Қавлаи таъолӣ : табораки алзии ҷаъли фии алсмоءи брўҷо бо баракати он худоӣ ки дар осмон бурҷҳо карду ҷаъли фӣҳо сроҷо ва дар он чароғии ниҳод ,у қмрои мниро ( 61 )у моҳии тобанда .

قوله تعالی: تَبارَکَ الَّذِی جَعَلَ فِی السَّماءِ بُرُوجاً با برکت آن خدای که در آسمان برجها کرد وَ جَعَلَ فِیها سِراجاً و در آن چراغی نهاد، وَ قَمَراً مُنِیراً (۶۱) و ماهی تابنده.

Ва ҳўи алзии ҷаъли аллилу алнҳори халафа ӯ онаст ки шабу рӯзро равон паёпай кард гузарандаи пас якдигар , лмни أроди أни изкри онро то ҳар ки хоҳад . , أўи أроди шкўро ( 62 ) ё сипос хоҳад дошт дорад .

وَ هُوَ الَّذِی جَعَلَ اللَّیْلَ وَ النَّهارَ خِلْفَةً او آنست که شب و روز را روان پیاپی کرد گذرنده پس یکدیگر، لِمَنْ أَرادَ أَنْ یَذَّکَّرَ آن را تا هر که خواهد.، أَوْ أَرادَ شُکُوراً (۶۲) یا سپاس خواهد داشت دارد.

Ва ибоди арраҳмону бандагони рҳмн , аллазӣнаи имшўни алии алأрз ҳўно онанд ки мераванд дар замини бкми озорӣ ,у إзои хотбҳми алҷоҳлўн ва чун нодонон дар рӯй эшон нодонӣ гӯйанд , қолўои сломо ( 63 ) гӯйанд мо аз сухан нодонон безорем .

وَ عِبادُ الرَّحْمنِ و بندگان رحمن، الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الْأَرْضِ هَوْناً آنند که میروند در زمین بکم آزاری، وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ و چون نادانان در روی ایشان نادانی گویند، قالُوا سَلاماً (۶۳) گویند ما از سخن نادانان بیزاریم.

Ва аллазӣнаи ибитўни лрбҳм , ва эшон ки дар шабҳо худованди хешро сҷдоу қёмо ( 64 ) бсҷўд бошанду бпоӣ .

وَ الَّذِینَ یَبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ، و ایشان که در شبها خداوند خویش را سُجَّداً وَ قِیاماً (۶۴) بسجود باشند و بپای.

Ва аллазӣнаи иқўлўни рбно ва эшон ки гӯйанд худованди мо асрФи ънои азоб ҷаҳаннам бигардон аз мо азоби дӯзах , إни азобҳо кони ғромо ( 65 ) ки азоби он кофарро сутӯҳӣ намойаст ҷовид .

وَ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا و ایشان که گویند خداوند ما اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ بگردان از ما عذاب دوزخ، إِنَّ عَذابَها کانَ غَراماً (۶۵) که عذاب آن کافر را ستوهی نمای است جاوید.

إнҳои соءти мстқроу мқомо ( 66 ) ва он бад оромгоҳӣаст ва бӯдании ҷой .

إِنَّها ساءَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً (۶۶) و آن بد آرامگاهی است و بودنی جای.

Ва аллазӣнаи إзои أнФқўо ва эшон ки он гуҳ ки нафақа мекунанд , лами исрФўоу лами иқтрўо на газоф кунанд ва на ба танагӣ зӣанд ,у кони байни злки қўомо ( 67 )у миёни ин ва он рост боз истанд .

وَ الَّذِینَ إِذا أَنْفَقُوا و ایشان که آن گه که نفقه می‌کنند، لَمْ یُسْرِفُوا وَ لَمْ یَقْتُرُوا نه گزاف کنند و نه به تنگی زیند، وَ کانَ بَیْنَ ذلِکَ قَواماً (۶۷) و میان این و آن راست باز ایستند.

Ва аллазӣнаи лои идъўни маъаи аллоҳи إлҳои охиру ӣнон ки бо аллоҳи худоӣ дигар нахонанд ,у лои иқтлўни алнФси алтии ҳарами аллоҳи إлои болҳқ ва накашанд танӣ ки аллоҳи хӯни он ҳаром кард магари баҳақ ,у лои изнўн ва зино накунанд , ва ман иФъли злк ва ҳар ки аз ин афъол чизе кунад , илқи أсомо ( 68 ) подоши бузаи корӣ хеш бинад .

وَ الَّذِینَ لا یَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ و اینان که با اللَّه خدایی دیگر نخوانند، وَ لا یَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ و نکشند تنی که اللَّه خون آن حرام کرد مگر بحقّ، وَ لا یَزْنُونَ و زنا نکنند، وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ و هر که از این افعال چیزی کند، یَلْقَ أَثاماً (۶۸) پاداش بزه‌کاری خویش بیند.

