Қавлаи таъолӣ : « أи ламтар أни аллоҳи исҷди ?ла » наме доне ки худоиро суҷуд мекунаду фармон май барад . « ман фии алсмоўот ва ман фии алأрз » ҳар ки дар осмон ва ҳар ки дар замин , «у алшмсу алқмру алнҷўм »у хуршеду моҳу ситорагон , «у алҷболу алшҷру алдўоб »у кӯҳҳоу дарахтону ҷанбндагон , «у касӣри ман аннос »у фаровонӣ аз мардумон , «у касӣри ҳақи алайҳи алъзоб » ва фаровонаст боз аз мардумон ки барояшони ҳукми рафта ки эшон аҳл азобанд : « ва ман иҳни аллоҳ » ва ҳар ки аллоҳи таъолӣ ӯро хор кард , « Фмои ?лаи ман макрам » ӯро навозанда Эй нест « إни аллоҳи иФъли мо ишоء » ( 18 ) ки аллоҳи таъолӣ он кунад ки худ хоҳад .

قوله تعالی: «أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یَسْجُدُ لَهُ» نمی‌دانی که خدای را سجود میکند و فرمان می‌برد. «مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ» هر که در آسمان و هر که در زمین، «وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ» و خورشید و ماه و ستارگان، «وَ الْجِبالُ وَ الشَّجَرُ وَ الدَّوَابُّ» و کوه‌ها و درختان و جنبندگان، «وَ کَثِیرٌ مِنَ النَّاسِ» و فراوانی از مردمان، «وَ کَثِیرٌ حَقَّ عَلَیْهِ الْعَذابُ» و فراوانست باز از مردمان که برایشان حکم رفته که ایشان اهل عذابند: «وَ مَنْ یُهِنِ اللَّهُ» و هر که اللَّه تعالی او را خوار کرد، «فَما لَهُ مِنْ مُکْرِمٍ» او را نوازنده‌ای نیست «إِنَّ اللَّهَ یَفْعَلُ ما یَشاءُ» (۱۸) که اللَّه تعالی آن کند که خود خواهد.

« ҳзони хасмон » ин ду гуруҳи ҷанги кунон , « ахтсмўои фии рбҳм » ки бо ҳам бар овехтанд дар худои худованди хеш , « Фолзини кФрўо » аммо эшон ки кофар шуданд , « қатъати ?лаами сёби ман нор » ҷомаҳо бурӣдаанд эшонро аз оташ . « исби ман фавқи рؤсҳми алҳмим » ( 19 ) мерезанд аз зибри сарҳои эшон фурӯи оби гарм .

«هذانِ خَصْمانِ» این دو گروه جنگ‌کنان، «اخْتَصَمُوا فِی رَبِّهِمْ» که با هم بر آویختند در خدایی خداوند خویش، «فَالَّذِینَ کَفَرُوا» امّا ایشان که کافر شدند، «قُطِّعَتْ لَهُمْ ثِیابٌ مِنْ نارٍ» جامه‌ها بریده‌اند ایشان را از آتش. «یُصَبُّ مِنْ فَوْقِ رُؤُسِهِمُ الْحَمِیمُ» (۱۹) می‌ریزند از زبر سرهای ایشان فرو آب گرم.

« исҳр ба мо фии бтўнҳм » мегудозанд бони ҳмими ончӣ дар шикамҳои эшон , «у алҷлўд » ( 20 ) ва мегудозанд бони пӯстҳои эшон .

«یُصْهَرُ بِهِ ما فِی بُطُونِهِمْ» می‌گدازند بآن حمیم آنچه در شکمهای ایشان، «وَ الْجُلُودُ» (۲۰) و می‌گدازند بآن پوستهای ایشان.

« ?лаами мқомъи ман ҳадид » ( 21 )у аишонрости мқмъҳо аз оҳан .

«لَهُمْ مَقامِعُ مِنْ حَدِیدٍ» (۲۱) و ایشانراست مقمعها از آهن.

