Исми ман лами изли ҳомдои лнФсаҳи мҳмўдо , исми ман лами изли воҳдои фии ъзаҳи мўҷўдо , исми ман лами изли аҳдои фардои мъбўдо , исми ман лами изли смдои болтлботи мқсўдо , номи худовандии накӯи ном дар ҳар ном ,у сутӯдаи баҳри ҳангом , сутӯдаи худ бе ситоянда ,у бузурги ъз бе парастиши банда . Худовандии ҳакими рости дон , алӣами поки дони меҳрбони кордон , бахшояндаи рӯзии расон . Худовандӣ ки дар омад ҳар чиз аз вайу бози гашти ҳамаи чиз бо вай , на касе мнозъ бо вай , на дайгарии ғолиб бар вай , қавоми ҳафт осмон ва ҳафт замини бдошти вай . Кори он бҳкми ваии тадбири он бълми вай , ғолиб бар он амри вай , нофиз дар он машйати вай , дошт он бҳФзи вай , тавон он бъўни вай , подшоҳӣ ки аз ҳоли раҳе огоҳаст ,у раҳеро неки пушт ва паноҳаст , худ доранда ва худ созанда ки худ кирдигор ва худ подшоҳаст , офаринандау рўонндаҳи офтоб ва моҳаст , равшанкунанда дилҳои сиёҳаст , худовандӣ ки ёди ваии роҳат рӯҳасту осоиши дил маҷрӯҳаст , асрори орифони биёади висоли вай машрӯҳаст , арвоҳи ошиқони гӯии вор дар хами чавгони зикри вай мтрўҳаст . эй роди мард чанд ки дар хобӣ бедор шавад ки вақт сабоҳаст , вагар дар хумори шаробии ҳин ки партави ҳақ сабӯҳаст .

اسم من لم یزل حامدا لنفسه محمودا، اسم من لم یزل واحدا فی عزّه موجودا، اسم من لم یزل احدا فردا معبودا، اسم من لم یزل صمدا بالطلبات مقصودا، نام خداوندی نکو نام در هر نام، و ستوده بهر هنگام، ستوده خود بی ستاینده، و بزرگ عز بی پرستش بنده. خداوندی حکیم راست دان، علیم پاک دان مهربان کاردان، بخشاینده روزی رسان. خداوندی که در آمد هر چیز از وی و باز گشت همه چیز با وی، نه کسی منازع با وی، نه دیگری غالب بر وی، قوام هفت آسمان و هفت زمین بداشت وی. کار آن بحکم وی تدبیر آن بعلم وی، غالب بر آن امر وی، نافذ در آن مشیت وی، داشت آن بحفظ وی، توان آن بعون وی، پادشاهی که از حال رهی آگاه است، و رهی را نیک پشت و پناه است، خود دارنده و خود سازنده که خود کردگار و خود پادشاه است، آفریننده و رواننده آفتاب و ماه است، روشن کننده دلهای سیاهست، خداوندی که یاد وی راحت روح است و آسایش دل مجروح است، اسرار عارفان بیاد وصال وی مشروح است، ارواح عاشقان گوی وار در خم چوگان ذکر وی مطروح است. ای راد مرد چند که در خوابی بیدار شود که وقت صباح است، و گر در خمار شرابی هین که پرتو حق صبوح است.

Дариғо ки аз ҳамаи ҷониби бсоҳти ҳақ роҳаст ва ҳеҷ раванда на , бустони иззати пари смор латоифасту хӯранда на , ҳамаи олами пари садаф даъвӣаст ва як ҷавҳари маънӣ на , ҳамаи олам Юсуф дилбарасту ёқӯби длшдаҳ на :

دریغا که از همه جانب بساحت حق راه است و هیچ رونده نه، بستان عزت پر ثمار لطایف است و خورنده نه، همه عالم پر صدف دعوی است و یک جوهر معنی نه، همه عالم یوسف دلبرست و یعقوب دلشده نه:

Инаст ки раб Алъоламин гуфт : « сӯраи أнзлноҳоу Фрзноҳоу أнзлнои фӣҳо оёти байноти лълкми тзкрўн » дарвеширо пурседанд чаҳ далеласт бар ҳастӣ худоӣ ? гуфт : лақади ағнии алсбоҳи ани алмсбоҳ , офтоб бар омад бчроғ ҳоҷат нест , ҳамаи олам далеласт нгрндаҳ мебояд , ҳамаи олам раёҳинаст бўиндаҳ мебояд , ҳамаи олам трёқаст мор гузида мебояд , ҳамаи олами оёту ройот қудрат ӯст , Имороту даллолот ҳикмат ӯст , далели ваҳдоният ва Фрдонит ӯст .

