Қавлаи таъолӣ : « إни аллазӣнаи ҷоؤи болإФк » алоиаҳ . Аълами ани аллоҳи субҳонаи ғаюри алии қулӯби хавоси ибодаи Фозои ҳслти мсокнаҳи лбъзи илои баъзи аҷрии аллоҳи мо ирди кул воҳид манеҳам ани соҳибау ирдаҳи ило нафса кзлки аншдўо

قوله تعالی: «إِنَّ الَّذِینَ جاؤُ بِالْإِفْکِ» الآیة. اعلم ان اللَّه سبحانه غیور علی قلوب خواص عباده فاذا حصلت مساکنة لبعض الی بعض اجری اللَّه ما یرد کلّ واحد منهم عن صاحبه و یرده الی نفسه کذلک انشدوا

Бидон эй ҷавонмард ки дилҳои дӯстони ҳақ дар пардаи ғайрат ,аст имрӯз дар парда ғайрат шунидау фардо дар пардаи ғайрати дида , он ки ҳақи ҷли ҷалолаи дили ту бкс нанамояд аз онаст ки дар парда ғайрат медорад , дар қабзаи сифат дар бисоти нози андари ҳазрати шуҳуду хилвати аёни ҳақро мебинаду ҳақ бо ӯ менигарад агар бғирӣ боз накард дар ҳоли тозӣона адаб бинад чунон ки он азизи вақтро афтод , ҷавонӣ буд дар иродатии азим вақте хуш дошту ваҷдии тамому кории брўнқ , ҳаме ногоҳ овоз мурғӣ бигӯаш вай омад боўози он мурғ боз нагирист зери он дарахт омад дар интизори он ки мурғи дигари бор бонг кунад , ҳотифӣ овоз дод ки : фасхати ақди аллоҳ , калиди аҳди мо боз додӣ ки туро бо ғайри мо инс афтод .

بدان ای جوانمرد که دلهای دوستان حق در پرده غیرت، است امروز در پرده غیرت شنیده و فردا در پرده غیرت دیده، آن که حق جل جلاله دل تو بکس ننماید از آنست که در پرده غیرت میدارد، در قبضه صفت در بساط ناز اندر حضرت شهود و خلوت عیان حق را می‌بیند و حق با او مینگرد اگر بغیری باز نکرد در حال تازیانه ادب بیند چنان که آن عزیز وقت را افتاد، جوانی بود در ارادتی عظیم وقتی خوش داشت و وجدی تمام و کاری برونق، همی ناگاه آواز مرغی بگوش وی آمد بآواز آن مرغ باز نگریست زیر آن درخت آمد در انتظار آن که مرغ دیگر بار بانگ کند، هاتفی آواز داد که: فسخت عقد اللَّه، کلید عهد ما باز دادی که ترا با غیر ما انس افتاد.

Муҳамади бен ҳисон гуяд : рӯзгории бкўаҳи Лубнони мигштм то магари дӯстӣ аз дӯстони ҳақи байнам аз он азизон ки онҷо маскан доранд , гуфтои ҷавонӣ аз он гӯшае берун омад боди сумум ӯро задау сӯхта ва рехта гашта , чун дидаи вай бар ман афтод рӯй бгрдониди миёни дарахтони балут дар шуд то хештанро аз ман бипушад , ман ҳам чунон аз пай вай мерафтам , гуфтам эй ҷавонмарди марои клмтӣ фоида кун ки бомидӣ омадаам , ҷавоб дод ки аҳзри ?фонаи ғаюри лои иҳби ани ирии фии қалби абдаи сўоаҳ , бози гирд ва аз қаҳр ҳақ битарс ва бидон ки ӯ ғаюраст дар як дилии ду дӯстӣ напасандад . Одами сафӣ ки нуқтаи паргори вуҷӯд буду мояи хилқати башар буд васфии мамлакат буд дил бар Наими биҳишти ниҳоду хештанро во он дод то аз ҳазрати иззати пайк ғайрат омад ки : ё одам дареғат наёяд ки сари ҳиммати хеши бдўлтхонаҳи ризвони фурӯди ореу бғири мо бчизии бознигарӣ , акнӯн ки бғири мо бози нгрстӣ рахт бурдору бсрои ҳукми шӯи афкандаи аҷзу шикастаи тақсир дар маъдани балои мунтазири ҳукми мо . Ҳамчунин дидаи халили салавоти аллоҳи алайҳи босмоъил боз нигараст ниҷобату рушд вай дид азизи афтода буд слосаҳи хулат буд садаф дар Муҳамади мухтор буд , дилаши бадви машғӯли гашт , фармон омад ки эй халили мо туро аз батон озрӣ нигоҳ доштем то назораи ҷамол Исмоил кунӣ ? ! акнӯн корд ва расан бурдор ва ҳар чаҳ дуни мост дар роҳи мо қурбон кун ки дар як дили ду дӯстӣ нагунҷад , ҳамин ҳол афтод Мустафои арабиро Сайиди валади одами садри анбёءу русул , гӯшаи дили худ чунон бъоишаҳ машғӯл кард ки аз вай пурседанд эй анноси аҳби алик ? Фқоли ъоӣшаҳ .