« клмои أродўои أни ихрҷўои минҳои ман ғам » ҳар гуҳ ки хоҳанд ки берун оянд аз он аз ғамӣ , « أъидўои фӣҳо » фурӯ гузоранд эшонро дар он , «у зўқўои азоби алҳриқ » ( 22 ) ва эшонро мегӯйанд бичишед азоби оташ .

«کُلَّما أَرادُوا أَنْ یَخْرُجُوا مِنْها مِنْ غَمٍّ» هر گه که خواهند که بیرون آیند از آن از غمی، «أُعِیدُوا فِیها» فرو گذارند ایشان را در آن، «وَ ذُوقُوا عَذابَ الْحَرِیقِ» (۲۲) و ایشان را می‌گویند بچشید عذاب آتش.

« إни аллоҳи идхли аллазӣнаи омнўоу ъмлўои алсолҳот » дар оради аллоҳи таъолии эшонро ки бгрўиднд ва некӣҳо карданд , « ҷиноти тҷрии ман таҳтҳо алأнҳор » дар биҳиштҳое ки меравад зери дарахтони он ҷӯйҳо , « иҳлўни фӣҳо » меоройанд эшонро дар он , « ман أсоўри ман зҳбу лؤлؤо » азин дстинаҳҳоӣ аз зару марворид , «у лбосҳми фӣҳо ҳарир » ( 23 )у пӯшиши эшон дар он ҳарир .

«إِنَّ اللَّهَ یُدْخِلُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» در آرد اللَّه تعالی ایشان را که بگرویدند و نیکیها کردند، «جَنَّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ» در بهشتهایی که میرود زیر درختان آن جویها، «یُحَلَّوْنَ فِیها» می‌آرایند ایشان را در آن، «مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً» ازین دستینه‌هایی از زر و مروارید، «وَ لِباسُهُمْ فِیها حَرِیرٌ» (۲۳) و پوشش ایشان در آن حریر.

«у ҳдўои إлии алтиби ман алқўл » роҳ намуданд эшонро бони сухани пок , «у ҳдўои إлии сироти алҳмид » ( 24 ) ва роҳ намуданд эшонро бароаи худованди сутӯда сутуданӣ .

«وَ هُدُوا إِلَی الطَّیِّبِ مِنَ الْقَوْلِ» راه نمودند ایشان را بآن سخن پاک، «وَ هُدُوا إِلی‌ صِراطِ الْحَمِیدِ» (۲۴) و راه نمودند ایشان را براه خداوند ستوده ستودنی.

« إни аллазӣнаи кФрўо » эшон ки кофар шуданд , «у исдўни ани сиблати аллоҳ » ва бар мигрдоннд аз роҳи худоӣ , «у алмсҷдулҳаром алзии ҷълноаҳи ллнос » ва аз масҷиди ҳароми онкии мардумонро кардем онроу додем , « сўоءи алъокФи фӣау албод » яксонаст дар он шаҳрӣу даштӣ , муқӣму ғариб , « ва ман ирди фӣаи бإлҳоди бзлм » ва ҳар ки дар он кжкорӣ хоҳад ва ҷӯяд ситамкорӣ , « нзқаҳи ман азоби أлим » ( 25 ) бичашонем ӯро азоби сахт .

«إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا» ایشان که کافر شدند، «وَ یَصُدُّونَ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ» و بر میگردانند از راه خدای، «وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ الَّذِی جَعَلْناهُ لِلنَّاسِ» و از مسجد حرام آنکه مردمان را کردیم آن را و دادیم، «سَواءً الْعاکِفُ فِیهِ وَ الْبادِ» یکسانست در آن شهری و دشتی، مقیم و غریب، «وَ مَنْ یُرِدْ فِیهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ» و هر که در آن کژکاری خواهد و جوید ستمکاری، «نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلِیمٍ» (۲۵) بچشانیم او را عذاب سخت.