Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим , исми ман қрт ба алъиўн ,у таҳаққуқат ба алзнўн , ?лаи ман алърши илои алнўн ,у إзои أроди шиӣои أни иқўл ?ла кун Фикўни исми лмни лами излу лои изол , мўсўФои бўсФи алҷлолу наъти алҷмол , субҳонаи ҳўи аллоҳи алкбири алмтъол . Номи худованди зўи алҷлол , қодир бар камол , мФзли бонўол , мавсуфи бўсФи ҷалол , мнъўти бнъти ҷамол . Худовандӣ ки бевуҷӯд ӯ вуҷӯд на , бефазл ӯ шуҳуд на , белутф ӯ суҷуд на , бехизмат ӯ танро низом на , бенаът ӯ ҷонро қавом на , беназар ӯ дилро зиндагӣ на , бетавфиқ ӯ танро бандагӣ на . Худовандӣ ки таърихи азалу абад кам аз бдоити иқбол ӯ ,у неъмат ҳар ду сарой кам аз як зарраи шуъоъи офтоби аФзол ӯ . Анвори саодат дар бӯстони биҳишти як қатра аз дарёӣ навол ӯу осори шақоват дар зиндони ҷҳими як шарар аз оташи ҷалол ӯ . эй ҷавонмард ! агар ту пиндорӣ ки ҳар касро мусалламаст ки ба бстохии қадам дар саропардаи иззати бисмии аллоҳ наад , пиндошт хатост . Бҷлоли қадари бори худо ки сидқи ҳамаи садиқону ихлоси ҳамаи мухлисону маърифати ҳамаи орифон бар даргоҳи нуқтаи боءи бисмии аллоҳи бҳирти истода ва чун ҳалқа бар дар бимонада , ки то магар ашроф диҳанд эшонро бар анвори асрори ин ном , ва ҳаргиз надоданду дасти ради бсинаҳи эшон боз ниҳоданд , ки :

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، اسم من قرت به العیون، و تحقّقت به الظنون، له من العرش الی النون، و إِذا أَرادَ شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ اسم لمن لم یزل و لا یزال، موصوفا بوصف الجلال و نعت الجمال، سبحانه هو اللَّه الکبیر المتعال. نام خداوند ذو الجلال، قادر بر کمال، مفضل بانوال، موصوف بوصف جلال، منعوت بنعت جمال. خداوندی که بی‌وجود او وجود نه، بی‌فضل او شهود نه، بی‌لطف او سجود نه، بی‌خدمت او تن را نظام نه، بی‌نعت او جان را قوام نه، بی‌نظر او دل را زندگی نه، بی‌توفیق او تن را بندگی نه. خداوندی که تاریخ ازل و ابد کم از بدایت اقبال او، و نعمت هر دو سرای کم از یک ذرّه شعاع آفتاب افضال او. انوار سعادت در بوستان بهشت یک قطره از دریای نوال او و آثار شقاوت در زندان جحیم یک شرر از آتش جلال او. ای جوانمرد! اگر تو پنداری که هر کس را مسلّم است که به بستاخی قدم در سراپرده عزّت بسم اللَّه نهد، پنداشت خطاست. بجلال قدر بار خدا که صدق همه صدّیقان و اخلاص همه مخلصان و معرفت همه عارفان بر درگاه نقطه باء بسم اللَّه بحیرت ایستاده و چون حلقه بر در بمانده، که تا مگر اشراف دهند ایشان را بر انوار اسرار این نام، و هرگز ندادند و دست رد بسینه ایشان باز نهادند، که:

Тсм , алтоءи ишораи илои тҳораҳи ъзаҳу тақаддус улувваа ,у алсини даллолаи алии сноءи ҷабарута ,у алмими даллолаи алии маҷди ҷалолаи фии озолаҳ . То ишоратаст бтҳорти ъз ӯ , ва син ишоратаст бсноءи ҷабарут ӯ , ва мем ишоратаст бмҷди ҷалол ӯ , худовандӣ ки рӯҳи дилҳо меҳр ӯ , ойини замонҳо зикр ӯ , сури гӯшҳо гуфтор ӯ , иди чашмҳо дидор ӯ , меоди навохтҳо змон ӯ , осоиши ҷонҳо аён ӯ , манзили ҷавонмардони кӯй ӯ , мақсӯд орифон гуфту гӯй ӯ , насими васли дмон аз сӯй ӯ , ҳамаи азуу ҳама бова , ва худ ҳама ӯ . Қул аллоҳи сами зарраам .

