Қавлаи таъолӣ : « адФъи болатии ҳаии أҳсни алсиӣаҳ » бадишони посухи даҳ баҳр чаҳ он некӯтар , « нҳни أълми бмои исФўн » ( 96 ) мо доноӣими бончаҳ эшон гӯйанд .
قوله تعالی: «ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ السَّیِّئَةَ» بدیشان پاسخ ده بهر چه آن نیکوتر، «نَحْنُ أَعْلَمُ بِما یَصِفُونَ» (۹۶) ما دانائیم بآنچه ایشان گویند.
« ва қул раб » ва бигӯӣ худованди ман , « أъўзи бк » фарёд хоҳам бтў .
«وَ قُلْ رَبِّ» و بگوی خداوند من، «أَعُوذُ بِکَ» فریاد خواهم بتو.
« ман ҳмзоти алшётин » ( 97 ) аз бад дар андохтани девон .
«مِنْ هَمَزاتِ الشَّیاطِینِ» (۹۷) از بد در انداختن دیوان.
«у أъўзи бки раби أни иҳзрўн » ( 98 ) ва фарёд хоҳам бтўи худованди ман ки ҳеҷ бо ман бошанд .
«وَ أَعُوذُ بِکَ رَبِّ أَنْ یَحْضُرُونِ» (۹۸) و فریاد خواهم بتو خداوند من که هیچ با من باشند.
« ҳатто إзои ҷоءи أҳдҳми аламут » то он гуҳ ки марг бикӣ ояд аз эшон , « қоли раби арҷъўн » ( 99 ) гуяд худованди ман маро боз гузоред .
«حَتَّی إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ» تا آن گه که مرگ بیکی آید از ایشان، «قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ» (۹۹) گوید خداوند من مرا باز گذارید.
« лаълии أъмли солҳо » то магар ки ман кирдор нек кунам , « Фимои таркат » аз он кирдорҳои нек ки накардаам ва бгзоштаҳам , « куллан » бӯдан инро рӯй нест , « إнҳои калимаи ҳўи қоилҳо » баростӣ ки он суханӣаст ки ӯ мехоҳад гуфт .
«لَعَلِّی أَعْمَلُ صالِحاً» تا مگر که من کردار نیک کنم، «فِیما تَرَکْتُ» از آن کردارهای نیک که نکردهام و بگذاشتهام، «کَلَّا» بودن این را روی نیست، «إِنَّها کَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها» براستی که آن سخنی است که او میخواهد گفت.
« ва ман вроӣҳми барзах »у пеши эшон бо гӯрасту дрнк дар он , « إлии явми ибъсўн » ( 100 ) то он рӯз ки эшонро бар ангизоннд .
«وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ» و پیش ایشان با گور است و درنک در آن، «إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ» (۱۰۰) تا آن روز که ایشان را بر انگیزانند.
« Фإзои нафхи фии алсўр » он гуҳ ки дар сувари дманд , « Флои أнсоби бинҳми иўмӣз » миёни халқи он рӯзи ҳеҷ нажод на «у лои итсоءлўн » ( 101 ) ва на якдигарро пурсанади ҳеҷ .
«فَإِذا نُفِخَ فِی الصُّورِ» آن گه که در صور دمند، «فَلا أَنْسابَ بَیْنَهُمْ یَوْمَئِذٍ» میان خلق آن روز هیچ نژاد نه «وَ لا یَتَساءَلُونَ» (۱۰۱) و نه یکدیگر را پرسند هیچ.
« Фмни сиқлати мавозина » ҳар кро гарон ояд тарозуии вай « Фأўлӣки ҳам алмФлҳўн » ( 102 ) эшон онанд ки ҷовид пирӯз омадагонанд .
«فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِینُهُ» هر کرا گران آید ترازوی وی «فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» (۱۰۲) ایشان آنند که جاوید پیروز آمدگانند.
« ва ман хуфт мавозина » ва ҳар кро сабк ояд тарозуӣ ӯ « Фأўлӣки аллазӣнаи хсрўои أнФсҳм » эшон онанд ки аз хештан дармонданд , « фии ҷаҳаннами холдўн » ( 103 ) дар дӯзаханд ҷовидон .
«وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِینُهُ» و هر کرا سبک آید ترازوی او «فَأُولئِکَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ» ایشان آنند که از خویشتن درماندند، «فِی جَهَنَّمَ خالِدُونَ» (۱۰۳) در دوزخند جاویدان.
« тлФҳи вҷўҳҳми алнор »у афрӯзади оташи рӯйҳои эшонро , « ва ҳам фӣҳо колҳўн » ( 104 ) ва эшон дар он табоҳ рӯйонанд .
«تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ» و افروزد آتش رویهای ایشان را، «وَ هُمْ فِیها کالِحُونَ» (۱۰۴) و ایشان در آن تباه رویانند.
« أи лами ткни оётии ттлии алайкум » эшонро гӯйанд на суханон ва пайғомҳои ман бар шумо мехонданд ? « Фкнтми баҳои ткзбўн » ( 105 ) ва шумо онро бдрўғ медоштед .
«أَ لَمْ تَکُنْ آیاتِی تُتْلی عَلَیْکُمْ» ایشان را گویند نه سخنان و پیغامهای من بر شما میخواندند؟ «فَکُنْتُمْ بِها تُکَذِّبُونَ» (۱۰۵) و شما آن را بدروغ میداشتید.
« қолўои рбно » гӯйанд худованди мо , « ғлбти ълинои шқўтно » зӯр кард бар мо беш шуд бадбахт бӯдан мо , «у кнои қўмои золин » ( 106 )у қавмӣ будем гумроҳон « рбнои أхрҷнои минҳо » худованди мо беруни ори моро аз эдар « Фإни ъднои Фإнои золмўн » ( 107 ) агар боз гирдем ситамкори моӣим , « қоли ахсؤои фӣҳо » гуяд давр шаведу хомӯши дарин сарой , «у лои тклмўн » ( 108 ) ҳеҷ сухан магӯӣед бо ман .
«قالُوا رَبَّنا» گویند خداوند ما، «غَلَبَتْ عَلَیْنا شِقْوَتُنا» زور کرد بر ما بیش شد بدبخت بودن ما، «وَ کُنَّا قَوْماً ضالِّینَ» (۱۰۶) و قومی بودیم گمراهان «رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها» خداوند ما بیرون آر ما را از ایدر «فَإِنْ عُدْنا فَإِنَّا ظالِمُونَ» (۱۰۷) اگر باز گردیم ستمکار مائیم، «قالَ اخْسَؤُا فِیها» گوید دور شوید و خاموش درین سرای، «وَ لا تُکَلِّمُونِ» (۱۰۸) هیچ سخن مگویید با من.
« إнаҳи кони Фриқи ман ибодӣ » ки гуруҳе буданд аз рҳигони ман » , « иқўлўни рбно » мегуфтанд худованди мо , « омнои ФоғФри лноу арҳмно » бгрўидим биёмурз моро ва бибахшоӣ моро , «у أнти хайри алроҳмин » ( 109 ) ки ту беҳтари бхшоиндгонӣ .
«إِنَّهُ کانَ فَرِیقٌ مِنْ عِبادِی» که گروهی بودند از رهیگان من»، «یَقُولُونَ رَبَّنا» میگفتند خداوند ما، «آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا» بگرویدیم بیامرز ما را و ببخشای ما را، «وَ أَنْتَ خَیْرُ الرَّاحِمِینَ» (۱۰۹) که تو بهتر بخشایندگانی.
« Фотхзтмўҳми схрё » пас шумо эшонро афсӯс гирифтед , « ҳатто أнсўкми зикрӣ » то фаромӯш карданд бар шумо ёди ман , « ва кантам манеҳам тзҳкўн » ( 110 ) ва шумо азишон механдидед « إнии ҷзитҳми алиўми бмои сбрўо » имрӯзи ман эшонро подош додам бподоши онкӣ сабр мекарданд , « أнҳми ҳам алФоӣзўн » ( 111 ) эшон имрӯзи рстгороннд .
«فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِیًّا» پس شما ایشان را افسوس گرفتید، «حَتَّی أَنْسَوْکُمْ ذِکْرِی» تا فراموش کردند بر شما یاد من، «وَ کُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَکُونَ» (۱۱۰) و شما ازیشان میخندیدید «إِنِّی جَزَیْتُهُمُ الْیَوْمَ بِما صَبَرُوا» امروز من ایشان را پاداش دادم بپاداش آنکه صبر میکردند، «أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ» (۱۱۱) ایشان امروز رستگارانند.
« қол кам лбстми фии алأрз » гуяд эшонро ин бӯдан шумо дар дунёи худ чанд буд ? « адади синӣн » ( 112 ) бар шумори солҳо ?
«قالَ کَمْ لَبِثْتُمْ فِی الْأَرْضِ» گوید ایشان را این بودن شما در دنیا خود چند بود؟ «عَدَدَ سِنِینَ» (۱۱۲) بر شمار سالها؟
« қолўои лбснои иўмои أўи баъзи явм » гӯйанд рӯзӣ ё баъзи рӯзӣ , « Фсӣли алъодин » ( 113 ) аз Фриштгон пресс ки шумор гирон тавонад .
«قالُوا لَبِثْنا یَوْماً أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ» گویند روزی یا بعض روزی، «فَسْئَلِ الْعادِّینَ» (۱۱۳) از فریشتگان پرس که شمار گیران تواند.
« қоли إни лбстми إлои қлило » гуяд ончӣ будед ҷуз андакӣ набӯдед , « луи أнкми кантами тълмўн » ( 114 ) чун нек будӣ шуморо агар шумор донистед .
«قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِیلًا» گوید آنچه بودید جز اندکی نبودید، «لَوْ أَنَّکُمْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ» (۱۱۴) چون نیک بودی شما را اگر شمار دانستید.
« أи Фҳсбтми أнмои хлқнокми ъбсо » мепиндоштед ки мо шуморо ббозигрӣ офаридем , «у أнкми إлинои лои трҷъўн » ( 115 ) мепиндоштед ки шумо бо мо нахоҳед омад .
«أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناکُمْ عَبَثاً» میپنداشتید که ما شما را ببازیگری آفریدیم، «وَ أَنَّکُمْ إِلَیْنا لا تُرْجَعُونَ» (۱۱۵) میپنداشتید که شما با ما نخواهید آمد.
« Фтъолии аллоҳи алмалик алҳақ » чун бартараст аллоҳи он худоӣ ки подшоҳаст баростӣу сазо , « лои إлаҳи إлои ҳў » нест худои ҷуз зу , « раби алърши алкрим » ( 116 ) худованди арши Карими бузургвори некӯ .
«فَتَعالَی اللَّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ» چون برترست اللَّه آن خدای که پادشاه است براستی و سزا، «لا إِلهَ إِلَّا هُوَ» نیست خدایی جز زو، «رَبُّ الْعَرْشِ الْکَرِیمِ» (۱۱۶) خداوند عرش کریم بزرگوار نیکو.
« ва ман идъи маъаи аллоҳи إлҳои охир » ва ҳар ки худоӣ дигар хонд бо аллоҳ , « лои бурҳони ?ла ба » ки дар он ӯро на узраст ва на ҳуҷҷат , « Фإнмо ҳисоба ъанд раба » шумор ӯ бнздики худованд ӯ , « إнаҳи лои иФлҳи алкоФрўн » ( 117 ) ки ногрўидгони ҳаргиз нек наёбанд . « ва қул раби ағФр » ва бигӯӣ худованд ман биёмурз , «у арҳм » ва бибахшоӣ , «у أнти хайри алроҳмин » ( 118 ) ва ту беҳтари бхшоиндгонӣ .
«وَ مَنْ یَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ» و هر که خدای دیگر خواند با اللَّه، «لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ» که در آن او را نه عذرست و نه حجت، «فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ» شمار او بنزدیک خداوند او، «إِنَّهُ لا یُفْلِحُ الْکافِرُونَ»(۱۱۷) که ناگرویدگان هرگز نیک نیابند. «وَ قُلْ رَبِّ اغْفِرْ» و بگوی خداوند من بیامرز، «وَ ارْحَمْ» و ببخشای، «وَ أَنْتَ خَیْرُ الرَّاحِمِینَ» (۱۱۸) و تو بهتر بخشایندگانی.