ИзоъФи ?лаи алъзоби явми алқёмаҳи тӯй бар тӯй кунад ӯро азоби рӯзи растхез ,у ихлди фӣаи мҳоно ( 69 ) , ва дар он азоб ҷовид монад хор карда бнўмидӣ . إлои ман тобу омни магар ӯ ки боз гардаду бгрўд ,у амал амалан солҳоу кирдор нек кунад , Фأўлӣки ибдли аллоҳи сиӣотҳми ҳасанот эшонанд ки аллоҳи таъолии эшонро биҷои бадӣҳои эшон некӣҳо диҳад ,у кони аллоҳи ғФўрои рҳимо ( 70 )у аллоҳ омрзгораст меҳрбони ҳмишӣ .

یُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ یَوْمَ الْقِیامَةِ توی بر توی کند او را عذاب روز رستخیز، وَ یَخْلُدْ فِیهِ مُهاناً (۶۹)، و در آن عذاب جاوید ماند خوار کرده بنومیدی.إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ مگر او که باز گردد و بگرود، وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً و کردار نیک کند، فَأُوْلئِکَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ ایشان‌اند که اللَّه تعالی ایشان را بجای بدیهای ایشان نیکیها دهد، وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً (۷۰) و اللَّه آمرزگار است مهربان همیشی.

Ва ман тобу амали солҳо ва ҳар ки боз гардад бо худованди хешу кирдор нек кунад , Фإнаҳи итўби إлии аллоҳи мтобо ( 71 ) ӯро ба наздики худованди хеш бозгаштан гоҳаст ҳар гуҳ бозгардад .

وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً و هر که باز گردد با خداوند خویش و کردار نیک کند، فَإِنَّهُ یَتُوبُ إِلَی اللَّهِ مَتاباً (۷۱) او را به نزدیک خداوند خویش بازگشتن‌گاه است هر گه بازگردد.

Ва аллазӣнаи лои ишҳдўни алзўр ва эшон ки гувоҳӣ дурӯғ ндиҳанд ,у إзои мрўои боллғў ва ҳар гуҳ ки бнопснду сухан беҳуда бигузаранд , мрўои кромо ( 72 ) озоду некӯи бргзрнд .

وَ الَّذِینَ لا یَشْهَدُونَ الزُّورَ و ایشان که گواهی دروغ ندهند، وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ و هر گه که بناپسند و سخن بیهوده بگذرند، مَرُّوا کِراماً (۷۲) آزاد و نیکو برگذرند.

Ва аллазӣнаи إзои зкрўои боёти рбҳм ва эшон ки чун панд диҳанд эшонро бсхнони худованди эшон , лами ихрўои алайҳои смоу ъмёно ( 73 ) бар вай науфтад чун кару нобӣно .

وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ و ایشان که چون پند دهند ایشان را بسخنان خداوند ایشان، لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً (۷۳) بر وی نیفتد چون کر و نابینا.

Ва аллазӣнаи иқўлўни рбно ва эшон ки мигўинди худованди мо ҳби лнои ман أзўоҷноу зрётнои бахши моро аз ҷеффатони моу фарзандони мо қурраи أъини равшанои чашмҳоу аҷълнои ллмтқини إмомо ( 74 ) ва моро пешвоён парҳезгорон кун .

وَ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنا و ایشان که میگویند خداوند ما هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّیَّاتِنا بخش ما را از جفتان ما و فرزندان ما قُرَّةَ أَعْیُنٍ روشنایی چشمها وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِینَ إِماماً (۷۴) و ما را پیشوایان پرهیزگاران کن.

أўлӣки иҷзўни алғрФаҳи бмо сбрўо эшонанд ки подош диҳанд эшонро биҳишт , бшкибоиӣ ки мекарданд . Ва илқўни фӣҳо тҳиаҳу сломо ( 75 ) ва эшонро биравӣ май оранд ва май намоянд , дар биҳишт навохту дуруд .

أُوْلئِکَ یُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا ایشانند که پاداش دهند ایشان را بهشت، بشکیبایی که میکردند. وَ یُلَقَّوْنَ فِیها تَحِیَّةً وَ سَلاماً (۷۵) و ایشان را بروی می‌آرند و می‌نمایند، در بهشت نواخت و درود.

Холидин фӣҳо ҷовиди эшон дар он , ҳасанати мстқроу мқомо ( 76 ) чун никўсрои оромишроу бунгоҳ бӯданро .

خالِدِینَ فِیها جاوید ایشان در آن، حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً (۷۶) چون نیکوسرای آرامش را و بنگاه بودن را.

Қул бигӯӣ эй Муҳамад ( с ) мо иъбؤои бкми рабӣ чаҳ созад бшмои худованди ман , луи лои дъоؤкм агар на аз баҳр онед ки шумо гўӣиди Фқди кзбтм акнӯн пас ки пайғоми бдрўғ фаро доштед , ФсўФи икўни лзомо ( 77 ) бо ҳам бар овихтане буд то аз он чаҳ байнед .

قُلْ بگوی ای محمد (ص) ما یَعْبَؤُا بِکُمْ رَبِّی چه سازد بشما خداوند من، لَوْ لا دُعاؤُکُمْ اگر نه از بهر آنید که شما گوئید فَقَدْ کَذَّبْتُمْ اکنون پس که پیغام بدروغ فرا داشتید، فَسَوْفَ یَکُونُ لِزاماً (۷۷) با هم بر آویختنیی بود تا از آن چه بینید.