طسم، الطاء اشارة الی طهارة عزه و تقدس علوه، و السین دلالة علی سناء جبروته، و المیم دلالة علی مجد جلاله فی آزاله. طا اشارت است بطهارت عز او، و سین اشارتست بسناء جبروت او، و میم اشارت است بمجد جلال او، خداوندی که روح دلها مهر او، آیین زمانها ذکر او، سور گوشها گفتار او، عید چشمها دیدار او، میعاد نواختها ضمان او، آسایش جانها عیان او، منزل جوانمردان کوی او، مقصود عارفان گفت و گوی او، نسیم وصل دمان از سوی او، همه ازو و همه باو، و خود همه او. قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ.

Қавла : лълки бохъи нФск , эй Сайид ! ин муштии бегонагон ки мақҳури стўт ва сиёсат моанду матруди даргоҳ иззат моанд ту дили хеш чаро боишон машғӯли дорӣ ва аз ногиравидан эшон бар худ чаро ранҷ наҳй ? эшонро бҳкми мо таслим куну дили хеши вои меҳру суҳбати мо пардоз , ҳар он дил ки бо меҳру суҳбати мо ором гирифт низ ғайрииро дар он дил ҷой набӯд . Аз саҳли алӣ мрўзӣ пурседанд ки аз каромот ки аллоҳ бо банда кунад кадом мааст , гуфт : он ки дил ӯ аз ғайри худ холӣ дорад . Ҷунайдро пурседанд ки дил кӣ хуш буд ? гуфт : он вақт ки ӯ дар дил буд .

قوله: لَعَلَّکَ باخِعٌ نَفْسَکَ، ای سیّد! این مشتی بیگانگان که مقهور سطوت و سیاست مااند و مطرود درگاه عزت مااند تو دل خویش چرا بایشان مشغول داری و از ناگرویدن ایشان بر خود چرا رنج نهی؟ ایشان را بحکم ما تسلیم کن و دل خویش وا مهر و صحبت ما پرداز، هر آن دل که با مهر و صحبت ما آرام گرفت نیز غیری را در آن دل جای نبود. از سهل علی مروزی پرسیدند که از کرامات که اللَّه با بنده کند کدام مه است، گفت: آن که دل او از غیر خود خالی دارد. جنید را پرسیدند که دل کی خوش بود؟ گفت: آن وقت که او در دل بود.

Шайх алислом гуфт : ӯ на бзот дар дил буд балки дар дили ёд ӯ буд ва дар сари меҳр ӯ буд ва дар ҷони назора ӯ буд . Аввал мушоҳидааст дидори дил , пас он қурби дил , пас он вуҷӯди дил , пас он муъоинаи дил , пас он астилоءи қурб бар дил , пас он истеҳлоки дил дар аён ва аз вроءи он иборат натавон .

شیخ الاسلام گفت: او نه بذات در دل بود بلکه در دل یاد او بود و در سر مهر او بود و در جان نظاره او بود. اول مشاهده است دیدار دل، پس آن قرب دل، پس آن وجود دل، پس آن معاینه دل، پس آن استیلاء قرب بر دل، پس آن استهلاک دل در عیان و از وراء آن عبارت نتوان.