اینست که رب العالمین گفت: «سُورَةٌ أَنْزَلْناها وَ فَرَضْناها وَ أَنْزَلْنا فِیها آیاتٍ بَیِّناتٍ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ» درویشی را پرسیدند چه دلیل است بر هستی خدای؟ گفت: لقد اغنی الصباح عن المصباح، آفتاب بر آمد بچراغ حاجت نیست، همه عالم دلیل است نگرنده میباید، همه عالم ریاحین است بوینده میباید، همه عالم تریاق است مار گزیده میباید، همه عالم آیات و رایات قدرت اوست، امارات و دلالات حکمت اوست، دلیل وحدانیت و فردانیت اوست.

эй ҷавонмард агарат рӯзии офтоби маърифат аз фалаки кибриёи бетаи бадви дидаи ҳимматати оёту ройоти ҷалол иззат бибинад ин дунё ки ту сайд вай гашта Эй наалӣ кунанд ва барисам саманд ҳимматат зананд , ва он уқбо ки қайди ту шудаи ҳалқае созанд ва дар гӯши чокарон ҳазратат кунанд , ва он гуҳи турои малики вори баборгоҳи хоси ҷалол дар оранд « фии мақъад сидқ ъанд млики муқтадир » .

ای جوانمرد اگرت روزی آفتاب معرفت از فلک کبریا بتابد و دیده همتت آیات و رایات جلال عزت ببیند، این دنیا که تو صید وی گشته‌ای نعلی کنند و بر سُم سمند همتت زنند، و آن عقبی که قید تو شده حلقه‌ای سازند و در گوش چاکران حضرتت کنند، و آن گه ترا ملک وار ببارگاه خاص جلال در آرند «فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ».

Қавла : « алзониаҳу алзонии Фоҷлдўои кули воҳиди мнҳмои моӣаҳи ҷилда » оламёни се гуруҳанд : омма халқанд ва хавос ҳазратанд ,у хоси алхўоснд , оммаи халқ агар зино кунанд ҳади эшон бзбони шариъат тозӣонааст ё рҷм , Мустафои алайҳ ассалом гуфт : « хзўои ании хзўои ании қади ҷаъли аллоҳи лҳни сбилои албкри болбкри ҷилди моӣаҳу тғриби ом ,у алсиби болсиби ҷилди моӣаҳу алрҷм » ,у қоли слии аллоҳи алайҳу силам : « أқилўои зўии алҳиӣоти ъсротҳми алои алҳдўд » .

قوله: «الزَّانِیَةُ وَ الزَّانِی فَاجْلِدُوا کُلَّ واحِدٍ مِنْهُما مِائَةَ جَلْدَةٍ» عالمیان سه گروه‌اند: عامه خلقند و خواص حضرتند، و خاص الخواصند، عامه خلق اگر زنا کنند حدّ ایشان بزبان شریعت تازیانه است یا رجم، مصطفی علیه السلام گفت: «خذوا عنّی خذوا عنّی قد جعل اللَّه لهن سبیلا البکر بالبکر جلد مائة و تغریب عام، و الثیب بالثیب جلد مائة و الرجم»، و قال صلّی اللَّه علیه و سلّم: «أقیلوا ذوی الهیئات عثراتهم الّا الحدود».

Аммо зинои хосгёни манзар чашмаст , Мустафои алайҳ ассалом гуфт : « зинои алъиўни алнзр »

اما زنا خاصگیان منظر چشم است، مصطفی علیه السلام گفت: «زنا العیون النّظر»

Ва ҳади эшон ғз албсраст чашми фурӯ гирифтан аз ҳар чаҳ млозу шаҳавот нафасаст агар чаҳ мубоҳ буд , қол алнабӣ ( с ) « ғзўои абсоркму аҳФзўои Фрўҷкму кФўои аидикм » .

