҳм » на ҷузи онкии мо эшонро дарин ҷаҳон бар хурдор кардем ,у падарони эшонро як чанд , « ҳатто толи алайҳими улумр » то бӯдан дарин ҷаҳон ва роишон дарози гашт , « أи Флои ирўни أнои нأтии алأрз » намебайнед ки фармони мо базмин меояд , « ннқсҳои ман أтроФҳо » кам мекунему микоҳим аз кронҳои он , « أи фаҳми алғолбўн » ( 44 ) куфраи Қурайши моро вари худ кам тавонанд оварад .

«بَلْ مَتَّعْنا هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ» نه جز آنکه ما ایشان را درین جهان بر خوردار کردیم، و پدران ایشان را یک چند، «حَتَّی طالَ عَلَیْهِمُ الْعُمُرُ» تا بودن درین جهان و رایشان دراز گشت، «أَ فَلا یَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِی الْأَرْضَ» نمی‌بینید که فرمان ما بزمین می‌آید، «نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها» کم می‌کنیم و میکاهیم از کرانهای آن، «أَ فَهُمُ الْغالِبُونَ» (۴۴) کفره قریش ما را ور خود کم توانند آورد.

« қул إнмои أнзркми болавҳӣ » бигӯӣ ман ба пайғоми осмони шуморо огоҳ мекунам ва май тарсонам , «у лои исмъи алсми алдъоء »у карони боз хондан нашунаванд , « إзои мо инзрўн » ( 45 ) он гоҳ ки эшонро тарсонанд .

«قُلْ إِنَّما أُنْذِرُکُمْ بِالْوَحْیِ» بگوی من به پیغام آسمان شما را آگاه می‌کنم و می‌ترسانم، «وَ لا یَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعاءَ» و کران باز خواندن نشنوند، «إِذا ما یُنْذَرُونَ» (۴۵) آن گاه که ایشان را ترسانند.

«у лӣни мстҳми нФҳаҳи ман азоби рбк » ва агар боишон расад захмӣ аз азоби худованди ту , « лиқўлн ё вилно » сухан ин гӯйанд ки ин ҳалок бар мо , « إнои кнои золимин » ( 46 ) гуноҳкор будему ситамкор бар хештан .

«وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّکَ» و اگر بایشان رسد زخمی از عذاب خداوند تو، «لَیَقُولُنَّ یا وَیْلَنا» سخن این گویند که این هلاک بر ما، «إِنَّا کُنَّا ظالِمِینَ» (۴۶) گناهکار بودیم و ستمکار بر خویشتن.

«у нзъи алмўозини алқсти лиўми алқёмаҳ » ва тарозуҳои доду ростии рӯз рстохир бунаем , « Флои тазаллуми нафаси шиӣо » аз ҳеҷ каси ҳеҷ чиз накоҳад аз кирдор ӯ , «у إни кони мисқоли ҳубаи ман хардали أтинои баҳо » агар ҳамаи ҳамсанги як донаи хардал буд аз кирдори ореми онро бтрозў , «у кафии баннои ҳосбин » ( 47 )у басандаи шуморандагон ки моӣими кирдори халқро зарраи зарра .

«وَ نَضَعُ الْمَوازِینَ الْقِسْطَ لِیَوْمِ الْقِیامَةِ» و ترازوهای داد و راستی روز رستاخیر بنهیم، «فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئاً» از هیچ کس هیچ چیز نکاهد از کردار او، «وَ إِنْ کانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَیْنا بِها» اگر همه همسنگ یک دانه خردل بود از کردار آریم آن را بترازو، «وَ کَفی‌ بِنا حاسِبِینَ» (۴۷) و بسنده شمارندگان که مائیم کردار خلق را ذرّه ذرّه.

«у лақади отинои Мӯсоу ҳорӯни алФрқон »у додеми Мӯсоу ҳорӯнро нома ки дар он ҷудост миёни ростӣу кажӣ . «у зиёу зкрои ллмтқин » ( 48 )у равшаноӣу ёдгории прҳизкоронро , « аллазӣнаи ихшўни рбҳми болғиб » эшонро ки худованди хешро медонанд нодида ва аз ваии митрснд , « ва ҳам ман алсоъаҳи мшФқўн » ( 49 ) ва аз растохез бар бим мебошанд , «у ҳозои зикри муборак » ва ин қуръон суханӣаст баракат бар ваии пайваста , « أнзлноаҳ » фурӯ фиристодем онро , « أи Фأнтми ?лаи мнкрўн » ( 50 ) шумо бон ногиравидаед .

«وَ لَقَدْ آتَیْنا مُوسی‌ وَ هارُونَ الْفُرْقانَ» و دادیم موسی و هارون را نامه که در آن جداست میان راستی و کژی. «وَ ضِیاءً وَ ذِکْراً لِلْمُتَّقِینَ» (۴۸) و روشنایی و یادگاری پرهیزکاران را، «الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَیْبِ» ایشان را که خداوند خویش را می‌دانند نادیده و از وی میترسند، «وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ» (۴۹) و از رستاخیز بر بیم می‌باشند، «وَ هذا ذِکْرٌ مُبارَکٌ» و این قرآن سخنی است برکت بر وی پیوسته، «أَنْزَلْناهُ» فرو فرستادیم آن را، «أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْکِرُونَ» (۵۰) شما بآن ناگرویده‌اید.