Мо иأтиҳми ман зикри ман арраҳмони муҳаддис , мо иҷдди ?лаами шръо ва мо ирсли илайҳами рсўлои алои аързўои ани таъаммули барраонау қоблўаҳи болткзибу луи анҳми амънўои алнзри фии оётҳми лотзҳи ?лаами садақаам ,у локини алмқсўми ?лаами ман алхзлони фии собиқи алҳкм , имнъҳми ман алоямону алтсдиқ . Агар кофарон назар кардандӣ дарин оёт , ва дар эй қудрату длоӣли набуввату лтоӣФи ҳикмат ки раби алъзаҳ дар осмону замин пайдо кардау пайғомбаронро бидон фиристода , сидқи анбиё бар эшон зоҳири гаштӣ ва аз роҳи хилофу гумони бархестандӣ , локин чаҳ суд ки ҳукми азалӣ ва набоист илоҳии роҳи назар боишон фурӯбаст то бикборгӣ эъроз карданду пайғоми расононро дурӯғ зан гирифтанду пайғом бдрўғ доштанд , аз он ки сазои даргоҳи набуданду шойистагӣ висол надоштанд .

ما یَأْتِیهِمْ مِنْ ذِکْرٍ مِنَ الرَّحْمنِ مُحْدَثٍ، ما یجدد لهم شرعا و ما یرسل الیهم رسولا الا اعرضوا عن تأمّل برهانه و قابلوه بالتکذیب و لو انهم امعنوا النظر فی آیاتهم لاتّضح لهم صدقهم، و لکن المقسوم لهم من الخذلان فی سابق الحکم، یمنعهم من الایمان و التصدیق. اگر کافران نظر کردندی درین آیات، و در ایات قدرت و دلائل نبوت و لطائف حکمت که رب العزة در آسمان و زمین پیدا کرده و پیغامبران را بدان فرستاده، صدق انبیا بر ایشان ظاهر گشتی و از راه خلاف و گمان برخاستندی، لکن چه سود که حکم ازلی و نبایست الهی راه نظر بایشان فروبست تا بیکبارگی اعراض کردند و پیغام رسانان را دروغ‌زن گرفتند و پیغام بدروغ داشتند، از آن که سزای درگاه نبودند و شایستگی وصال نداشتند.

Пер тариқат гуфт : дар рӯй замин набоистатар аз ӯ нест ки пиндорад ки боистаасту нопоктар азу нест ки пиндорад ки шастааст . Ду чиз май дрбоид : ниёзӣ аз туу ёреи азу . Ниёзмандро рад нест ва дар пас девори ниёз магар нест . Азиз ӯст ки бдоғ ӯст , ва бар роҳ ӯст ки бо чароғ ӯст .

پیر طریقت گفت: در روی زمین نبایسته‌تر از او نیست که پندارد که بایسته است و ناپاک‌تر ازو نیست که پندارد که شسته است. دو چیز می‌درباید: نیازی از تو و یاریی ازو. نیازمند را ردّ نیست و در پس دیوار نیاز مگر نیست. عزیز اوست که بداغ اوست، و بر راه اوست که با چراغ اوست.

أу лами ирўои إлии алأрз кам أнбтнои фӣҳо ман кули завҷи Карим чанд ки мо рўёнидими дарин замин аз анвоъи наботу фунуни раёҳин , гули насрину бунафшау ёсамин , миваҳои алвон бо таъмҳои мухталифи шукуфаҳои рангорангу блгҳои гӯногӯни он ҳамаи нишон қудрат ӯсту осори раҳмат ӯу баёни ҳикмат ӯ . Он гуҳ гуфт : إни фии злки лоиаҳ , эй фии злки оёти лмни астбсру назар ва фикр ҳамонаст ки ҷой дигар гуфт : табсирау зикрии лкли абди мниб .

أَ وَ لَمْ یَرَوْا إِلَی الْأَرْضِ کَمْ أَنْبَتْنا فِیها مِنْ کُلِّ زَوْجٍ کَرِیمٍ چند که ما رویانیدیم درین زمین از انواع نبات و فنون ریاحین، گل نسرین و بنفشه و یاسمین، میوه‌های الوان با طعمهای مختلف شکوفه‌های رنگارنگ و برگهای گوناگون آن همه نشان قدرت اوست و آثار رحمت او و بیان حکمت او. آن گه گفت: إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیَةً، ای فی ذلک آیات لمن استبصر و نظر و فکر همانست که جای دیگر گفت: تَبْصِرَةً وَ ذِکْری‌ لِکُلِّ عَبْدٍ مُنِیبٍ.