محمد بن حسان گوید: روزگاری بکوه لبنان میگشتم تا مگر دوستی از دوستان حق بینم از آن عزیزان که آنجا مسکن دارند، گفتا جوانی از آن گوشه‌ای بیرون آمد باد سموم او را زده و سوخته و ریخته گشته، چون دیده وی بر من افتاد روی بگردانید میان درختان بلوط در شد تا خویشتن را از من بپوشد، من هم چنان از پی وی می‌رفتم، گفتم ای جوانمرد مرا کلمتی فایده کن که بامیدی آمده‌ام، جواب داد که احذر فانّه غیور لا یحب ان یری فی قلب عبده سواه، باز گرد و از قهر حق بترس و بدان که او غیورست در یک دلی دو دوستی نپسندد. آدم صفی که نقطه پرگار وجود بود و مایه خلقت بشر بود وصفی مملکت بود دل بر نعیم بهشت نهاد و خویشتن را وا آن داد تا از حضرت عزت پیک غیرت آمد که: یا آدم دریغت نیاید که سر همت خویش بدولتخانه رضوان فرود آری و بغیر ما بچیزی باز نگری، اکنون که بغیر ما باز نگرستی رخت بردار و بسرای حکم شو افکنده عجز و شکسته تقصیر در معدن بلا منتظر حکم ما. همچنین دیده خلیل صلوات اللَّه علیه باسماعیل باز نگرست نجابت و رشد وی دید عزیز افتاده بود سلاسه خلّت بود صدف درّ محمد مختار بود، دلش بدو مشغول گشت، فرمان آمد که ای خلیل ما ترا از بتان آزری نگاه داشتیم تا نظاره جمال اسماعیل کنی؟! اکنون کارد و رسن بردار و هر چه دون ماست در راه ما قربان کن که در یک دل دو دوستی نگنجد، همین حال افتاد مصطفی عربی را سیّد ولد آدم صدر انبیاء و رسل، گوشه دل خود چنان بعایشه مشغول کرد که از وی پرسیدند ایّ الناس احبّ الیک؟ فقال عائشة.

Гуфтанд эй Сайиди азин мардумони крои дўстри дорӣ ? гуфт Оиша , ва дар баъзе ахбораст ки Оиша гуфт : ё расӯли аллоҳи ании аҳбку аҳби қрбк , чун эшон ҳар ду дили вои дӯстӣ якдигар пардохтанд султони ғайрати ниқоб иззат бикшод бнъти сиёсати шзиаҳ эй аз салтанати хеши фаро эшон намӯд , шаётини алонсу алҷни даст дар ҳам доданд то ҳадиси аФк дар миён афтоду дурӯғи мунофиқон ва бар сохтаи эшон боло гирифт , ва азин аҷабтар ки масолики фаросат бар Мустафо ( с ) бибастанд он рӯзгор то бароъати соҳат Оиша бирав пайдо нагашту ҳақиқати он кор бандонаст то ғайрати қаҳр хеш баранду навбати бало басар расед ,у алсбби фӣаи ани фии авқоти алблоءи исди аллоҳи алии аўлёӣаҳи ъиўни алФросаҳи акмолои ллблоء , лзлки иброҳӣми лами имизу лами иърФи малоикаи ҳайси қадами илайҳами алъҷли алҳнизу тўҳмҳми азёФо ,у лути лами иърФҳми малоикаи илои ани ахбрўаҳи анҳми малоика . Кор баҷое расед ки он ноз ва он роз ва он лутф ки Мустафоро бо Оиша будӣ ҳама дар боқӣ шуду биҷои он ки ӯро аз тариқи ноз ҳумайро гуфтӣ ин ҳаме гуфт ки Киеви тикам ,у Оишаи бемору нолону сӯзону гирён аз қурби Мустафои бози мондаи бахонаи падар боз шуд бо дилии пари дарду ҷонии пари ҳасрати бзорӣу хорӣ худ менигарад ва мегуяд ки ҳаргизи нпндоштм ки касе бмни ин гумони барад ё чунин гуфт худ касе бар забони орад .