و حد ایشان غضّ البصر است چشم فرو گرفتن از هر چه ملاذ و شهوات نفس است اگر چه مباح بود، قال النبی (ص) «غضّوا ابصارکم و احفظوا فروجکم و کفّوا ایدیکم».

Ва хоси алхўосро зинои эшон андеша дил бошад Фимои дун алҳақ , агар ғайрииро басари худ роҳ диҳанд дар тариқати он азишон зино шимурданд ҳади эшон инқитоъаст аз ълоӣқу эътизол аз хлоӣқ , қоли аллоҳи таъолӣ : « қул аллоҳи сами зарраам » . Қавла : «у лои тأхзкми бҳмои рأФаҳи фии дайни аллоҳи إни кантами тؤмнўни биллоҳ » , қоли бъзҳми ани кантами ман аҳли маваддатӣу муҳаббатии ФхолФўои ман ихолФи амреу ирткб нае Флои икўни мҳбои ман исбри алии мухолифаи ҳабибаи қол . Алҷнид : алшФқаҳи алии алмхолФини колоърози ани алмўоФқин , ҷунайд гуфт дар вақти мухолифат бар мухолифони шафқати бурдан чунонаст ки дар ҳоли мувофиқат аз мувофиқони эъроз кардан , раҳмат кардан бар мӯҷиб шариъат некӯасту писандидау алроҳмўни ирҳмҳми арраҳмон . Аммо бар қзити табъу одати буқати мухолифати раҳмат кардан шарт нест ва бар иқомати ҳудӯди тҳоўн раво нест иқўли аллоҳи таъолӣ : «у лои тأхзкми бҳмои рأФаҳи фии дайни аллоҳ » , ва аъҷб онаст ки миФрмоиди моро ки : раҳмат макунед ва он гуҳи худ раҳмат мекунад ки бар ваии имон нигаҳ медораду бҷФоу маосӣ аз вай наме бараду тавбау афв бар вай арз мекунаду ваъда мағфират медиҳад ки : « идъўкми лиғФри лаками ман знўбкм » чун бо осии гунаҳи кор чунинаст чгўим ки бо мутӣъ фармон бурдор чунаст .

و خاص الخواص را زنا ایشان اندیشه دل باشد فیما دون الحق، اگر غیری را بسرّ خود راه دهند در طریقت آن ازیشان زنا شمردند حد ایشان انقطاع است از علائق و اعتزال از خلائق، قال اللَّه تعالی: «قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ». قوله: «وَ لا تَأْخُذْکُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فِی دِینِ اللَّهِ إِنْ کُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ»، قال بعضهم ان کنتم من اهل مودّتی و محبتی فخالفوا من یخالف امری و یرتکب نهیی فلا یکون محبّا من یصبر علی مخالفة حبیبه قال. الجنید: الشفقة علی المخالفین کالاعراض عن الموافقین، جنید گفت در وقت مخالفت بر مخالفان شفقت بردن چنان است که در حال موافقت از موافقان اعراض کردن، رحمت کردن بر موجب شریعت نیکوست و پسندیده و الراحمون یرحمهم الرحمن. امّا بر قضیت طبع و عادت بوقت مخالفت رحمت کردن شرط نیست و بر اقامت حدود تهاون روا نیست یقول اللَّه تعالی: «وَ لا تَأْخُذْکُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فِی دِینِ اللَّهِ»، و اعجب آنست که میفرماید ما را که: رحمت مکنید و آن گه خود رحمت میکند که بر وی ایمان نگه میدارد و بجفا و معاصی از وی نمی‌برد و توبه و عفو بر وی عرض میکند و وعده مغفرت میدهد که: «یَدْعُوکُمْ لِیَغْفِرَ لَکُمْ مِنْ ذُنُوبِکُمْ» چون با عاصی گنه‌کار چنین است چگویم که با مطیع فرمان بردار چون است.