Ва إзи нодаии рбки Мӯсо ( ъ ) то охири вирди қисса Мӯсоаст ва фиристодани бФръўн .

وَ إِذْ نادی‌ رَبُّکَ مُوسی‌ (ع) تا آخر ورد قصه موسی است و فرستادن بفرعون.

Мӯсо донист ки фиръавн мардӣаст мағрур , нопок , сахти хусумат , ва метарсид ки бо ваии корӣ аз пеш нашавад , баҳонае дар пеш меоварад ва дар сухан меовехт , монанди касе ки аз корӣ истеъфо ҷӯяд ва астқолт хоҳад , ҳаме гуфт : раби إнии أхоФи أни икзбўну изиқи садрӣу лои интлқи лисонӣ . Худованди ман май тарсам ки марои дурӯғ зан гиранд , он гуҳи дили ман бтнг ояду забонам бсхн наравад . Он гуҳ гуфт : бори худоё акнӯн ки ночораст рафтан ва ҳукмӣаст маҳтуми бародарами ҳорӯни шарики ман сози дарин рисолат то агар андӯҳӣ бояд кашид бикдигр май кашему андӯҳу шодии худ бо якдигар мегӯйем . Бори худоё ва дар ҳукми фиръавн ӯро бар ман хӯнӣасту тарсам ки маро бикашанд , инаст ки гуфт : ФأхоФи أни иқтлўн . Барин нсқи баҳона ҳо меовараду тарсу бими хеш изҳор мекард то раби алъзаҳ ӯро эмин кард , ва аз мъўнту нусрати худ ӯро хабар доду дили вайро бтأииду нусрат қӯт дод . Гуфт : куллан Фозҳбои боётнои إнои мъкми мстмъўн , эй ании мъкмои болнсраҳу алқўаҳу алкФоиаҳу алрҳмаҳ , ва ?илед ткўни лкмоу алслтони лкмои дуни ғайрикомау анои асмъи мо тқўлўн ва мо иқоли лакаму абсри мо ибсрўн ва мо тбсрўни антм .

موسی دانست که فرعون مردی است مغرور، ناپاک، سخت خصومت، و می‌ترسید که با وی کاری از پیش نشود، بهانه‌ای در پیش میآورد و در سخن می‌آویخت، مانند کسی که از کاری استعفا جوید و استقالت خواهد، همی گفت: رَبِّ إِنِّی أَخافُ أَنْ یُکَذِّبُونِ وَ یَضِیقُ صَدْرِی وَ لا یَنْطَلِقُ لِسانِی. خداوند من می‌ترسم که مرا دروغ‌زن گیرند، آن گه دل من بتنگ آید و زبانم بسخن نرود. آن گه گفت: بار خدایا اکنون که ناچارست رفتن و حکمی است محتوم برادرم هارون شریک من ساز درین رسالت تا اگر اندوهی باید کشید بیکدیگر می‌کشیم و اندوه و شادی خود با یکدیگر می‌گوییم. بار خدایا و در حکم فرعون او را بر من خونی است و ترسم که مرا بکشند، اینست که گفت: فَأَخافُ أَنْ یَقْتُلُونِ. برین نسق بهانه‌ها می‌آورد و ترس و بیم خویش اظهار میکرد تا رب العزة او را ایمن کرد، و از معونت و نصرت خود او را خبر داد و دل وی را بتأیید و نصرت قوت داد. گفت: کَلَّا فَاذْهَبا بِآیاتِنا إِنَّا مَعَکُمْ مُسْتَمِعُونَ، ای انی معکما بالنصرة و القوة و الکفایة و الرحمة، و الید تکون لکما و السلطان لکما دون غیرکما و انا اسمع ما تقولون و ما یقال لکم و ابصر ما یبصرون و ما تبصرون انتم.