گفتند ای سیّد ازین مردمان کرا دوستر داری؟ گفت عایشه، و در بعضی اخبارست که عایشه گفت: یا رسول اللَّه انّی احبک و احبّ قربک، چون ایشان هر دو دل وا دوستی یکدیگر پرداختند سلطان غیرت نقاب عزت بگشاد بنعت سیاست شظیه‌ای از سلطنت خویش فرا ایشان نمود، شیاطین الانس و الجن دست در هم دادند تا حدیث افک در میان افتاد و دروغ منافقان و بر ساخته ایشان بالا گرفت، و ازین عجبتر که مسالک فراست بر مصطفی (ص) ببستند آن روزگار تا برائت ساحت عایشه برو پیدا نگشت و حقیقت آن کار بندانست تا غیرت قهر خویش براند و نوبت بلا بسر رسید، و السبب فیه انّ فی اوقات البلاء یسدّ اللَّه علی اولیائه عیون الفراسة اکمالا للبلاء، لذلک ابراهیم لم یمیز و لم یعرف ملائکة حیث قدم الیهم العجل الحنیذ و توهمهم اضیافا، و لوط لم یعرفهم ملائکة الی ان اخبروه انهم ملائکة. کار بجایی رسید که آن ناز و آن راز و آن لطف که مصطفی را با عایشه بودی همه در باقی شد و بجای آن که او را از طریق ناز حمیرا گفتی این همی گفت که‌ کیف تیکم‌، و عایشه بیمار و نالان و سوزان و گریان از قرب مصطفی باز مانده بخانه پدر باز شد با دلی پر درد و جانی پر حسرت بزاری و خواری خود می‌نگرد و میگوید که هرگز نپنداشتم که کسی بمن این گمان برد یا چنین گفت خود کسی بر زبان آرد.

Пас чун оёти бароъат фурӯ омаду навбати бало басар омад расӯли худои Оишаро бишорат дод ки : абшрии Фқди анзли аллоҳи броӣтк , модару падар ӯро гуфтанд ё ъоӣшаҳи қавмии илои расӯли аллоҳу аҳмдтаҳ , Фқолти лоу аллоҳи лои ақўми илайҳу лои Аҳмадау лои Аҳмади комау локини Аҳмади аллоҳи алзии анзли бароъатӣ , он дил ки ҳамагии вай бо қурбу муҳаббат расӯл дода буд то мегуфт : аҳбку аҳби қрбк . Пас аз он ки ғӯта хӯрд ҷумла бо меҳр аҳадят дод ва бо хизмати даргоҳ илоҳят пардохт то ҳаме гуфт бҳмди аллоҳи лои бҳмдк . эй ҷавонмард агар қзФаҳи ъоӣшаҳи сидиқаи он аФки нгФтндии ин чандини ояти бтшриФи Оиша аз осмон наомадӣ , ва агар тарсоёни нгФтндӣ : « алмсиҳи ибни аллоҳ » , исои ин каромат наёфтӣ ки : « إнии абди аллоҳи отонии алкитоб ва ҷълнӣ набиё » , вагар муъмин гуноҳ накардӣ бойени хитоби азиз гиромӣ нагаштӣ ки : « лои тқнтўои ман раҳмаи аллоҳ » , инаст ки дар абтдоء қисса гуфт : « лои тҳсбўаҳи шрои лаками бали ҳўи хайри лакам » эй Оиша мапиндор ки бончаҳ гуфтанд туро бад афтод , агар бад афтодӣаст аишонрост ки бойени сабаби мустуҷиби азоби азими гаштанд , турои ҳама хайрасту каромат , камоли мсўбту иртифоъи дарҷат .