Пер тариқат гуфт : эй корндаҳи ғами пушаймонӣ дар дилҳои ошноён , эйовкунанда сӯз дар дилҳои тоӣбон , эй пазирндаи гуноҳи корону мӯътарифон , кас боз наомад то боз наёвардӣ ,у кас роҳ наёфт то даст нагирифтӣ , дасти гир ки ҷузи зтў дастгир нест , дарёб ки ҷузи зи ту паноҳ несту саволи моро ҷузи зи ту ҷавоб нест ,у дарди моро ҷузи зи ту дору нест , ва аз ин ғами моро ҷуз аз ту роҳат нест . «у лишҳди ъзобҳмои тоӣФаҳи ман алмؤмнин » , мегуяд дар он Машҳад ки ҳудӯди шаръи бФрмон аллоҳ ронанд то тайифае муъминон ҳозир бошанд ки аз ду берун нест ҳоли он тоӣФаҳ , ё мисли он гуноҳи ҳаргиз баришон нарафтау аллоҳи эшонро аз он маъсӯм дошта , ё на ки вақте бар эшон рафтау аллоҳи эшонро бистари худ нигоҳ доштау алии рؤси алошҳод Фзиҳт нагардонида , дар ҳар ду ҳоли неъматии азим аз аллоҳ бар худ бидонанд ва дар шукр ва спосдорӣ бифзоианду бзбон тазаррӯъ гӯйанд илоҳӣ ҳар чанд нопокему номаъзӯр ва дарстар ҳалами ту мағрур , худованди абзли айби мо нигару бъз бе айбии худ бнотўонии мо нигар , ва ба бурдбории худ бдрўишии мо нигар ,у бмҳрбонии худ ббдбндгӣу аҷзи мо нигар , ва ба неки худоӣу фазли худ фурӯи гузори сазои мо дар сазои худ ,у ҷФоءи мо дар вФоءи худ , ва он мо , дар он худ .

پیر طریقت گفت: ای کارنده غم پشیمانی در دلهای آشنایان، ای افکننده سوز در دلهای تائبان، ای پذیرنده گناه کاران و معترفان، کس باز نیامد تا باز نیاوردی، و کس راه نیافت تا دست نگرفتی، دست گیر که جز زتو دستگیر نیست، دریاب که جز ز تو پناه نیست و سؤال ما را جز ز تو جواب نیست، و درد ما را جز ز تو دارو نیست، و از این غم ما را جز از تو راحت نیست. «وَ لْیَشْهَدْ عَذابَهُما طائِفَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ»، میگوید در آن مشهد که حدود شرع بفرمان اللَّه رانند تا طایفه‌ای مؤمنان حاضر باشند که از دو بیرون نیست حال آن طائفه، یا مثل آن گناه هرگز بریشان نرفته و اللَّه ایشان را از آن معصوم داشته، یا نه که وقتی بر ایشان رفته و اللَّه ایشان را بستر خود نگاه داشته و علی رؤس الاشهاد فضیحت نگردانیده، در هر دو حال نعمتی عظیم از اللَّه بر خود بدانند و در شکر و سپاسداری بیفزایند و بزبان تضرع گویند الهی هر چند ناپاکیم و نامعذور و درستر حلم تو مغرور، خداوند ابذل عیب ما نگر و بعزّ بی‌عیبی خود بناتوانی ما نگر، و به بردباری خود بدرویشی ما نگر، و بمهربانی خود ببدبندگی و عجز ما نگر، و به نیک خدایی و فضل خود فرو گذار سزای ما در سزای خود، و جفاء ما در وفاء خود، و آن ما، در آن خود.

« алзонии лои инкҳи إлои зониаҳ » алоиаҳ . . Анноси ашколи Фкли итири маъаи шаклау кули исокни маъа мислаи ,у аншд .

«الزَّانِی لا یَنْکِحُ إِلَّا زانِیَةً» الایة.. الناس اشکال فکلّ یطیر مع شکله و کلّ یساکن مع مثله، و انشد.

Аҳли алФсоди ФолФсоди иҷмъҳму ани тнأти дёрҳм ,у аҳли алсдоди Фолсдоди иҷмъҳму ани тбоъди мзорҳм .

اهل الفساد فالفساد یجمعهم و ان تنأت دیارهم، و اهل السداد فالسّداد یجمعهم و ان تباعد مزارهم.