پس چون آیات برائت فرو آمد و نوبت بلا بسر آمد رسول خدا عایشه را بشارت داد که: ابشری فقد انزل اللَّه برائتک‌، مادر و پدر او را گفتند یا عائشة قومی الی رسول اللَّه و احمدته، فقالت لا و اللَّه لا اقوم الیه و لا احمده و لا احمد کما و لکن احمد اللَّه الّذی انزل برائتی، آن دل که همگی وی با قرب و محبّت رسول داده بود تا میگفت: احبک و احبّ قربک. پس از آن که غوطه خورد جمله با مهر احدیت داد و با خدمت درگاه الهیت پرداخت تا همی گفت بحمد اللَّه لا بحمدک. ای جوانمرد اگر قذفه عائشه صدیقه آن افک نگفتندی این چندین آیت بتشریف عایشه از آسمان نیامدی، و اگر ترسایان نگفتندی: «الْمَسِیحُ ابْنُ اللَّهِ»، عیسی این کرامت نیافتی که: «إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتانِیَ الْکِتابَ وَ جَعَلَنِی نَبِیًّا»، و گر مؤمن گناه نکردی باین خطاب عزیز گرامی نگشتی که: «لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ»، اینست که در ابتداء قصه گفت: «لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَکُمْ بَلْ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ» ای عایشه مپندار که بآنچه گفتند ترا بد افتاد، اگر بد افتادی است ایشانراست که باین سبب مستوجب عذاب عظیم گشتند، ترا همه خیر است و کرامت، کمال مثوبت و ارتفاع درجت.

Дар қасас овардаанд ки бар дар биҳишт рбзӣаст фардои раби алъзаҳи мؤмнонро дар он рбз ҷамъ овараду пеш аз онкӣ дар биҳишт шаванд эшонро мизбонӣ кунад , даъватӣ бар камолу ташрифии бсзо ва навохтӣ тамом , он гуҳи миннат наад бар Мустафо ки ё Муҳамади ин даъвати валимаи ақди никоҳ туаст бо Марями бинти умрону осияи бинти мазоҳим , ё Муҳамади ман Марямро аз суҳбати мардони нигоҳи доштам ва аз ваии фарзанд бемард оварадам ҳурмату ғайрати туро ,у осияро дар канори фиръавни бдоштми локини мардӣ аз фиръавни бстдму ҳаргизи фиръавнро фаро вай нагузоштам ӯро пок ва бе айби дасти кас буи нарасида бтўи расонидам , ӣнҷои латифае некӯ бишинав , Маряму осия ки фардо дар охирати ҷуфт Мустафо хоҳанд буд дар дунёи эшонро гиромӣ карду бпокии бстўд ва аз халқ нигоҳ дошт , Оишаи сидиқа ки дар дунёи ҷуфти вай буд писандидау суҳбат вай ёфтау меҳри вай дар дил доштау фардо дар биҳишти номзади вай шуда , чаҳ аҷаб агар ӯро гиромӣ кунад , оёти қуръону ваҳии манзил дар бароъат вай фиристаду бпокии худ ҷли ҷалола гувоҳӣ диҳад ва бипасандад ки : « алтиботи ллтибину алтибўни ллтиботи أўлӣки мбрؤни ммои иқўлўни ?лаами мғФраҳу ризқи Карим » , ризқи Карим бар завқи арбоби маориф на он ризқ нафасаст ки вақте бошад ва вақте на , он ризқ рӯҳасту ғзоءи ҷон ки ҳаргиз бурӣда нагардаду пайваста бодрор мерасад , лои мақтӯъау лои мамнӯъа , парвардаи нон ва об дигарасту парвардаи нури ноби дигар , он ки Мустафои алайҳ ассалом гуфт : « азл ъанд рабии итъмнӣу исқинӣ »

در قصص آورده‌اند که بر در بهشت ربضی است فردا رب العزه مؤمنانرا در آن ربض جمع آورد و پیش از آنکه در بهشت شوند ایشان را میزبانی کند، دعوتی بر کمال و تشریفی بسزا و نواختی تمام، آن گه منت نهد بر مصطفی که یا محمّد این دعوت ولیمه عقد نکاح تو است با مریم بنت عمران و آسیه بنت مزاحم، یا محمد من مریم را از صحبت مردان نگاه داشتم و از وی فرزند بی مرد آوردم حرمت و غیرت ترا، و آسیه را در کنار فرعون بداشتم لکن مردی از فرعون بستدم و هرگز فرعون را فرا وی نگذاشتم او را پاک و بی‌عیب دست کس بوی نرسیده بتو رسانیدم، اینجا لطیفه‌ای نیکو بشنو، مریم و آسیه که فردا در آخرت جفت مصطفی خواهند بود در دنیا ایشان را گرامی کرد و بپاکی بستود و از خلق نگاه داشت، عایشه صدیقه که در دنیا جفت وی بود پسندیده و صحبت وی یافته و مهر وی در دل داشته و فردا در بهشت نامزد وی شده، چه عجب اگر او را گرامی کند، آیات قرآن و وحی منزل در برائت وی فرستد و بپاکی خود جل جلاله گواهی دهد و بپسندد که: «الطَّیِّباتُ لِلطَّیِّبِینَ وَ الطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّباتِ أُولئِکَ مُبَرَّؤُنَ مِمَّا یَقُولُونَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ کَرِیمٌ»، رزق کریم بر ذوق ارباب معارف نه آن رزق نفس است که وقتی باشد و وقتی نه، آن رزق روح است و غذاء جان که هرگز بریده نگردد و پیوسته بادرار میرسد، لا مقطوعة و لا ممنوعة، پرورده نان و آب دیگرست و پرورده نور ناب دیگر، آن که مصطفی علیه السلام گفت: «اظل عند ربّی یطعمنی و یسقینی»

Сифати рӯҳониро мегуяд на сифати ҷисмониро , барф бо оташи чунон зид нест ки рӯҳонӣ бо ҷисмонӣ , ду хасми якдигар дар як хонаи бдоштаҳи бзоҳр бо ҳам сохтау бботни душмани якдигар шуда . Он азизиро диданд дар он вақт ки ҳол бар ваии танг шуда буд тараб ва шодӣ мекард , гуфтанд ин чаҳ тарабаст ? гуфт дарин тараб чаҳ аҷабаст ,у қади қурби висоли алҳбибу фироқи алъдў ,у кадом рӯз хоҳад буд хуштар аз он рӯз ки алии алфутуҳ бсбўҳи шарбатӣ дар расаду зарбатӣ дар расад , он кадоми шарбату зарбат буд , ки ин габрро бурдор кунанд ва ин султонро аз всоқи торик наҷот диҳанд ва бар барроқи иқболи бҳзрти зӣ алҷлол баранд , арвоҳи алохёри фии қабзаи алъзаҳи икошФҳми бзотаҳу илотФҳми бсФотаҳ .

صفت روحانی را میگوید نه صفت جسمانی را، برف با آتش چنان ضد نیست که روحانی با جسمانی، دو خصم یکدیگر در یک خانه بداشته بظاهر با هم ساخته و بباطن دشمن یکدیگر شده. آن عزیزی را دیدند در آن وقت که حال بر وی تنگ شده بود طرب و شادی میکرد، گفتند این چه طرب است؟ گفت درین طرب چه عجب است، و قد قرب وصال الحبیب و فراق العدو، و کدام روز خواهد بود خوشتر از آن روز که علی الفتوح بصبوح شربتی در رسد و ضربتی در رسد، آن کدام شربت و ضربت بود، که این گبر را بردار کنند و این سلطان را از وثاق تاریک نجات دهند و بر براق اقبال بحضرت ذی الجلال برند، ارواح الاخیار فی قبضة العزّة یکاشفهم بذاته و یلاطفهم بصفاته.